Emma Donovan & The Putbacks - Crossover (2020)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emma Donovan & The Putbacks - Crossover - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emma Donovan & The Putbacks - Crossover
De Australische Emma Donovan en haar band The Putbacks trekken in Australië flink de aandacht met een gloedvol en veelzijdig soulalbum, maar verdienen deze aandacht ook hier

Luister naar Crossover van Emma Donovan en The Putbacks en de geschiedenis van de soulmuziek trekt aan je voorbij, met een hoofdrol voor soul uit de jaren 60 en 70. Soms uiterst ingetogen en subtiel, soms een stuk uitbundiger of wat psychedelischer. De band zorgt voor een zeer gevarieerd en smaakvol geluid, terwijl Emma Donovan met veel soul en gevoel zingt. Het herinnert veelvuldig aan vervlogen tijden, maar oubollig klinkt het geen moment. Het nieuwe album van Emma Donovan en The Putbacks is in vaderland Australië warm onthaald, maar ook hier in Nederland moet dit aangename soulalbum menige herfst- en winteravond kunnen verwarmen.

In de Australische muziekpers kan Crossover van Emma Donovan & The Putbacks de afgelopen week rekenen op zeer positieve recensies. Dat is ook niet zo gek, want Emma Donovan komt uit Australië. Ze is een nazaat van de oorspronkelijke bewoners van het land en opgegroeid in een muzikale familie. Haar oma formeerde het gezelschap The Donovans dat met een mix van country en gospel aan de weg timmerde op het Australische platteland.

Emma Donovan trok uiteindelijk naar de stad en liep in Melbourne de band The Putbacks tegen het lijf, die het tot dat moment zonder zanger of zangeres deed. Het leverde in 2014 een in Australië terecht bejubeld debuut op en nu is er dan het tweede album, Crossover.

Emma Donovan groeide op met de country en gospel die in haar familie zo’n belangrijke rol speelde, maar ze moet ook absoluut zijn blootgesteld aan flink wat soul. Crossover ademt immers vanaf de eerste noten de soul uit de jaren 60 en 70. Het is de zwoele soul waar Prince gek op was, maar het is ook soul die stevig citeert uit de archieven van Motown en alle grote andere soul labels uit de jaren 60 en 70.

Het is soul die zich direct als een warme deken om je heen slaat op een herfstachtige avond. Dit is deels de verdienste van de warme soulstem van Emma Donovan, maar ook de bijdrage van The Putbacks is belangrijk. In de soul zijn er meerdere richtingen, variërend van moddervette soul met veel blazers tot meer ingetogen soul. Emma Donovan en The Putbacks zitten ergens in het midden van dit spectrum met uitlopers naar de rechterzijde.

Wanneer wordt gekozen voor een behoorlijk ingetogen geluid domineren fraaie gitaarlijnen, maar een aantal songs op het album is veel voller ingekleurd, al ontbreken de blazers. Zeker de wat subtieler ingekleurde songs herinneren aan soulmuziek uit de jaren 60 en 70, met flink wat invloeden van de beste albums van Marvin Gaye. Het zijn songs die in een aantal gevallen wat psychedelischer worden ingekleurd, waardoor Emma Donovan en haar band opschuiven richting de kosmische soul van onder andere Curtis Mayfield.

Tegenover de songs die herinneren aan oude soul staan ook een aantal moderner klinkende songs, al blijft het wel altijd soul. Het geluid van The Putbacks is mooi, warm en trefzeker met een hoofdrol voor de gitarist en de organist, maar het meest in het oor springt toch de krachtige maar ook gevoelige soulstem van Emma Donovan, die zich soepel door het veelkleurige muzikale landschap beweegt.

Ondanks de potentiële kracht van haar stem laat Emma Donovan zich gelukkig nergens verleiden tot een overdaad aan stembuigingen of tot continu voluit zingen, wat in de hedendaagse soulmuziek helaas meestal anders is. Ze blijft in alle gevallen zingen met veel gevoel en laat zich hier en daar prachtig ondersteunen door al even getalenteerde achtergrondvocalisten.

De criticus zal beweren dat het in muzikaal opzicht niet echt vernieuwend is. Dat is misschien ook wel zo, al kleuren Emma Donovan en The Putbacks niet uitsluitend binnen de lijntjes en vullen ze bovendien op fraaie wijze het enorme gat dat de afgelopen jaren is ontstaan door het wegvallen van nogal wat soulzangers en zangeressen. En dat Emma Donovan een kind van deze tijd is hoor je ook in de maatschappijkritische teksten die het album nog wat meer glans geven. Erwin Zijleman

Wauw! Wat heeft Emma Donovan een mooie, warme, donkere stem zeg! Je valt bij de opener op dat vlak meteen met je neus in de boter. Buiten het feit of het muzikaal wel of niet fijn is, is vooral haar stem echt prachtig. Gelukkig is de song ook fijn, net als het iets rauwere en energiekere Don't Give Up on Me. En dat zet wel redelijk zo door deze plaat. Emma's stem is de basis waar dit album op gebouwd is en dat is een zeer stevige, kwalitatieve basis. Veelal rustig en gedragen door haar stem gaan de songs aan je voorbij. Leuk is de speelse piano op Pink Skirt, of de groove op Yarian Mitji. Leuk ook dat ze in verschillende talen zingt. Maar bovenal: wat een pracht-stem.