Kinlaw - The Tipping Scale (2021)

Kinlaw kwam op mijn radar door de release van twee singles in de afgelopen maanden. Alhoewel deze elektronische muziek zich ver van mijn geregelde muzikale dieet bevindt, trok de sfeer die de zangeres/kunstenares hier optrekt mij toch aan. Die sfeer wordt natuurlijk doorgetrokken naar The Tipping Scale.

Ik heb één cd van Enya, die met 'Orinico Flow', natuurlijk. (En even terzijde. Werden cds niet aangeprezen in de jaren 80 als "voor de eeuwigheid"? Wel, toen ik de plaat recentelijk opzette, na waarschijnlijk bijna 30 jaar, bleek hij het niet zo goed meer te doen. Het schijfje had geen vlekken, geen krassen, niets. Als nieuw en toch loopt het ding vast. Bekend probleem iemand?) Als The Tipping Scale mij ergens aan doet denken, is het die typische Keltische sfeer van Enya, met als verschil dat de geluiden bij Kinlaw allemaal uit kastjes komen.

Zodra er dansbeats onder gelegd worden, hoe bescheiden ook, haak ik wel af. Verschillende songs kunnen waarschijnlijk omgebouwd worden tot dansvloerkrakers, maar daar heb ik minder verstand van.

Kinlaw lijkt zich continue op de grens tussen serieusheid en losgaan en mystiek en hedonisme te bevinden. Als ik haar voor me zie, die hoes helpt hier niet echt, maar is wel een onderstreping van de voorgaande zin, dan is het zittend precies in het midden van de wip, het evenwicht bewarend. De balans op deze plaat is enorm strak geregisseerd, de naam van de plaat goed gekozen.

Ik betwijfel of ik deze plaat vaak zal draaien, maar ik ben heel blij dat ik hem ken. Het is een soort verrijking, net als die ene van Enya toen was.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.