Black Nasty - Talking to the People (1973)

Rauwe funk met fraai gitaarwerk, uiteraard afgewisseld met de gebruikelijke glijerige ballads. Een beetje het Stax-antwoord op de George Clinton familie.

Ik vraag aan je: noem eens drie acts van Stax. Wedden dat je Black Nasty niet noemt? De groep Black Nasty vormt zo’n beetje één van de best bewaarde geheimen van het beroemde soul-label. Hoewel ze terechtkwamen bij Stax in Memphis, komt de groep van oorsprong uit Detroit. Deze zeskoppige groep bestaat uit: Artwell Matthews, Jr., zijn zusje Audrey Matthews, haar toekomstige echtgenoot Terrance Ellis, Jackie Cosper, Thomas Carter, en Mark Patterson. Het verhaal begint echter bij Johnnie Mae Matthews, de moeder van Artwell en Audrey. Nadat haar man een goed betaalde baan aangeboden kreeg bij Ford, verhuisden ze naar Detroit, eenmaal aangekomen besloot ze van zijn wekelijkse salaris van $100,00 zo’n $ 10,00 wekelijks aan de kant te zetten voor 't oprichten van een platenmaatschappij.

Nadat ze genoeg geld bij elkaar gesprokkeld had, bracht ze de eerste paar 7”-singles uit op de diverse labels van haar eigen platenmaatschappij. Ze verwierven allen lokale bekendheid en waren veelvuldig te horen op de plaatselijke radiozenders. Zelf nam ze als zangeres zo’n 20 singles op, en even leek het erop dat ze zelf zou doorbreken toen ze een contract tekende bij het Sue-label (het eerste label van Ike & Tina Turner). Helaas is die doorbraak er nooit van gekomen. Ze besloot zich te richten op 't schrijven van teksten, en baarde ondertussen 2 kinderen. De grootste hit waar ze aan meeschreef, was Bettye Lavette’s My man, he’s a loving man, die bereikte een top-10 notering in de Amerikaanse R&B Chart.

Jaren verstreken, en haar kinderen waren ondertussen oud genoeg om een eigen band te beginnen. Samen met wat lokalen richtten ze de gemixte groep Raw Integrated Funk (vaak afgekort tot RIF) op. De band, bestaande uit tieners, had een voorliefde voor het rauwe repertoire van Jimi Hendrix. De liefde voor die stijl muziek zou later ook te horen zijn op hun enige album. Nadat de blanke groepsleden uit de band stapten, besloten de overgebleven bandleden hun naam om te dopen in Black Nasty. Dit na aanleiding van de verruwing in Amerika binnen de maatschappij. Moeder Johnnie Mae, leerde hen de fijne kneepjes van het vak, en uiteindelijk kwam de groep terecht bij het grote, geroemde Stax-label.

“Their music is ghetto. Their lyrics are ghetto. Their truth is ghetto… Black Nasty will turn you on or turn you off – either way, they will ‘turn’ you.”

De bovenstaande tekst prijkte op een reclame advertentie voor het album dat in augustus 1973 het levenslicht zag. De executives van Stax geloofden in Black Nasty, ze waren enthousiast over de rauwe combinatie van rock en soul, en ze waren ervan overtuigd dat het album een gigantisch succes zou worden. Niet dus. Het album kon indertijd rekenen op slechts 7500 persingen, waarvan een groot gedeelte door de winkeliers werd teruggestuurd. Niemand had interesse in de groep, en het verhaal eindigde dan ook snel voor Black Nasty. Een paar jaar later veranderden ze hun naam nog een keer. Ditmaal in ADC Band, en onder deze naam scoorden ze hun eerste en enige hit Long stroke, dat hen een top-10 notering opleverde in de Amerikaanse R&B Chart. Hierna ontbonden ze definitief als act.

Jammer dat dit album niet het succes heeft gekend die het verdient. De veelal sociaal-getinte teksten sluiten mooi aan bij het tijdsbeeld van toen, en de instrumentatie is van begin tot eind strak en funky. Een mooie uitzondering is de softe ballad I must be in love. De onmiskenbare invloed van Hendrix is verder op ieder ander nummer terug te horen, en het eindresultaat mag er zijn. Als de naam Sly & The Family Stone op het hoesje was gedrukt, in plaats van Black Nasty, dan had ik het ook zeker geloofd.

Mocht je ooit de vraag gesteld krijgen om drie acts te noemen van Stax, dan weet je nu in ieder geval welke act je sowieso moet noemen. Black Nasty is de naam, en Talking to the people heet hun album.