Fischer-Z - Ether (2002)

Saaie plaat van een kleurrijke man!! Volgende keer iets beter graag!

Inderdaad weinig overtuigend. Zijn stem blijft natuurlijk wel geweldig al gaat hij bij supernatural en only flink uit de bocht.
Is wel gevarieerd soms zelfs funky, georienteerd.

Na 'Reveal', 'Stream' en 'Destination Paradise' de volgende kennismaking met een onbekend album van John Watts / Fischer-Z. Ook dit album staat ver weg van de eerste 3 albums van Fischer-Z. Gevoelsmatig is dit een solo album van John want de aankleding is overwegend minimaal, een drummachine / sequencer / synth, een gitaar en zijn stem: bijna Lo-Fi. Ondertussen is het me duidelijk dat elke verwachting overboord gegooid moet worden om te hopen dat John ooit weer met iets komt dat aansluit bij die eerste albums. Dan is het zeker wel mogelijk te genieten van John Watts' recente werk.

Helaas klinken de meeste drumbeats als 13 in een dozijn en dat ontkracht de singer-songwriter songs en dat is jammer want de rest van de aankleding van de meeste nummers is wel goed. Hij is in staat mooie sferen te creëren in de meeste nummers zoals 'Supernatural' en 'Famous'. Het is zeker geen slecht album maar die drums, zoals op de eerste twee nummers, brengen het geheel om laag. Tenslotte is er nog steeds die stem, prachtig helder op de voorgrond en iets wat soulvoller dan op andere albums. Hier en daar is het zelfs inderdaad funky en met vleugjes gospel. Een andere tracklist zou zeker de waardering verbeteren en ook een echte drummer of in elk geval iemand met meer fantasie bij drum programmering .

Wat een saaie plaat inderdaad. Een hele toer om deze uit te zitten.
ik kan geen 4 nummers verzinnen, die ik mooi vind. Kwelling.

Een uurtje muziek van "de groep" Fischer-Z die hier echter als een soloproject op zolder klinkt. Thuis- en onderwegvlijt van John Watts met een sobere drumcomputer, akoestische gitaar en vooral ingetogen liedjes.

Na het album Stream (1995) maakte hij drie soloalbums, die ik later wil ontdekken. Ook dit Ether klinkt als een solodingetje; als demo's die in de aanloop naar een volwaardig album werden opgenomen; als een tussendoortje. Het fungeerde tevens als soundtrack bij zijn gelijknamige roadmovie waarin "New York en half Europa" zijn te zien, zoals Watts het in de clip noemt; gefilmd door Sarah Vermeersch.

Zelfs de twee betere nummers zijn vrij vlak: Famous over Andy Warhol en het knusse Promenaders. Voor de rest geldt dat zelfs als een idee aardig is, de knullige drumgeluidjes de boel platslaan. Een krappe dubbele ster.