Lili Grace - Silhouette (2020)
mijn stem
10 stemmen
1
geplaatst: 11 januari 2021, 19:22 uur
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lili Grace - Silhouette - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Lili Grace - Silhouette
De Belgische zussen die schuil gaan achter de naam Lili Grace verwerken op Silhouette op fascinerende, bezwerende, avontuurlijke en wonderschone wijze een trauma uit hun jeugd
Silhouette van Lili Grace is zo’n album dat makkelijk tussen wal en schip kan raken, maar dat zou echt doodzonde zijn. De band van de Belgische zussen Dienne en Nelle Bogaerts heeft immers een album afgeleverd dat je onmiddellijk betovert, maar dat je vervolgens maar blijft verbazen. De zussen verwerken op hun debuutalbum een jeugdtrauma en doen dat met muziek die net zo makkelijk sprookjesachtig mooi als donker en vervreemdend kan zijn. Soms overheersen klassiek aandoende organische klanken, soms domineert bijna vervreemdende elektronica en altijd zijn er de bijzondere stemmen van Dienne en Nelle, die je alle hoeken van hun bijzondere fantasiewereld laten zien. Echt veel te mooi en bijzonder om te laten liggen.
Silhouette van Lili Grace verscheen eind vorig jaar al in België, maar moet in 2021 ook de rest van de wereld gaan veroveren en om te beginnen Nederland. Achter Lili Grace gaan de Belgische zussen Dienne en Nelle Bogaerts uit Ham schuil. De twee maken al sinds hun late tienerjaren (en misschien nog al langer) samen muziek en stonden in 2012 al eens in de finale van Humo's Rock Rally. Het leverde tot voor kort helaas nog geen debuutalbum op, maar iets meer dan een maand geleden verscheen dan eindelijk Silhouette.
Silhouette is in meerdere opzichten een bijzonder en fascinerend album. Allereerst is er het centrale thema; een nog niet volledig verwerkt trauma uit de jeugd van de Belgische zussen. In de jonge jaren van Dienne en Nelle Bogaerts werd het gezin getroffen door een bijna noodlottig ongeval van de broer van de twee. Deze broer lag lange tijd in coma, maar ontwaakte uiteindelijk weer. Het moet een enorme impact gehad hebben op het gezin en op de destijds nog piepjonge Dienne en Nelle in het bijzonder. Op Silhouette proberen de zussen het ongeval na al die jaren een plekje te geven door een fantasiewereld in te duiken.
Het is een mooi en persoonlijk thema dat een bijzonder album verdient en dat is Silhouette absoluut geworden. Het album opent met elektronische klanken en de af en toe wat vervormde stemmen van Dienne en Nelle Bogaerts. Het is een track waarin de spanning af en toe wordt opgebouwd, maar direct ook weer wordt afgebouwd door te eindigen met zachte klanken en mooie stemmen. Het is direct duidelijk dat we in de fantasiewereld van Dienne en Nelle zijn beland, want de muziek heeft iets sprookjesachtigs en tegelijkertijd iets dreigends.
Silhouette vervolgt met een mooi en zeer toegankelijk popliedje waarin de piano domineert, de zang wederom wonderschoon is en Dienne en Nelle zich afvragen hoe het aanvoelt om in een coma te zijn beland. Lili Grace had van mij best een album vol met dit soort prachtige popliedjes mogen maken, maar het verhaal van de twee Belgische zussen moet verder.
Aan het eind van de tweede track nemen de cello en de hobo het over en klassieke klanken domineren direct ook de derde track op het album. Waar ik in de eerste track nog niet volledig overtuigd was van de zang, spelen de zussen Bogaerts inmiddels ook in vocaal opzicht een gewonnen wedstrijd. De klassieke klanken kleuren prachtig bij de expressieve zang, waarmee Lili Grace ao af en toe even opschuift richting Scandinavische ijsprinsessen.
De eerste drie tracks op het album klinken allemaal anders en dit houdt het Belgische duo vast in track 3, waarin vervormde elektronica en vervreemdende vocalen Silhouette weer een andere kant op trekken en de sprookjeswereld even een donkere en duistere wereld wordt. Het is niet de mooiste track op het album, maar het is wel een track die illustreert dat Dienne en Nelle het avontuur en experiment niet schuwen.
Silhouette is vanaf de vierde track een wat experimenteler album, waarvoor afwisselend elektronische en organische klanken worden ingezet. Het is muziek die zich lastig laat vergelijken met de muziek van anderen, maar hier en daar hoor ik onder andere een vleugje Kate Bush en dat is nog altijd een prachtig compliment.
Echt makkelijk maakt Lili Grace het je niet meer na de eerste tracks, maar in alle tracks op het album is veel moois te ontdekken. Van wonderschoon tot beangstigend, van oorstrelend tot experimenteel. Het levert een buitengewoon fascinerende luistertrip op, die maar aan kracht en schoonheid blijft winnen. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Lili Grace - Silhouette - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Lili Grace - Silhouette
De Belgische zussen die schuil gaan achter de naam Lili Grace verwerken op Silhouette op fascinerende, bezwerende, avontuurlijke en wonderschone wijze een trauma uit hun jeugd
Silhouette van Lili Grace is zo’n album dat makkelijk tussen wal en schip kan raken, maar dat zou echt doodzonde zijn. De band van de Belgische zussen Dienne en Nelle Bogaerts heeft immers een album afgeleverd dat je onmiddellijk betovert, maar dat je vervolgens maar blijft verbazen. De zussen verwerken op hun debuutalbum een jeugdtrauma en doen dat met muziek die net zo makkelijk sprookjesachtig mooi als donker en vervreemdend kan zijn. Soms overheersen klassiek aandoende organische klanken, soms domineert bijna vervreemdende elektronica en altijd zijn er de bijzondere stemmen van Dienne en Nelle, die je alle hoeken van hun bijzondere fantasiewereld laten zien. Echt veel te mooi en bijzonder om te laten liggen.
Silhouette van Lili Grace verscheen eind vorig jaar al in België, maar moet in 2021 ook de rest van de wereld gaan veroveren en om te beginnen Nederland. Achter Lili Grace gaan de Belgische zussen Dienne en Nelle Bogaerts uit Ham schuil. De twee maken al sinds hun late tienerjaren (en misschien nog al langer) samen muziek en stonden in 2012 al eens in de finale van Humo's Rock Rally. Het leverde tot voor kort helaas nog geen debuutalbum op, maar iets meer dan een maand geleden verscheen dan eindelijk Silhouette.
Silhouette is in meerdere opzichten een bijzonder en fascinerend album. Allereerst is er het centrale thema; een nog niet volledig verwerkt trauma uit de jeugd van de Belgische zussen. In de jonge jaren van Dienne en Nelle Bogaerts werd het gezin getroffen door een bijna noodlottig ongeval van de broer van de twee. Deze broer lag lange tijd in coma, maar ontwaakte uiteindelijk weer. Het moet een enorme impact gehad hebben op het gezin en op de destijds nog piepjonge Dienne en Nelle in het bijzonder. Op Silhouette proberen de zussen het ongeval na al die jaren een plekje te geven door een fantasiewereld in te duiken.
Het is een mooi en persoonlijk thema dat een bijzonder album verdient en dat is Silhouette absoluut geworden. Het album opent met elektronische klanken en de af en toe wat vervormde stemmen van Dienne en Nelle Bogaerts. Het is een track waarin de spanning af en toe wordt opgebouwd, maar direct ook weer wordt afgebouwd door te eindigen met zachte klanken en mooie stemmen. Het is direct duidelijk dat we in de fantasiewereld van Dienne en Nelle zijn beland, want de muziek heeft iets sprookjesachtigs en tegelijkertijd iets dreigends.
Silhouette vervolgt met een mooi en zeer toegankelijk popliedje waarin de piano domineert, de zang wederom wonderschoon is en Dienne en Nelle zich afvragen hoe het aanvoelt om in een coma te zijn beland. Lili Grace had van mij best een album vol met dit soort prachtige popliedjes mogen maken, maar het verhaal van de twee Belgische zussen moet verder.
Aan het eind van de tweede track nemen de cello en de hobo het over en klassieke klanken domineren direct ook de derde track op het album. Waar ik in de eerste track nog niet volledig overtuigd was van de zang, spelen de zussen Bogaerts inmiddels ook in vocaal opzicht een gewonnen wedstrijd. De klassieke klanken kleuren prachtig bij de expressieve zang, waarmee Lili Grace ao af en toe even opschuift richting Scandinavische ijsprinsessen.
De eerste drie tracks op het album klinken allemaal anders en dit houdt het Belgische duo vast in track 3, waarin vervormde elektronica en vervreemdende vocalen Silhouette weer een andere kant op trekken en de sprookjeswereld even een donkere en duistere wereld wordt. Het is niet de mooiste track op het album, maar het is wel een track die illustreert dat Dienne en Nelle het avontuur en experiment niet schuwen.
Silhouette is vanaf de vierde track een wat experimenteler album, waarvoor afwisselend elektronische en organische klanken worden ingezet. Het is muziek die zich lastig laat vergelijken met de muziek van anderen, maar hier en daar hoor ik onder andere een vleugje Kate Bush en dat is nog altijd een prachtig compliment.
Echt makkelijk maakt Lili Grace het je niet meer na de eerste tracks, maar in alle tracks op het album is veel moois te ontdekken. Van wonderschoon tot beangstigend, van oorstrelend tot experimenteel. Het levert een buitengewoon fascinerende luistertrip op, die maar aan kracht en schoonheid blijft winnen. Erwin Zijleman
1
geplaatst: 26 januari 2021, 10:00 uur
De plaat werd in België al in november uitgebracht, maar het duo wilde zich eerst op België zelf richten en daarna de grens overtrekken, al is dat vandaag de dag enkel in overdrachtelijke zin mogelijk. Silhouette begint heel traditioneel als in hoe kamerorkest in popmuziek traditioneel is sinds 'Eleanor Rigby' en 'She's Leaving Home'. Prachtige liedjes, tweestemmig gezongen.
Al snel komen er barstjes in de normaliteit, want Lili Grace besluit zich aan geen enkele conventie te houden en vol voor het experiment te gaan. Eigenlijk viel ik van de ene verbazing in de andere. En nee, ik vind het niet allemaal even mooi, maar mijn aandacht wisten de zussen Bogaerts wel te trekken.
Ik schreef eerder dit jaar dat Midnight Sister op 'Painting The Roses' conventies op wist te rekken, nou die plaat is kinderspel vergeleken met Silhouette. Wel makkelijker te verhapstukken. Silhouette weet me te verbazen, zoals Kate Bush deed op 'The Dreaming', al wist ik die plaat toen maar matig te waarderen na het prachtige 'Never For Ever'. Lili Grace weet dezelfde emoties op te roepen en gevoelens van aantrekken en afstoten net zo gracieus te presenteren.
Als er een beschrijving is die recht doet aan deze plaat, dan is het avontuur. Lili Grace neemt haar luisteraars bij de hand en voert hen langs allerlei prachtige vergezichten, enge kliffen, diepe afgronden en blauwe luchten. Geniet ervan, ril desnoods, maar geef niet direct op. Daarvoor gebeurt er teveel moois en spannends op Silhouette.
Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.
Al snel komen er barstjes in de normaliteit, want Lili Grace besluit zich aan geen enkele conventie te houden en vol voor het experiment te gaan. Eigenlijk viel ik van de ene verbazing in de andere. En nee, ik vind het niet allemaal even mooi, maar mijn aandacht wisten de zussen Bogaerts wel te trekken.
Ik schreef eerder dit jaar dat Midnight Sister op 'Painting The Roses' conventies op wist te rekken, nou die plaat is kinderspel vergeleken met Silhouette. Wel makkelijker te verhapstukken. Silhouette weet me te verbazen, zoals Kate Bush deed op 'The Dreaming', al wist ik die plaat toen maar matig te waarderen na het prachtige 'Never For Ever'. Lili Grace weet dezelfde emoties op te roepen en gevoelens van aantrekken en afstoten net zo gracieus te presenteren.
Als er een beschrijving is die recht doet aan deze plaat, dan is het avontuur. Lili Grace neemt haar luisteraars bij de hand en voert hen langs allerlei prachtige vergezichten, enge kliffen, diepe afgronden en blauwe luchten. Geniet ervan, ril desnoods, maar geef niet direct op. Daarvoor gebeurt er teveel moois en spannends op Silhouette.
Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.
0
geplaatst: 12 augustus 2021, 13:43 uur
Lili Grace brengt mooie kamermuziek maar experimenteert - zonder daar te nadrukkelijk mee te willen shockeren - met hun muziek. Het zorgt voor een interessante en toch klassieke sound. Mooi om te luisteren. De zussen spelen goed samen en weten wat ze willen. Het is geen echt uitzonderlijke sound die hen uniek maakt, maar ze zijn wel interessant genoeg om benieuwd te zijn naar een volgende album.
0
geplaatst: 29 maart 2024, 15:43 uur
Hoewel Not God en Traveler de uitschieters zijn is de rest van de plaat ook zeker niet mis. De zussen verwerken op deze plaat de dood van een broertje dat ze in hun jeugd verloren hebben. De muziek balanceert mooi tussen klassiek (Traveler) en harde electronica (The Horde), het ene moment lieflijk en het andere donker en dreigend.
* denotes required fields.
* denotes required fields.