Gregg Allman - Searching for Simplicity (1997)
mijn stem
5 stemmen
Verenigde Staten
Blues / Rock
Label: Sony
-
Whippin' Post (4:41)
-
House of Blues (4:00)
-
Come Back and Help Me (3:35)
-
Silence Ain't Golden Anymore (3:33)
-
Rendezvous with the Blues (3:53)
-
Wolf's A' Howlin' (4:14)
-
Love the Poison (3:29)
-
Don't Deny Me (4:37)
-
Dark End of the Street (3:16)
-
Neighbor, Neighbor (3:55)
-
I've Got News for You (4:37)
-
Memphis in the Meantime (3:43)
-
Startin' Over (3:21)
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 12 oktober 2011, 11:00 uur
Erg veilige plaat met veels te veel covers.
Het enige echt leuke aan deze plaat is de stem van Gregg. De muzikanten zijn goed maar alles is zo enorm ingetogen.
Whippin' Post heb ik in veel betere versies gehoord. Vind het een beetje overbodig dat die er op staat.
Verder vind ik House of Blues, Rendez with the Blues en I've got News for You wel erg lekker.
Het enige echt leuke aan deze plaat is de stem van Gregg. De muzikanten zijn goed maar alles is zo enorm ingetogen.
Whippin' Post heb ik in veel betere versies gehoord. Vind het een beetje overbodig dat die er op staat.
Verder vind ik House of Blues, Rendez with the Blues en I've got News for You wel erg lekker.
1
geplaatst: 20 november 2019, 16:58 uur
Een degelijke verzamelaar van Allman met wat covers en eigen materiaal in akoestische vorm.
Wat Ozric hierboven schrijft kan ik alleen maar beamen, Whippin' Post moet je in dampende elektrische vorm horen niet voortkabbelend als een beekje. Gregg speelt hier inderdaad op veilig. Toch is het best een redelijke schijf, House of Blues, Rendezvous, Memphis zijn met de stem van Gregg genietbaar. De hele plaat ademt echter het gevoel van een tussendoortje en daarom eindigt dit plaatje niet vaak in de playlist of cd lade. In versterkte vorm hoor ik de Southern Rock van Allman het liefst, met alle toeters en bellen eraan.
Wat Ozric hierboven schrijft kan ik alleen maar beamen, Whippin' Post moet je in dampende elektrische vorm horen niet voortkabbelend als een beekje. Gregg speelt hier inderdaad op veilig. Toch is het best een redelijke schijf, House of Blues, Rendezvous, Memphis zijn met de stem van Gregg genietbaar. De hele plaat ademt echter het gevoel van een tussendoortje en daarom eindigt dit plaatje niet vaak in de playlist of cd lade. In versterkte vorm hoor ik de Southern Rock van Allman het liefst, met alle toeters en bellen eraan.
0
Mssr Renard
geplaatst: 13 oktober 2020, 12:00 uur
In 2011 was ik nogal kritisch over deze plaat, welke ik toch wel vaak draaide. Waarom ik zo kritisch was, weet ik even niet.
1
Mssr Renard
geplaatst: 15 maart 2022, 09:45 uur
Ik snap echt niet waarom ik deze in 2011 zo ern lauwe recencie gaf. Waarschijnlijk liet ik mij teveel leiden door de mening van anderen zoals auteur Martin Popoff.
Deze plaat is werkelijk fantastisch. Een lekkere mid-nineties bluesrock sound, prachtig neergezet door Johnny Sandlin en Tom Dowd.
Als ik me niet vergis heeft Gregg hier gezelschap van Jack Pearson, die heel even ook bij Allman Brothers Band speelde. Een onderkend en heerlijke slidespeler die een goede tweede hoofdrol krijgt toegedeeld op deze plaat.
Dat Gregg deze plaat lekker simpel en straight liet klinken komt omdat hij volledig nuchter was, van zijn verslavingen verlost en zich liet inspireren door het succes van de unplugged platen van zijn tijdgenoten (Neil Young, Eric Clapton).
Naast de waanzinnige zang van Gregg (hij klinkt hier echt heel goed), het geweldige gitaarspel van Pearson, is de toevoeging van een hoornsectie op enkele songs ook echt heerlijk.
Tel daarbij op een geweldige songselectie (enkele covers en ook wat nieuwe songs) en je hebt gewoon een fijne midnineties bluesplaat, die ook nu nog erg lekker klinkt. Helaas (nog) niet op lp verschenen.
Deze plaat is werkelijk fantastisch. Een lekkere mid-nineties bluesrock sound, prachtig neergezet door Johnny Sandlin en Tom Dowd.
Als ik me niet vergis heeft Gregg hier gezelschap van Jack Pearson, die heel even ook bij Allman Brothers Band speelde. Een onderkend en heerlijke slidespeler die een goede tweede hoofdrol krijgt toegedeeld op deze plaat.
Dat Gregg deze plaat lekker simpel en straight liet klinken komt omdat hij volledig nuchter was, van zijn verslavingen verlost en zich liet inspireren door het succes van de unplugged platen van zijn tijdgenoten (Neil Young, Eric Clapton).
Naast de waanzinnige zang van Gregg (hij klinkt hier echt heel goed), het geweldige gitaarspel van Pearson, is de toevoeging van een hoornsectie op enkele songs ook echt heerlijk.
Tel daarbij op een geweldige songselectie (enkele covers en ook wat nieuwe songs) en je hebt gewoon een fijne midnineties bluesplaat, die ook nu nog erg lekker klinkt. Helaas (nog) niet op lp verschenen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.