Millenium - The Sin (2020)

Eén van mijn favoriete bands is het Poolse Millenium. De band is opgebouwd rond de uit Krakau afkomstige toetsenist en componist Ryszard Kramarski en bracht zijn eerste album eind jaren ’90 uit en de band heeft sindsdien een mooie groei doorgemaakt.
Millenium maakt toegankelijk, zeer melodische progressieve rock, met daarin een hoofdrol voor de gitaar, toetsen en de zang. De zang is van Lukasz Gall, die een aangename warme stem heeft, klein kan zingen maar ook wel een behoorlijk volume heeft, om bepaalde delen meer lading mee te geven.
Vorig jaar verscheen “THE WEB”, volgens mij hun dertiende album en een album dat het tot mijn jaarlijstje over 2019 schopte.
Een jaar later ligt “THE SIN” in de winkels en ook dit is weer een conceptalbum. Kramarski, componist van de 7 songs op “THE SIN” is een bezig baasje. Naast eigenaar van het platenlabel Lynx Music is hij ook verantwoordelijk voor het album van tRK Project, “KAY & GERDA”, dat dit jaar ook verscheen.
Op “THE SIN” hebben Kramarski (muziek en tekst) en Gall (tekst) zich laten leiden door de 7 hoofdzondes. Dit zijn hoogmoed, hebzucht, lust, afgunst, vraatzucht, wraak en luiheid. In 1995 verscheen de prachtige en beklemmende film “SE7EN” met Brad Pitt, Gwyneth Paltrow en Morgan Freeman in de hoofdrollen en ook daar ging het over deze hoofdzondes. In de progressieve rock zijn meer albums die dit thema hebben gebruikt, zoals Magenta op “SEVEN” en The Last Knight met “SEVEN DEADLY SINS”.
Zoals gezegd is de muziek van Millenium zeer toegankelijk en dat begint al met het eerste nummer, “PRIDE”. Met de prachtige zin “Pride Comes Before The Fall” is het een schitterend sfeervol nummer met een mooie toetsensolo en werkelijk briljante gitaarsolo’s, die allemaal erg gevoelig zijn. De gitarist van dienst is Peter Plonka en die laat in elk nummer zijn gitaar prachtig huilen. Het tweede nummer is “LUST” en in bijna 7 minuten komen de ingrediënten van het eerste nummer terug, mooi toetsenwerk, dito zang en gitaarwerk. Politici worden hier neergezet als onbetrouwbare en zichzelf verrijkende personen, die van liegen hun 2e natuur gemaakt hebben. De zin “Well That’s The Price For Empty Words And Lies” geeft wel aan dat Millenium ervan uit gaat dat dergelijke politici uiteindelijk worden ontmaskerd. “WRATH”, wraak, begint met een rustig intro van gitaar en toetsen. De zang is hier gedubbeld en in verschillende octaven, waardoor je een prachtig, ander geluid krijgt. Dit is het hoogtepunt in dit nummer, op de gitaarsolo na, die opnieuw kippenvel oproept. “GLUTTONY” is iets ruiger van opzet, heeft goed getimede tempowisselingen en weer een smaakvolle toetsensolo. Vraatzucht of gulzigheid is het thema is “SLOTH”, waarin de zin “Lazy People Go To Hell” de kern van de tekst is. De hoofdpersoon leeft een leven dat die eigenlijk niet wil leven en verlangt er dan ook naar om niet meer wakker te worden. In ruim 7 en een halve minuut hoor je prachtige vocale arrangementen, een korte bridge, toetsen en gitaarsolo’s...en allemaal weer zeer smaakvol gedaan. Het kortste nummer is “GREED” met ruim 5 en een halve minuut. Het is het meest uptempo nummer van “THE SIN” en de hoofdpersoon is alles kwijtgeraakt en doordat hij in zijn werk vertrouwde op zijn geluk. Gitaar, toetsen en het heerlijke ritme maken van dit nummer één van de toppers van het album. Het langste nummer is voor het laatst bewaard, “ENVY” klokt 10 minuten en begint met werkelijk prachtige, Dire Straits-achtig gitaar werk, clean en subtiel. “You Told Me We Could Try Again”, maar de relatie is over en dan ontstaat jaloezie, hebzucht.
Deze Poolse band verdient wat mij betreft een groter publiek en met dit soort progressieve rock zou dat zeker moeten kunnen. Het heeft alles in zich om muziekliefhebbers met een brede smaak te verrassen met kwalitatief hoogstaande rockmuziek en grote instrument beheersing. Kandidaat voor het jaarlijst van de beste 10 albums van 2020.

Ik sluit me hier helemaal bij aan. Klinkt vanaf de eerste gitaarklanken meteen vertrouwd Millenium; het heerlijke melodieuze gitaarwerk in combinatie met de toetsen en goeie zang is echt kenmerkend voor deze band; en zonder Pools accent...

Ik ben verbaasd hoe weinig er op albums van Millenium gestemd wordt. Nou stem ik zelf ook maar op een klein gedeelte van mijn collectie maar hierbij probeer ik de laatste tijd juist de wat minder mainstream albums (uitzonderingen daargelaten) aan te bevelen. Dus ik sluit me ook 100% aan bij de laatste alinea van Marco.