The Gregg Allman Band - Just Before the Bullets Fly (1988)

Een degelijk vervolg op I'm No Angel.

Zelfde gladde productie, en ook weer met dezelfde line-up (gebroeders Toler op drums en gitaar respectievelijk).

Goede pop/rock/soul met ene typsich jaren 80 productie. Goed gepende songs en de rauwe en unieke bluesstem van Allman maken van deze plaat een aangename zomerplaat....

Zo goed als de plaat begint, zo snel gaat het fout.
De eerste twee songs zijn erg lekker, maar de eerste cover (nr. 3) is vreselijk.

De AOR/powerpop van Thorn and Wild Rose gaat nog wel, maar het is allemaal te wisselvallig om echt een sterke plaat te zijn. Veel synths, keyboard-baslijntjes en geprogrammeerde percussie.

Allmam blijft natuurlijk een erg goede zanger.

Island en Every Hungry Woman gaan er ook nog wel in. Ik ben het met je eens dat het geen klassieker is, maar ondanks de minpunten blijft het wel een genietbaar album, binnen de Allman discografie toch wel een guilty pleasure.

Samen met I'm No Angel best te doen. Beter dan Lynyrd Skynyrd rond deze tijd.

Maar 5 keer gestemd op dit plaatje, en dat voor de frontman van een van de beste Southern rock bands die de wereld heeft voortgebracht. Hoewel het songmateriaal misschien niet kan wedijveren met het werk van The Allman Brothers Band wil ik wel een lans breken voor dit album. De productie is uitstekend, man's stem is zoals altijd erg prettig om naar te luisteren en de nummers zijn naar mijn mening stuk voor stuk voldoende. De kritiek op het werk van Allman uit de jaren 80 - klinische producties en songs die meer pop/AOR gericht zijn - deel ik maar ten dele. De sound op dit schijfje is lekker vol en de instrumenten zijn allemaal goed van elkaar te onderscheiden, het hammond orgeltje doet nog steeds dienst en de nummers liggen allemaal goed in het gehoor. Demons en Just Before the Bullets Fly zijn prima songs, en passen goed bij het zomerse weerbeeld. Island vormt ook weer zo'n typische laidback song met Gregg's signatuur; relaxed, op een wat luie manier gezongen en prima solo's gedurende het nummer. Het swingende Every Hungry Woman sluit de plaat fijn af. Het is jammer dat enkele tracks net wat te gemakzuchtig overkomen, ze zijn weliswaar niet slecht maar ze missen net even de scherpte, dwingende ritmes of goed geplaatste solo's. Desalniettemin vermaak ik mij goed met het gebodene, mede omdat Allman zo'n heerlijk doorleefde soulvolle stem heeft/had.

En geweldig gitaarwerk van 'Dangerous' Dan Toler. Meestal 2e man naast Dickey Betts maar nu volledig alleen in de spotlights. Verdiend.

Dan ken je deze ook vast: The Toler Bros. - The Toler Bros. (1994) - MusicMeter.nl