Bones Owens - Bones Owens (2021)

Tot nu toe bracht Bones Owens (AKA Caleb Owens) de twee goed ontvangen ep’s Hurt No One en Make Me No King uit. Beiden gevuld met sombere americana songs. Voor zijn debuutalbum Bones Owens koos hij een andere werkwijze, de productie moest zo eenvoudig mogelijk worden en de songs werden direct live op tape ingespeeld, om zo goed mogelijk zijn live geluid te benaderen. De songs hebben betrekking op een woelige periode in zijn leven. Owens licht die periode als volgt toe : “This record for me was about a transformative time in my life. It was about loss and pain, but also about love and finding a way out of a dark time. I feel like these are all emotions and sentiments I find myself connected to just as much now as when they were written.”. Maar ze gaan ook over zijn destructieve manier van leven, die hij intussen al geruime tijd achter zich gelaten heeft. Over het algemeen schreef Owens de liedjes in zijn eentje. Opener Lighting Strike schreef hij samen met Kevin Griffin (Moon Taxi, The Struts, Blondie). Het album werd geproduceerd door de ervaren Paul Moak in diens studio The Smoakstack in Nashville. Verder deed Owens een beroep op drummer Julian Dorio (Eagles of Death Metal, The Whigs) en bassist Jonathan Draper (All Them Witches). Op Good Day worden de uitstekende achtergrondvocalen verzorgd door de legendarische gospelzangeres Regina McCrary, die onder andere samenwerkte met Bob Dylan en Buddy Guy. Inspiratie voor zijn liedjes haalde hij vooral bij zestiger jaren garagerock, Hill Country blues en bij zompige roots rock van bands als Creedence Clearwater Revival. De song White Lines is ritmisch gezien duidelijk beïnvloed door de muziek van Heartless Bastards. Bones Owens lijkt me vooral bestemd voor liefhebbers van puntige gitaar songs.