The Gregg Allman Band - Playin' Up a Storm (1977)

Geweldige soloplaat van Gregg.
Nummer 1 kennen we natuurlijk al van Brothers and Sisters.
Hier klinkt ie wat meer funkie/countryrockish.

Al om al een heerlijke smeuiige southern rock/blues/countryrockplaat van deze blonde god.

Heerlijk relaxte plaat van Gregg Allman en totaal niet te vergelijken met The Allman Brothers Band.

Meer funky, poppy, soulvolle plaat van Gregg Allman.
Waar The Allman Brothers nogal jammen, hebben deze nummers allemaal kop en staart.

Come and Go Blues staat op the Allman Brothers' Brothers and Sisters -plaat.

Brightest Smile in Town is van Ray Charles en Sweet Feelin' van Candi Staton.

Verder, tja, precies zoals ik al stelde een echt soul benadering van de Southern Rock.
Erg fris en lekker voor in de zomer...

35 jaar naar dato heb ik hem dan ook, kwam hem tegen in de 2ehandsplatenbak bij plato. Staat nu op, maar wat een mooi plaat zeg.

Wellicht wat te glad en te popachtig voor de liefhebbers die ruige Southern/blues rock verwachten. Ik vind het echter een heerlijke schijf. Geen lange solo's, improvisatie of breed uitgesponnen exercities. Recht toe rechtaan, met de altijd heerlijke aanwezige soulvolle strot van Allman. Tevens wat funk en soul invloeden in de songs geïnjecteerd, wat tegen die tijd aardig in was maar ook een spat zuivere productie. De plaat telt stuk voor stuk goede songs, de opener is geen smerige blues song maar zet je een beetje op het verkeerde been, het is soul wat de klok slaat, Let This Be A Lesson To Ya' zit weer vol met funk, alsof Stevie Wonder over de schouder van Allman meekeek. Prijsnummer is echter Cryin Shame' wat een relaxte lome sfeer heeft deze song. Je voelt de sfeer van het zuiden van de VS in dit nummer, alsof je op de veranda zit, ergens in Georgia, op een zwoele namiddag en de plaat zijn rondjes draait op de achtergrond. Allman heeft tot voor kort nooit mijn aandacht gehad, maar goed dat ik met terugwerkende kracht de schoonheid van zijn muziek aan het ontdekken ben. Hoewel de plaat lastig te vergelijken is met zijn werk bij de The Allman Brothers Band bleek de beste man een brede kijk te hebben op het muzikale spectrum en kon hij hiermee ook uit de voeten. Hoe noem je dat ook alweer; een alleskunner...

Een ietwat andere benadering van Allman hier.

Het is een echte studioplaat geworden met een leger aan gastmuzikanten, backing vocals, string- en hornarrangements en sax-solo's. Glad geproduceerd en de songs laveren tussen de discofunk en soul/r&b in.

Twee Gregg Allmanband-leden vallen wel direct op: bassist Willy Weeks en toetsenist Neil Larsen (die ook meeschrijft). Deze Neil schreef ook voor Sea Level (de andere Brothers-spinoff). Hij is ook de man die de synths speelt en het een beetje een moderne feel geeft. Verder spelen en Willy en Neil Fender Rhodes maar ik mis echt Chuck Leavell. Die speelt echter in Sea Level en komt ook niet meer terug naar de Brothers.

Dr. John en Bill Payne (Little Feat) schijnen ook mee te spelen.

Eindoordeel is dat dit een prima eindseventies westcoast softrock plaat is met die heerlijke rauwe stem van Gregg en een beetje een flauwe bewerking van Come and Go Blues. Maar de rest van de songs doen het prima.

Met een bewerking van Come and Go Blues en twee covers, van Ray Carles en Candi Staton kun je dit amper bestempelen als een full length plaat met solo materiaal.
Dat neemt niet weg dat ik geen weerstand kan bieden aan het lome, zwoele en bij vlagen funky karakter van dit schijfje.
Natuurlijk is het allemaal wat minder ruig en blijft het songmateriaal compact.
Het is 1977 en veel platen worden opgesmukt met tierelantijnen, synthesizers en zijn de blaas - en string arrangementen niet van de lucht.
Dergelijke elementen komen allemaal wonderwel goed samen op deze heerlijke plaat die ook nog eens die typische warme productie ademt, zo kenmerkend voor de jaren 70.
Deze periode staat niet bekend als Allman's meest creatieve periode, ik kan hier echter geen genoeg van krijgen. Kortom, gewoon een halfje erbij, bam!