Moose - ...xyz (1992)

zoooooooooooo

magistraaaaaaaaaal

screaming klinkt een beetje als the cure, komt vooral door de bass.

Ik houd heel erg van het nummer Suzanne. Prachtig nummer. Dit album was voor mij daarom een hele grote tegenvaller. Ik ben pas later dit album pas gaan waarderen. Maar het is wel een erg (s)lome album.

Ook voor mij was dit album, na hun eerste 2 geweldige EP's, een grote teleurstelling.
Onlangs kwam het geweldige The Whistling Song voorbij op mijn iPod en ben nu het album maar weer eens aan het luisteren. De score inmiddels opgetild van 2,5* naar 3,5*. Er staan toch wel zeer fraaie composities op ondanks het ontbreken van het shoegaze gitaargeweld van hun eerste werkjes.

Hoewel het album halverwege een dip heeft is dit toch alleszins een kwalitatief fijn album. Vier berichten en 13 stemmen is daarom ook veel te weinig. Dit is fijne Indierock.
De eerste vier nummer zijn echt top. Nummers vijf tot en met acht zijn goede subtoppers.
I'll See You in My Dream vind ik eigenlijk wel ondermaats, maar gelukkig wordt de draad weer in positieve zin opgepakt in de laatste vijf songs.
Mijn 4* blijven 4*.

Het pogen tot samenvatten van de essentie van het album XYZ van de Britse band Moose, uit het jaar 1992, ontvouwt zich als een verkenning van een diepe grot waarbij elk nummer zich ontpopt als een doolhof van emoties en klanken. De onderneming start met een schijnbaar triviale compositie, Slip & Slide, die echter slechts de voorbode vormt voor een wat onevenwichtig album.

Na dit korte intro, ontvouwt Little Bird zich als een bruisende ode aan de vreugde, een melodie die de luisteraar meteen in de kern van Moose’s stilistische universum trekt. Vervolgens zorgt Don’t Bring Me Down met zijn aanstekelijke ritme en melodie voor een onvermijdelijke voet-tikken en hoofdknikken.

In een merkbare afwending van de vrolijkheid, introduceert Polly een meer beschouwende toon, een onopvallende, doch betoverende melodie die een sluier van melancholie drapeert over de luisteraar. Voortbouwend op deze introspectieve atmosfeer, komt The Whistling Song, hoewel de fluitende melodie voor sommigen overbodig mag lijken, als een frisse bries die de zwaarte lichter maakt.

De interpretatie van Everybody’s Talkin', origineel door Harry Nilsson, wordt misschien overschaduwd door het origineel, maar voegt desalniettemin een nuance toe aan het album. Sometimes Loving Is the Hardest Thing volgt als een getuigenis van de titel, een ingetogen melodie die zich als een zachte echo in de ziel nestelt.

Minder overtuigend, voor mij althans is Soon Is Never Soon Enough. Het mist de emotionele impact die ik zoek in muziek, terwijl I’ll See You in My Dreams ondanks zijn intrigerende titel, neigt naar een kinderlijke naïviteit. In tegenstelling daarmee zweeft High Flying Bird met een ingetogen elegantie, verrijkt met een sereen strijkersensemble.

Screaming manifesteert zich als een solide compositie, waarbij de balans tussen opwinding en melodie met vaardigheid wordt gehandhaafd. Friends, als ware indie track, heeft weliswaar charme maar bereikt niet het niveau van een legendarische status binnen het indie-genre.

De apotheose, het titelnummer XYZ, staat als een monument binnen het album: een compositie van uitzonderlijke schoonheid die blijvend echoot na de laatste noten. This River is Nearly Dry sluit af met een reflectie die, ironisch genoeg, meer dan ooit resonantie vindt in de huidige tijd.

Concluderend, XYZ door Moose is zonder twijfel een boeiende sonische odyssee, maar het stijgt niet tot de echelon van muzikale meesterwerken. Desondanks verdient het een plaats in de discografie van hen die zoeken naar een emotionele muzikale reis.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl