Thin Lizzy - Rock Legends (2020)

Prachtige boxset is dit; hoeveel echt goede outtakes en live registraties kun je verzamelen zonder de kwalititeit uit het oog te verliezen? Ook de toegevoegde extra's (boekwerk en kaarten) zijn prachtig uitgevoerd.

FANTASTISCH overzicht van deze top formatie!

Inderdaad een prachtige boxset. Kwaliteit is topnotch. De demos doen niet onder van de latere versies.

Het boek met de tour programma's is ook interessant.

Het was nog redelijk "doenbaar" om deze toe te voegen dankzij Discogs. Ik heb alles van Thin Lizzy (studio- en livealbums) dus deze wekt wel degelijk mijn interesse, zij waren waarschijnlijk heel lang geleden mijn eerste kennismaking met het fenomeen "twin guitar solos", nog altijd iets waarvan ik geweldig kan genieten.

ben nu bezig op facebook met mijn album top tien van deze top formatie. Helaas is Phill te vroeg overleden.

Ik heb van deze box al diverse songs gehoord en ik denk niet dat er ooit een betere compilatie is samengesteld voor de echte fans.
Trouwens worden er nu al collectors prijzen gevraagd, ik hoop op een goedkopere herpersing van deze box want ik vond 100 euro wel veel geld maar voor echte fans snap ik dat ze 'm kopen.
Echter deze release heeft mijn interesse voor Lizzy weer gewekt, moet nog 3 originele titels hebben en dan ben ik compleet (Fighting, Renegade en Black Rose).

@ Lonesome Crow: Black Rose is een must have album met een fenomenale Gary Moore!

Oktober 2020 verscheen de verzamelbox Rock Legends van Lizzy. Ik haastte mij naar de platenboer, waar ik ‘m vooral voor het papierwerk kocht: o.a. de bundel Philip uit 1977, met gedichten van Lynott en prachtige tekeningen van Jim Fitzpatrick; een boek met daarin de tourboeken die de band uitbracht; en het boek bij de box, met allerlei details en herinneringen. Daarnaast trof ik zes cd’s plus dvd aan, met op de laatste een tv-special uit 1976 en een prima documentaire uit 2010.

Omdat ik al zoveel kende, was ik sceptisch over de muziek. Meer van hetzelfde, vreesde ik. Afgelopen kerstdagen heb ik 'm weer gedraaid, maar hij staat ook op streaming: onderstaand overzicht is hopelijk ook interessant voor degenen die de box niet hebben. Ik leg nadruk op de tracks die voor mij nieuw waren.

Cd 1 Greatest hits, track 1 – 22: deze bevat vanzelfsprekend weinig nieuws voor degene die de band niet (goed) kende. Het mij enige onbekende lied was Trouble Boys, een niet-zeuren-maar-rocken-hitje in 1981 in Ierland en het VK, naar ik ontdek eerder verschenen op de special edition van de cd Renegade (2013).

Op cd 2 The Early Years staan de triojaren van de band centraal, met o.a. I Need You, de B-kant van hun debuutsingle en Baby’s Been Messin’, een vroege versie van Suicide;
hierna een radio-optreden van zes liedjes, opgenomen in januari 1973 voor Radio Eireann met gitarist Eric Bell in absolute topvorm. Op de track Eddie’s Blues / Blue Shadows is de Amerikaanse bluesgitarist Eddie Campbell te gast.
Dan een tweede radio-optreden voor diezelfde omroep, deze keer van vijf liedjes, nu van 4 januari 1974, drie dagen nadat Bell de band verliet. Zijn vervanger is een andere Noord-Ier, Gary Moore. Deze had dus nauwelijks tijd om zich het materiaal eigen te maken, laat staan zijn stempel erop te drukken. Vandaar dat er vooral bluesy werk klinkt, dat kun je immers onmiddellijk jammen. Echter, gaandeweg speelt hij zich warm en in Going Down en Slow Blues voelt hij zich vrij genoeg om los te gaan. Doet denken aan de bluesalbums die Moore solo maakte vanaf de jaren ’90.

Cd 3 Rarities: One behandelt de jaren 1974 – 1975 en bevat demo's voor de studioalbums uit deze jaren. We horen hoe nieuwelingen Scott Gorham en Brian Robertson langzamerhand naar zowel elkaar als Lynott - Downey toegroeien en voor Lizzy de typerende twingitaarstijl ontwikkelen, oftewel stap voor stap een eigen geluid in de (hard)rock creëren. Nieuw is instrumentaaltje Rock and Roll With You met lekker drumwerk van Downey. Mijn favoriet is Jesse’s Song, een compositie van Brian Robertson die hier piano speelt; het charmante wiegeliedje heet op de speciale cd-editie van Fighting (2012) Song for Jesse.

Met Cd 4 Rarities: Two volgt een overzicht van de periode 1976 – 1978. (Bijna) nieuw zijn Requiem for a Puffer, een vroege versie van Rocky; op Killer With a Cause speelt Robertson niet mee, ongetwijfeld om dezelfde reden dat hij op de hoes van de lp Fighting ontbrak; Blackmail, een compositie van Robertson die hij meenam naar zijn volgende band Wild Horses en in 1980 uitbracht op hun debuut; afsluiter Hate werd najaar 1978 opgenomen met de teruggekeerde Gary Moore.

Met die laatste naam in de line-up begint cd 5 Rarities: Three, gevuld met sterke demo’s uit de jaren ’79 – ’82, met vanaf track 6 gitarist Snowy White en toetsenist Darren Wharton. Nieuwe liedjes: op It’s Going Wrong is popdichter Lynott in topvorm; Kill is een effectief rockertje; In The Delta met te gast op mondharmonica Huey Lewis; en Don’t Let Him Slip Away, waarop Gorham de enige gitarist is en Wharton een grotere rol krijgt dan op de acht tracks hiervoor. Opvallend is ook The Sun Goes Down, de enige track met gitarist John Sykes. Hierop speelt Lynott akoestische gitaar speelt, hoe fraai!

Cd 6 Chinatown Tour 1980 bevat een beduidend andere set dan het nog maar twee jaar eerder verschenen Live and Dangerous. Snowy White speelt met Gorham de sterren van de hemel. In de setlist veel muziek van Black Rose en Chinatown, plus Dear Miss Lonely Hearts van Lynotts solodebuut. Op afsluiter Whiskey in the Jar speelt zowaar Eric Bell voor het eerst sinds ‘74 mee. Luister in de laatste minuut van de track ervoor hoe hij wordt geïntroduceerd en je voelt het welkom van het publiek. Wát een fanfamilie had deze band toch…

Samenvattend: mijn scepsis wat betreft de muziek was meer dan ongegrond. De geluidskwaliteit is helemaal prima en naast de “nieuwe” tracks is het genieten van de afwijkende versies en liveopnamen. De bijdragen van Bell en White werpen de vraag op waarom fans uit de hoogtijdagen hen zo in de schaduw van Robertson zetten. Volkomen onterecht, heb (alweer) ontzettend van deze kanjers genoten!
Mijn enige minpuntje betreft de clichétitel van deze box, Rock Legends. Met een dichter als Lynott was een poëtisch fragment uit een songtekst passender geweest. Wat te denken van “Time Would Heal the Scars” uit The Hero and the Madman? Andere suggesties zijn van harte welkom.

Wie denkt dat dit de laatste box van Lizzy is, zit er waarschijnlijk naast. In de (band)bio Cowboy Song (2016) schrijft Graeme Thomson op pagina 269 dat in recente jaren zo’n 500 onuitgebrachte tracks in de archieven zijn aangetroffen. Trek ik daar deze 99 vanaf, dan resteren er nog zo’n 400. Wordt vervolgd?!

Op de 36e sterfdag van Philip Lynott deze box helemaal weer eens beluisterd. Ook ik had in het begin mijn bedenkingen zoals hierboven beschreven door RonaldjK wat betreft meer van hetzelfde maar alle schijfjes bevatten, maar er valt genoeg te ontdekken. Ook voor fans die de reguliere albums al hebben.

Ik ben klaar voor deel II, er is nog genoeg materiaal om nog zo'n box te vullen, met oa de demo's van Lynott uit 1985 met Huey Lewis.

Er komt volgens mij ook volgend jaar een Netflix film over het leven van Philip, "My Boy", gebaseerd op het boek van zijn moeder uit 1995.