Jacobs Dream - Jacobs Dream (2000)

Deze week heb ik Jacobs Dream gebombardeerd tot metalalbum van de week

Jacobs Dream is een Amerikaanse band die traditioneel ingestelde metal maakt zoals dat in de jaren 80 gebruikelijk was. Hun debuut beschouw ik als een sterke binnenkomer. Flarden oude Queensryche en Crimson Glory duiken wel eens op. Met name de hoge zang zorgt daar voor. Muzikaal tapt men ook een beetje uit dat vaatje ofschoon het wat minder progressief aandoet. De knappe gitaarharmonieën neigen dan ook weer naar de Europese metalbands en Iron Maiden in het bijzonder.

Jacobs Dream heeft ondanks dat wel degelijk een eigen geluid en ze bedient zich op het debuut van een reeks zeer afwisselende songs. Een pluspunt is ook de geringe dosis bombast en de redelijk sobere productie.
Liefhebbers van meer traditioneel ingestelde metal zouden hier toch wel wat mee moeten kunnen.

Nog niet veel berichten bij dit Metal Album van de Week. Ik heb het intussen een handjevol keren beluisterd, en denk niet dat daar nog veel keren bij zullen gaan komen.
Muzikaal zit het goed in elkaar. Redelijk traditionele heavy metal met aardige nummers en een goede productie. De zang doet me bij sommige delen aan Bruce Dickinson denken.

De zang is in mijn ogen een van de zwakke punten van dit album. Het is voortdurend hoog, zonder veel afwisseling, en bovendien ligt het stemgeluid van David Taylor me niet bepaald.
Ander minpunt is dat ik de nummers teveel op elkaar vind lijken, ik kan ze nauwelijks uit elkaar houden. Er zijn weinig nummers die er voor mij uitspringen, deels ook omdat ik de zang nogal veel van hetzelfde vind. Daardoor duurt het album in mijn ogen te lang. Na Crusade heb ik het wel gehoord en zit ik eigenlijk vooral te wachten op de laatste tonen van het album.

Kortom, een aardig album, maar door 2 met elkaar in verband staande minpunten niet een blijver in mijn speellijst.

Toch nog net een 3.0* omdat het allemaal wel goed in elkaar zit.

Nummer 95 in het Metal Album van de Week, een Amerikaanse heavy metal / power metal groep die hier zijn debuutalbum presenteert en tevens een groep waar ik voordien nog nooit van had gehoord, dus nog een première erbij .
De zanger doet eerder denken aan Ralf Scheepers van o.a. Gamma Ray of Michael Kiske van o.a. Helloween dan aan de eerder genoemde Bruce Dickinson. Iets meer variatie in hoogte en intonatie had geen kwaad gekund. Raar maar waar moet ik toch tijdens het beluisteren van dit album een aantal keren aan de vroege Gamma Ray denken zonder de overkill aan koortjes. Je meent soms naar een Duitse powermetalgroep te luisteren maar dan zonder de bombast.
Bij Funambulism denk ik naar een Queensrÿche nummer te luisteren ten tijde van The Warning maar dan met een veel vettere productie, hetzelfde gevoel ervaar ik ook bij The Bleeding Tree, je hoort haast een vergeten tweelingbroer van Geoff Tate zingen. Mad House of Cain doet mij denken aan Lost Reflection van Crimson Glory (debuutalbum Crimson Glory uit annus sanctus 1986). De productie of "het geluid" vond ik heel aangenaam, warm, met een ziel, opnieuw een knipoog naar de tijden voor de overcompressie intrede deed?
Twee gitaristen delen hier de lakens uit en ze doen het goed, waarbij één van hen, John Berry, ook heeft gezorgd voor een streepje keyboard hier en daar. Hun hoogtepunt op dit album vind ik het instrumentale Black Watch. Tweede op het erepodium wordt Scape Goat en brons gaat naar Funambulism. Met de semiballad Tales of Fears heb ik minder affiniteit.

Jacobs Dream staat al tijden op het lijstje op eens te beluisteren. Als groot fan van US Metal was het eigenlijk schandalig dat ik dat nog niet gedaan had.
Jacobs Dream brengt onvervalste power metal uit, bij de eerste draai beurt deed de zang mij wat denken aan die van Bruce Dickinson, maar na een aantal keer draaien is daar eigenlijk niks meer van te horen. David Taylor heeft een geweldige stem en is zeer genietbaar. Het album opent gelijk al goed met Rinescope, maar het tweede nummer, Funambulism vind ik een geweldenaar, prachtige compositie en geweldig gitaar werk als mede de zang. Voor liefhebbers van Crimson Glory, Vicious Rumours etc is dit album eigenlijk niet te missen.
Deze draait hier nog wel even

Ken ik de gitaarriff in het openingsnummer ergens van? Hij klinkt ontzettend tof, maar ook bekend.

Ik vind dit een prima traditioneel Metalalbum in een eenvoudige opzet. De nummers luisteren goed weg, met name 'Scape Goat' en 'The Gathering', alhoewel ik het sferische 'Mad House of Cain' het hoogtepunt vind. De productie is verder tiptop en het gitaarwerk is degelijk met hier en daar virtuoos soleerwerk.
Minpunt is de zanger, die is werkelijk zo vals als een kraai. Bovendien blijft hij iets teveel in de hoge regionen; hoog is soms mooi en bepaalde nummers weet hij wel goed te brengen, maar hij mag weleens wat inhouden.

3,5*

Het is zeker niet vals. Wel veel kopstem inderdaad. Dat wel. Moet je van houden. Vandaar dat ik zo'n opmerking wel gek vind voor iemand die veel power metal tot zich neemt.

Zo constant hoog als deze meneer zingt is toch wel uitzonderlijk, teveel van het goede mijns inziens.

Een heerlijke US metal plaat met een uitstekende zanger. Wat is die genieten zeg. Daarnaast klinkt de muziek heerlijk helder en zit vol melodie. Lekker album!