Jane Weaver - Flock (2021)

Ben ik de enige die hiernaar uitkijkt?

Nee hoor

Nadat de indie dreampoppers van Misty Dixon in 2002 in de afrondingsfase van hun debuutplaat Iced To Mode verkeren en de kernleden Dave Tyack en Jane Weaver tevens het eerste solo uitstapje Like An Aspen Leaf van laatstgenoemde hebben afgeleverd, is er de behoefte naar een welverdiende vakantie. Alleen keert Dave Tyack nooit meer terug en wordt als vermist opgegeven. Na een periode van hoop en onzekerheid komt twee jaar later het trieste bericht naar buiten dat zijn stoffelijke resten in Corsica zijn teruggevonden. Blijkbaar is hij door een ongelukkige valpartij komen te overlijden. Jane Weaver last een pauze in om tot bezinning te komen, maar zet uiteindelijk die volgende carrière stap met de duistere gitaar folk van Seven Day Smile.

De Liverpoolse blondine werkt vervolgens samen met leden van Doves, Elbow en singer-songwriter Badly Drawn Boy. Chris Martin hangt aan de telefoon omdat hij dolgraag een fragment van de track Silver Chord wil gebruiken in de Coldplay song Another’s Arms. Een juiste beslissing dus om de muziekwereld niet vaarwel te zeggen en een doorstart te maken. Het accent is ondertussen vanuit de hemelse trippende Krautrock elementen de sfeervolle ritmische elektronische kant op verschoven. Er is ondertussen ook gewerkt aan de soundtrack van Fehérlófia, een ongeveer dertig jaar oude film die onder de bandnaam Fenella van muziek wordt voorzien. Op vrijdag 5 maart verschijnt haar negende studioplaat Flock.

Flock is luchtiger, bijna tekstueel humorvol te noemen. Na bijna twintig jaar heeft ze het dramatische zwaar dragende verleden van zich afgeschud. Een opgelucht eindresultaat waarbij ze weer durft te dromen, en durft te dromen om deze dromen te verwezenlijken. Die zweverige dreampop van Heartlow is nog zeker volgens de jaren negentig styling principe uitgewerkt en bezit nog steeds wel dat mysterieuze grimmige rafelende grungerandje, al is de rest van de invulling niet meer overwegend grijs maar heeft de diverse veelkleurigheid van de disco. De bordeauxrode nachtclubfunk van The Revolution of Super Visions is uitermate geschikt voor de dansvloer, en het grijze musje heeft zich ontwikkeld tot een ware veelzijdige diva. Eindelijk is de dolende nachtmot ontpopt tot een sprankelende rondfladderende vlinder.

Stages of Phases heeft die zuchtende verlangens naar de veilige Krautrock, maar gaat al snel over naar retrogevoelige zwoele Goldfrapp-achtige glamrock. Soms neemt die vrijheid en blijheid wel een loopje met haar zoals het met stemsamplers volgestopte Modern Reputation, het is hier net teveel van het goede. Een chaotische opeenstapeling van stembeheersing die een vervelende jeukende kakofonische uitwerking hebben. Bij het in seventies gehulde fluitwerk en met de in treurnis gevulde hobopartijen van titelstuk Flock pakt dit weer wel verrassend goed uit. Ze gebruikt haar hoge kopstem in het in soul badende zonovergoten Sunset Dreams op een mannelijke manier, waardoor het bijna androgeen overkomt.

Het is bijzonder dat Jane Weaver rond haar vijftigste levensjaar die jeugdige frisse sensualiteit heeft ontdekt en dat die oude geest in het te jonge lichaam eindelijk de berustende afsluitende weg naar buiten heeft gevonden. Flock flirt met de muziekstijlen, is uitdagend sensueel en vooral heerlijk onbevangen. Een nieuwe fase dringt zich op, met daarin de onschuld en buigzaamheid van een prille artiest. Je zou bijna vergeten dat we hier met een ervaren volwassen talent te maken hebben, dat nu opnieuw tot bloei komt.
Jane Weaver - Flock | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Dit is de plaat die ik altijd al heb willen maken, of woorden van die strekking begeleiden de release van Jane Weavers nieuwe album. Normaal gesproken word ik dan een beetje achterdochtig. Hoezo?, dat kun je toch altijd? Al kan er druk zijn van anderen, producers, platenmaatschappij, fans, om concessies te doen. Vaak valt die plaat dan enorm tegen, leert mijn ervaring van jaren.

Er is ook een andere optie. Dat Jane Weaver zichzelf altijd heeft afgeremd, omdat zij bepaalde muziekstijlen niet cool genoeg vond om van te lenen, bijvoorbeeld of bang was wat "men" van haar zou denken. Als dat het geval is, dan heeft het loslaten van die gedachten en "schijt" te hebben, zoals mij lief dat noemt, gewerkt.

Flock is een uiterst fascinerend en veelzijdig album geworden, waarin disco en elektronische dance elementen zich incorpereren in de muziek die ik van haar heb leren kennen een jaar of vier terug. Dit levert een pracht song op als 'The Revolution of Super Visions' op waarin Bee Gees achtige ritme gitaren een stukje van het fundament zijn. Dat levert een geluid op dat deels bekend klinkt, maar in een vreemde omgeving. Het eindresultaat is een song die volledig Jane Weaver is en toch anders. Op dat gebied zijn geen concessies gemaakt.

Juist omdat het nergens te dik wordt aangezet of teveel wordt geleend, klinkt Flock fris en fruitig. Een album waarop een en ander te ontdekken valt.

Als mijn theorie, zoals hierboven uiteengezet, klopt, dan heeft het een prima plaat opgeleverd, die zeker nog kan groeien als ik hem vaker ga spelen. Klopt de theorie niet, ook dan geldt het laatste deel van de vorige zin. Prima plaat dus.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Overigens, ik ben wel benieuwd naar de motivatie voor de (extreem) lage stemmen voor dit album. Wij horen duidelijk iets anders in de plaat.

Paar keer beluisterd en het kan me helaas niet voldoende boeien, zeker geen gans album. Ik snap de hoge reviews niet echt.
Zit wel degelijk in elkaar maar vooral haar stem vind ik echt irritant. Een echt subliem nummer vind ik hier ook niet op. Is wat te geforceerd allemaal, wat te chaotisch met vreemde stukken in.

Menno Pot van De Volkskrant is het in ieder geval met je eens. Bij mij is het wat langs me heen gegaan, maar ik ga er naar luisteren.

Haar elfde album is haar toegankelijkste, maar Jane Weaver is nog net zo eigenwijs ★★★★☆
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jane Weaver - Flock - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Jane Weaver - Flock
Jane Weaver heeft al een aantal bijzonder intrigerende albums op haar naam staan en ook Flock is er weer een en dat ondanks het veel toegankelijkere en soms zelfs lichtvoetige geluid

Ik was nog nooit als een blok gevallen voor een album van Jane Weaver, maar uiteindelijk wist ik de muziek van de Britse muzikante bijna altijd wel te waarderen. Het opgewekte, aanstekelijke en opvallend makkelijk te verteren Flock ging er direct vanaf de eerste keer horen in als koek en ook na vele keren horen vind ik het nieuwe album van Jane Weaver een uitstekend album. Elektronica staat nog altijd centraal, maar de muzikante uit Liverpool verrast dit keer met een veelheid aan invloeden en soms bijna lichtvoetige songs, waarin haar stem uitstekend tot zijn recht komt. De reacties zijn vooralsnog wisselend, maar ik vind dit echt een heerlijk album.

De Britse muzikante Jane Weaver draait al sinds het begin van de jaren 90 mee en heeft de afgelopen decennia meerdere genres omarmd. Haar solocarrière, die een jaar of vijftien geleden begon, leverde in eerste instantie folky albums op, tot de Britse muzikante een jaar of zeven geleden de elektronica ontdekte.

Ik heb tot dusver een wat moeizame relatie met de muziek van Jane Weaver, al heeft dat voor een belangrijk deel te maken met het feit dat ik de muziek van de muzikante uit Liverpool tot dusver pas na flinke een tijd kan waarderen.

Tot vandaag was geen van haar albums te vinden op de krenten uit de pop, terwijl ik zeker The Silver Globe uit 2014 met de kennis van nu een onbetwist meesterwerk vind. Het is een meesterwerk waarop Jane Weaver de muziek van de pioniers van de elektronische popmuziek combineert met invloeden uit de dreampop, wat werkelijk fantastisch uitpakt.

Gezien mijn ervaringen met de muziek van Jane Weaver heb ik de tijd genomen voor Flock, dat weliswaar deze week officieel is verschenen, maar een maand of twee geleden al op mijn digitale deurmat plofte. Die tijd was overigens niet echt nodig, want Flock is, zeker voor Jane Weaver begrippen, een behoorlijk toegankelijk of zelfs lichtvoetig album.

Het album opent met de altijd wat zweverige elektronica die we inmiddels van Jane Weaver gewend zijn, waarna zowel invloeden uit de folk als de dreampop een plek krijgen. Het is een geluid dat de Britse muzikante van mij best een album lang vol had mogen houden, maar Jane Weaver had andere plannen voor het album dat ze volgens haar bandcamp pagina al heel lang wilde maken.

De openingstrack is voor Jane Weaver begrippen al redelijk opgewekt, maar in de tweede track, die bol staat van de invloeden uit de funk, horen we een andere Jane Weaver dan we tot dusver kennen. Het is een track die ongetwijfeld in de smaak zou zijn gevallen bij Prince of bij Prince protegees als Wendy & Lisa, maar laat je niet al teveel afleiden door de lichtvoetige funky impulsen, want Jane Weaver maakt nog steeds muziek met inhoud.

De eerste twee tracks verschillen flink van elkaar en dat houdt de Britse muzikante vol in de tracks die volgen, want iedere track klinkt weer net wat anders. Het blijft allemaal redelijk toegankelijk, maar de elektronica klinkt keer op keer prachtig en hetzelfde geldt voor de zang van de Britse muzikante.

Ik vond de muziek van Jane Weaver in het verleden wel eens wat te zweverig, maar Flock klinkt ondanks de breed uitwaaiende elektronica een stuk aardser en directer. Jane Weaver citeert uit een aantal decennia elektronische popmuziek en combineert dit afwisselend met invloeden uit de dreampop, synthpop, funk, disco, new age, R&B en wat al niet meer. Het klinkt keer op keer verrassend toegankelijk, maar ondertussen gebeurt er van alles, waardoor Flock een toegankelijk maar ook een spannend album is.

Wanneer muzikanten kiezen voor een toegankelijker geluid komt het nogal eens voor dat het op het eerste gehoor misschien wel lekker klinkt, maar dat je het na een paar keer wel gehoord hebt. Het is me met Flock niet overkomen, want het nieuwe album van Jane Weaver klinkt nog net zo lekker, sprankelend en avontuurlijk als een paar weken geleden. Erwin Zijleman

Modern Kosmologyvond ik fantastisch. Een album en een artiest die voor mij uit het niets kwamen vallen maar dat ik heel veel gedraaid heb. Ben dan ook zeer benieuwd naar deze opvolger.

Modern Kosmology greep me veel meer dan deze, die ik in the end toch te zeer voorbij vind drijven. Nergens word ik verrast, het is allemaal een beetje één song, iets dat ik niet ervoer bij Modern Kosmology. Denk bijvoorbeeld aan een song als H>A>K die mij meteen naar binnen zoog. Jammer, had op meer gehoopt.

Derde optie: elke kunstenaar (in de brede zin van het woord) kent wel het gevoel dat hij of zij iets heel graag wil maken, maar daar gewoon nog niet de vaardigheden voor heeft, die vaak door langere ervaring wel vergaard kunnen worden. Het kan ook gewoon heel goed zijn dat Weaver het album al in haar hoofd hoorde, maar niet wist hoe ze die plannen in concrete nummers om kon zetten.

We zijn een jaar verder. Is er iemand die dit nog draait? Nou, ik wel

Idem - ze stond een paar weken geleden - als voorprogramma NB - van Teenage Fanclub in De Helling, op een maandagavond (20:00) - geen tijd, helaas.

Sh*t...
Alhoewel ik voor TF niet in beweging was gekomen.