Deze EP van het Belgische Soul Dissolution heeft zijn naam zeker niet gestolen. De band brengt een melancholische mix van black & post-metal, met ook wat invloeden uit doom metal. Het gaspedaal mag al 'ns wat rust krijgen, en het doet me bij momenten erg denken aan het Australische Woods of Desolation (maar dan aan driekwartssnelheid). Waar die band echter uitblinkt in het raken van de befaamde gevoelige snaar, ervaar ik dat op deze twee tracks toch een pak minder. En dat ligt voor mij hoofdzakelijk aan de vocalen.
Instrumentaal is dit erg goed, hoewel nooit wereldschokkend, maar dat hoeft ook niet! Het tweede nummer kent bijvoorbeeld een fraai, wat orkestraal aandoend intro. Het riffwerk is ook goed, met de klemtoon op melancholie, en de bas komt regelmatig knap naar voren. De vocalen komen echter helemaal niet over, missen de nodige kracht en intensiteit wat mij betreft. En dat is wel jammer, want het had de gecreëerde sfeer nog extra glans kunnen geven.
3 sterren