McCoy Tyner - Trident (1975)

McCoy die losgaat op het clavecimbel. Grensverschrijdend geweldig dit!

Een album dat hier op MuMe wat onderschat wordt als je het mij vraagt - op moment van schrijven een score van 3,38* uit 4 stemmen - zeker als je vergelijkt met bijvoorbeeld onze grote broer RateYourMusic. Op zich niet erg natuurlijk, ik gebruik die tweede site bijna even vaak als leidmiddel om nieuw spul te ontdekken.

Trident heeft zijn titel niet gestolen, want Tyner heeft hier met Ron Carter (bas) en Elvin Jones (drums) twee klasbakken rond zich verenigd - met Jones had hij in de jaren '60 menige sessie met de grote John Coltrane tot een goed eind gebracht.

Een klassiek piano-bas-drumstrio dus? Dat is buiten de waard gerekend, want Tyner smukt de boel hier en daar op met klavecimbel (tracks 1 & 4) en celesta (tracks 2 & 4). De plaat bestaat overigens uit 3 eigen composities en drie "klassiekers" waarvan vooral de bossa nova-track Once I Loved van Jobim in het oog springt. Genoeg peper en zout dus, maar toch maakt Tyner het meeste indruk aan zijn meest vertrouwde instrument, de piano. Vooral track 3 maakt indruk, een fantastische hommage aan zijn maatje Elvin Jones.

4 sterren

Ik vond deze plaat 'wel geinig' maar werd ook wat horendol van de klavecimbel. Niet een favoriete Tyner-plaat voor mij.