Polar Twins - Wee Small Hours at Swansneck (2012)

De nacht, een gitaar, een accordeon, potlood en papier, een gammel opnameapparaat en een fles Cabernet Sauvignon: meer hadden Dirk Polak en Mark Ritsema niet nodig voor de nummers op dit album. Ze hebben allebei een verleden in Nederlandse undergroundgroepen uit de jaren tachtig, respectievelijk Mecano en Spasmique. Niet dat je daar veel van hoort op dit album. Polar Twins speelt eerder een mix van chanson en artrock. Ergens tussen Bowie, Brel en Nick Cave in, maar het noemen van die namen doet eigenlijk tekort aan de originaliteit van de nachtmuziek van Polar Twins.

Er is iets typisch Europees aan de groep, dankzij de accordeon van Dirk. In de onstuimige wals Black Sea en het Franstalige Carrousel komt dat bijzonder goed uit. Een ander hoogtepunt is het Duitstalige Schönhauser Allee, dat met een beetje geluk zomaar een hit had kunnen worden bij onze oosterburen. De heren zeggen dat ze alleen maar liefdesliedjes schrijven, maar dankzij hun stemmen die door het leven zijn gegroefd, wordt het nooit zoet of voorspelbaar. Het resultaat is een fijn muzikaal smaakvol palet. Enige minpuntje is dat ik het af en toe iets te netjes binnen de lijnen vindt kleuren. Allemaal keurig en mooi maar daardoor ook wat saai. Desalniettemin een fijn plaatje onder het genot van een flesje Cabernet Sauvignon.