Gregg Allman - Laid Back (1973)

Een heel andere sound dan de sound waarmee hij bekend is geworden. Meer een relaxte cd, de titel spreekt wat dat betreft voor zich. 3,5

Kwam tegelijkertijd uit met Brothers and Sisters van ABB.

Deze plaat is niets vergeleken met de elpee van ABB.

Het solo-debuut van Gregg staat vol met folk, gospel en R&B.
Nog nooit heb ik Gregg mooier, rauwer en hartstochtelijker horen zingen als op deze schitterende elpee.

De adaptie van (overigens door hem geschreven) Midnight Rider met strijkers en vrouwelijke achtergrond zang, zet gelijk de toon.

Queen of Hearts is een r&b/soul track die zelfs Gaye nog overtreft , gevuld met hoorns en strijkers en een huilende gitaar (Tommy Talton) en sax-solo.

Verder staan er nog de Jackson Browne-cover These Days op, die ook het origineel overstijgt, de traditional gospel Will The Circle Be Unbroken.

Van the ABB spelen trouwens alleen Chuck Leavell en Jaimoe mee.

Aanbevolen voor iedereen (vnl. voor mensen die verder denken dat de jam/southern rock van ABB en liefhebbers van echt goede blanke soul.)

Laid Back is de beste titel die Gregg had kunnen kiezen voor deze plaat.

Heerlijk soulvol met een hoop gevoel voor avontuur...

Anders dan Allman Brothers, maar wel met hetzelfde rootsie en zwoele gevoel gebracht...

Gregg laat zich omringen met topmuzikanten als Chuck Leavell, Tom Tallton, Scott Boyer en de productie is handen van Johnny Sandlin...

Minder jamgericht, maar zeer zeker een waanzinnige plaat in het uitgebreide oeuvre van Gregg Allman...

Ik heb een bootleg op de kop kunnen tikken van de Laid Back-sessies. Er staan wat kleine, breekbare versies op van songs van deze plaat en nog wat meer akoestische liedjes. Ook een schitterende ballad voor zijn broer, hartverscheurend.

Met de 10 stemmen die deze plaat heeft (en ook nog lage stemmen), krijg ik de indruk dat deze plaat niet bekend is bij de liefhebbers. Dat is jammer, want deze plaat wordt voor zover ik weet, in naslagwerken erg hoog aangeschreven.

Voor mij persoonlijk, is dit één van de mooiste platen uit het omvangrijke Allmans-oeuvre.

Lekkere country met duidelijke invloeden uit andere genres. Heerlijk album!

Ah. Een liefhebber.
Al zou ik dit niet snel country noemen.
Maar iedereen heeft zijn eigen referentiekader.

Voor mij één van de beste platen ooit gemaakt.

Dat was wel het eerste genre dat bij mij opkwam. Al moet ik zeggen dat ik de scheidingslijn tussen country en rock, vooral in deze tijd, vrij dun vind. Ik was juist verrast toen ik bijvoorbeeld jazz en andere genres voorbij hoorde komen. Erg lekkere plaat inderdaad!

Gregg is ook erg veelzijdig. Zijn roots liggen bij de blues en gospel.
In zijn Allman Brothersband wordt veel met jazz geflirt.

Eigenlijk southern rock, maar veel te muzikaal begaafd om bij dat genre te horen omdat de meeste southern rock vaak boogierock is.

Misschien zijn de eerste paar Allman Brothersplaten iets voor je?

De eerste platen van A.A.B behoren tot de beste albums ooit gemaakt, waanzinnig goede muziek.Tot " Win, lose and draw" heb ik ze op vinyl. Dit solo-album van Gregg heb ik al heel vaak voorbij zien komen maar nooit de tijd voor genomen om het tot mij te nemen, daar komt vanaf vandaag verandering in.

Leuk, ik ben benieuwd. Er wordt niet zo hard gejamd, hoor. Dus beleef de plaat op een andere manier, precies zoals Gregg; laid back

Het was puur toeval dat ik deze ging luisteren. Ik had een setje platen gekocht voor de verkoop, maar meestal check ik wel eens wat interessant platen. Zo ook deze. En ik zie dat ik één van Allman Brothers te koop heb gezet, dus ik ga die nog maar even snel luisteren!

Ah. Je hebt een vinyl-zaak?

Midnight Rider prefereer ik toch in de versie zoals opgenomen is door A.A.B. Verder zeer aangename plaat die bijna nergens aan A.A.B doet denken.
Wat ik wel hoor is een relaxte plaat waarvan er veel gemaakt zijn in de begin jaren 70.
Moet gelijk denken aan Jackson Browne, James Taylor, Jim Croce etc.

Mooi hoor.

Meer een zelfonderhoudende hobby

Schitterend album, vol emotie gespeeld en gezongen. Elk nummer is raak. De net uitgekomen deluxe versie met de remastered originelen bestaat verder uit early mixes, demo’s, outtakes en alternates. Plus een zeer informatief boekje. Voor degenen die er geen genoeg van krijgen, waaronder ikzelf ...

Verhoogd naar 5*
Eén van de mooiste en meest pure rootsbluessouthernrockgospelplaten die ik ken.

De enige plaat die op dezelfde hoogte staat als deze qua vorm en stijl is de soloplaat van Lowell George.

Een relaxte plaat waarin enige vuige Southern Rock ver te zoeken is, het is country en soul wat de klok slaat. Aangezien bijna alle songs zich in een traag tempo afspelen en Gregg van huis uit ook al een luie manier van zingen heeft is dit een schijf waarvoor je wel in de stemming moet zijn. Midnight Rider is de beste song op deze plaat, maar ook de overige nummers halen een (dikke) voldoende. Hier en daar een gospelkoor, wat ondersteuning van de piano en wat lichte funk moeten de songs van een bredere basis voorzien en dat lukt vrij aardig. Echter geen klassieker, daarvoor is de plaat net wat te gezapig, zijn veel songs net even te traag en mis ik wat kenmerkend zuidelijk vuur in de plaat. Echter voor Gregg's begrippen nog altijd een prima album.

Voor mij is dit de ultieme plaat. Vooral hoe These Days is vertolkt, maar ook omdat hier de mooiste Allman-song opstaat: Midnight Rider.
Southern rock hoeft voor mij niet altijd keihard te rocken, het mag van mij ook broeierig zijn. Misschien zou deze plaat wel onder de noemer Southern soul kunnen vallen.

In het geval van Allman apprecieer ik juist de sleazy Rhythm and blues variant, heerlijk. De wat lichter verteerbare kant van Allman wat terugkomt in de soul/funk achtige nummers van hem gaat er ook prima in. Zijn solodebuut is goed maar ik hoor zowel het broeierige niet terugkomen in de nummers maar ook de andere genoemde muzikale invloeden waar mee hij zoveel indruk maakt op mij blijft op dit schijfje achterwege. Als ik in hokjes zou denken dan zou ik deze plaat categoriseren onder de noemer country soul, en laat country nu net het genre zijn wat mij niet ligt. Als je kijkt naar de historie van Allman (als ik The Allman band ook even tot zijn solorepertoire reken dan is zijn uiteenlopende album en songkeuze fascinerend, van blues, southern rock, country, soul en zelfs funk, Allman beheerste alles. Dit debuut is prima maar mist toch voor mij de essentiële punten waarin Gregg voor mij in uitblonk, hoewel Midnight Rider ...

Misschien kan ik je twee eerste platen van Sea Level. Ik zou als ik jou was Dickey Betts wel vermijden, die neigt naar country.

Ook van deze overweeg ik de superdeluxe boxset te kopen, evenals Brothers and Sisters. De bonustracks zijn van onschatbare waarde. Veel akoestische (demo) versies van ondermeer These Days en Midnight Rider.

Ik zal dan wel een cd-speler moeten kopen. Ik ben ook benieuwd naar wat voor boekwerk er bij de boxset zit.

Ik zette het eerste nummer op tijdens een platenavondje met vrienden en ze moesten raden. Het mooie intro hield moeiteloos de verwende oortjes vast, maar wie was het? Zodra de zangstem inviel, was het duidelijk. Wat een karakteristieke stem had Greg toch en wat een goede zanger ook! Hij bewees dat "blue men can sing the whites"! Lang deze plaat vermeden wegens de echt afschuwelijke hoes en ook wel door de overproductie, maar dat neem ik inmiddels voor lief!

Mijn favo uitvoering van dat nummer staat op 'Fillmore East' (de luxe).

Na al die jaren toch maar een kleine herwaardering. Hoewel ik Gregg liever los hoor gaan in een vuige Rhythm & blues setting is Laid Back met de jaren gaan groeien.
De versie van Midnight Rider die Gregg bewerkte tot het nummer zoals die op deze plaat terecht is gekomen vind ik nog steeds de mooiste, het blijft voor mij een tijdloze klassieker.
Queen Of Hearts doet daar al niet voor onder, wat een mooi soulvol nummer is dit toch, de jazzy arrangementen zijn uitstekend geplaatst en zorgen voor de nodige schwung.
Please Call Home is is fraai maar tikt voor mij niet het niveau van zijn 2 voorgangers aan. Het gospelachtige karakter maakt het geheel mij wat te pompeus.
De swinger Don't Mess Up a Good Thing is goed geplaatst en hoewel nog steeds niet mijn favoriete track van de plaat vormt het een welkome afwisseling.
These Days, geschreven door Jackson Browne krijgt een country jasje aangemeten, laat dit genre nu totaal niet aan mij besteed zijn.
Nee, doe dan maar Multi-Colored Lady, wederom een trage song die fraai wordt aangekleed.
All My Friends en Will The Circle Be Unbroken halen een voldoende maar op de een of andere manier word ik niet helemaal ingepakt.

Conclusie; Laid Back doet zijn naam eer aan, de plaat is inderdaad vrij relaxed, kent enkele fraaie afwisselende arrangementen en een aantal prima songs. De composities zitten degelijk in elkaar en verdient van mijn kant een puntje erbij.
Het trage karakter van het schijfje doet de plaat regelmatig even inkakken, dus de volle mep blijft uit. Desalniettemin vormt Laid Back een mooi tijdsdocument waarbij Gregg op knappe wijze soul, folk en rock met elkaar weet te verweven.

Weer zo’n ontzettende lekkere plaat. Voelt voor mij als een warme jas, als thuiskomen… zo vertrouwd!. Elk nummer is steengoed. Bij Midnight Rider kom ik thuis waarna Queen of hearts mij vervolgens ontroerd. Bij Don’t mess up a Good thing tingel tangel ik op de tafel en These day’s en All my friends zetten mij aan het mijmeren. Will the circle ?…ach beetje gospel op het eind en met een brede glimlach de plaat nog maar eens opzetten …

Gegg heeft naar mijn mening twee uitstekende lp's gemaakt ; na deze Laid back is er nog Playing up a storm .
Gregg had een warme stem en kon mij bekoren met de wat tragere nummers op deze lp
vooral Jackson Browne's "These days" vind ik evenwaardig aan het origineel van Jackson zelf
"please call home" "multi colored lady " "midnight rider " zijn de andere laid back nummers die er bovenuit steken

Laidback doet zijn naam eer aan, de plaat kent een fijne zwoele nazomer middag sfeer.
Ik heb er enige tijd aan moeten wennen, de rhythm & blues setting waar Gregg in acteerde, waarbij de solo's je om de oren vliegen en de ritmesectie overuren maakt blijft grotendeels achterwege.
Er wordt haast achteloos gemusiceerd, waarbij Allman duidelijk de teugels in handen had.

Binnen the Allman Brothers Band was er al enige tijd frictie, de band had enkele succesvolle albums op zijn naam staan, maar de dood van Duane, 2 jaar eerder, had een gat geslagen in het collectief.
Nog los van de schokkende hoeveelheden aan supplementen en drank door de heren had Gregg genoeg aan zelfvertrouwen gewonnen om zich terug te trekken, om aan Laid Back te werken.

De plaat kent enkele covers, eigen materiaal en een herbewerking (en in mijn ogen sterkere versie) van Midnight Rider.
Queen of Hearts ademt een en al luchtigheid en wordt soulvol gezongen door Gregg.
Please Call Home is niet slecht, ademt een en al soul en gospel.
Don't Mess Up a Good Thing is uptempo, wordt gedragen door het piano spel.
Allman heeft nog enige tijd bij Jackson Browne in huis gewoond en heeft These Days mogen 'lenen', aangezien ik niet van country hou kan het mij maar matig boeien. Slecht is het arrangement niet maar het dringt zich niet aan mij op.
Ook de overige songs blijven enigszins achter in vergelijking met kant A, zonder ooit een onvoldoende te scoren.