The Gregg Allman Band - I'm No Angel (1986)

Niet zo enorm slecht als de eindscore doet vermoeden.

Goed, Gregg Allman en zijn band komen hier op de proppen met een overgeprocuceerde aor/poprock plaat.
Maar de songwriting is goed en Gregg is goed bij stem.

Een duet met Don Johnson is ook aardig, alleen slaat de band wel de plank mis met het opnieuw inspelen van Don't Want You No More/Cross to Bear.
Het misstaat erg op deze plaat.

Geen southern rock dus op deze plaat, maar gedegen FM-rock, zonder rauwe randjes.

Geen klassieker van Gregg maar wel een genietbare schijf. De muziek is niet diepgaand, weinig Southern rock, weinig referenties naar de jaren 70 maar met beide voeten in de jaren 80.
Dat houdt in; synthesizers, gastbijdragen van jaren 80 supersterren, beperkte diepgang en weinig muzikaal vuurwerk. Desalniettemin is de plaat voor mij niet zo slecht als ik van te voren had verondersteld. Er staan een aantal degelijke nummers op de schijf. Het met Don Johnson gezongen Evidence of Love is lang zo slecht niet, het lekker loom gezongen Yours for the Asking klinkt relaxed en het sfeervolle Things That Might Have Been doet daar niet voor onder. het funky instrumentale Don't Want You No More met het typische orgeltje gaat er ook prima in. Wat overblijft heeft echter wel iets vrijblijvends, maar het muzikaal gebodene is toch nog van dermate hoog niveau dat ik de plaat nog weleens uit de kast trek. Nog een pluspunt waarin deze plaat verschilt van veel andere jaren 80 producties, de schijf klinkt warm en vol.

Valt me op dat er zo weinig reacties bij deze plaat staan. Ik heb in elk geval wel als Ozric gereageerd toentertijd.

Goede uiteenzetting milesdavisjr. Kan ik me prima in vinden.

Vind dit echt geen hoogstandje van Greg Allman. De songs gaan soms nog wel maar het is die typische jaren 80 productie die de plaat geen goed doet en het ook een teveel mainstream geluid meegeeft en het wel erg naar AOR (waar ik geen liefhebber van ben) neigt.

Afgelopen zondag op de beurs in Zwolle deze lp maar eens meegenomen. Ik kende het titelnummer al een tijd en dat vind ik een heerlijk nummer. En die stem! Allman beschikt over een geweldige stem vind ik. Zeker in het Southern rock genre maar ook in een AOR jasje zoals dit album komt zijn stem prima uit de verf. Heb het album pas 1 keer geluisterd dus kan er nog niet veel over zeggen. Maar de eerste indruk is positief.

Allman heeft of had inderdaad een geweldige stem. Soulvol maar ook bij vlagen rauw, een heerlijke combinatie. Op dit schijfje is het degelijkheid troef en zijn er geen scherpe randjes te bekennen. Dat maakt van I'm No Angel geen slechte plaat maar het geheel is wel risicoloos en bij vlagen ook zouteloos. De warme productie en de stem maken echter veel goed. Kortom; geen topper, weinig uitschieters maar als geheel sneeuwt het album ook niet onder in de vele toegankelijke AOR releases die in dezelfde periode uitkwamen.

Het ging niet goed met Gregg in deze periode. Zijn band was af en aan, met zo nu en dan een reunie-optreden, maar het lukte niet om de band bij elkaar te houden en oude ruzies op te lossen. En Gregg stoeide met zijn verslavingen en was blut.

Deze plaat is een laatste poging van Gregg Allman om zijn solocarrière op de rails te krijgen. En gek genoeg heeft het wel gewerkt. Veel southern rock, blues, soul en r&b hoor je niet echt terug op deze plaat. Het is voornamelijk slick eighties pop wat bij elkaar geschreven is door derden, afgewisseld met wat songs van Gregg en zijn vaste gitarist Dan Toler (de enige Allman Brother waar hij vast mee samenwerkte).

De leadsingle werd nog best een hit en zorgde weer voor wat geld in het laatje. Leuk is de samenwerking met Don Johnson. Don schreef al eens mee aan nummers van zijn vriend Dickey Betts. Don heeft een erg saaie zangstem, en zijn eigen soloplaten zijn ook niet erg bijzonder. Maar hier duet met Gregg is het nog best geinig.

Van de twee late jaren 80 platen die Gregg Allman maakte (deze en Before the Bullets Fly) luister ik nog opvallend graag en vaak naar deze. Maar ik kan met zo ontzettend voorstellen dat anderen dit niks vinden.