menu

Steve Earle & The Dukes - J.T. (2021)

mijn stem
3,69 (57)
57 stemmen

Verenigde Staten
Country / Roots
Label: New West

  1. I Don't Care (1:54)
  2. Ain't Glad I'm Leaving (2:52)
  3. Maria (2:46)
  4. Far Away in Another Town (3:06)
  5. They Killed John Henry (2:34)
  6. Turn Out My Lights (2:35)
  7. Lone Pine Hill (2:43)
  8. Champagne Corolla (3:35)
  9. The Saint of Lost Causes (5:01)
  10. Harlem River Blues (3:10)
  11. Last Words (4:21)
totale tijdsduur: 34:37
zoeken in:

avatar van musicfriek
4,0
Wat een prachtig eerbetoon aan zijn zoon Justin Townes, eerste hoge score van 2021 is een feit. Geeft ook aanleiding om zijn oudere werk eens op te zoeken, dit is pas het 1e album wat ik probeer van Steve. Zijn stem moest ik even aan wennen, maar nu totaal geen moeite meer mee, ik voel de emotie. De afsluiter Last Words maakt me even helemaal sprakeloos

Prachtige hoes overigens.

avatar van Tonio
4,5
Nou, duik er dan maar in musicfriek. Er zitten weinig zwakke broeders in zijn uitgebreide catalogus, wel best veel hoogtepunten. Kijk ook zijn persoonlijke geschiedenis er maar eens op na, dan begrijp je zijn muziek wellicht nog beter.

En als je klaar bent, duik dan ook eens in de laatste albums van Steve's laatste ex: Alison Moorer maakte een paar hartverscheurende albums.

Veel plezier!

avatar van Tonio
4,5
In 1995 nam Steve Earle samen met zijn vrienden Townes van Zandt en Guy Clark een live album op.

In 1997 overleed Townes. In 2009 eerde Steve zijn vriend met een album met covers van Townes songs.

In 2016 overleed Guy Clark, in 2019 bewees Steve eer aan Guy door een album met Covers van Guy's songs op te nemen.

Een half jaar geleden overleed Steve's eigen zoon Justin Townes. Het moest er dus van komen: Steve rouwt in de vorm van een album met nummers uit JT's carrière. Behalve de afsluiter Last Words, die ook mij sprakeloos achter laat ...

avatar van musicfriek
4,0
Ben er al mee begonnen Vraagje, de albums met The Dukes, zijn die meer in countrystijl? Merkte net al wel dat hij solo een andere sound heeft als bv. dit album?

avatar van Tonio
4,5
Maakt niet echt veel uit: solo, zowel als met the Dukes wisselt hij rock met country, bluegrass of singer-songwriter songs met elkaar af. Aanraders: Train a comin', I Feel Alright, El Corazon en Transcendental Blues.

avatar van Tonio
4,5
Dit album is vandaag in digitale vorm verschenen omdat 4 januari JT's verjaardag was.
CD en vinyl worden pas in maart verwacht.

avatar van TheRiverPoet
4,0
Wat een verschrikkelijke reden dat deze plaat bestaat en wat bijzonder en hartverscheurend dat vader Steve liedjes van zijn zoon Justin heeft opgenomen. Ik ben altijd meer een fan van Steve geweest dan van Justin, al vind ik het album Harlem River Blues wel weer heel goed. Vind op dit eerbetoon aan zijn zoon vooral de 2e helft goed, zoals de uitvoering van The Saint of Lost Causes. Het laatste liedje, Last Words, geschreven door Steve over het laatste telefoongesprek wat hij met Justin voerde op de avond van zijn dood, is bijna te pijnlijk om naar te luisteren.

avatar van philtuper
Boh! Komt wel binnen zo'n nummer. Steve en zijn zoon zijn volgens mij niet altijd op allerbeste voet geweest, maar de liefde van een vader voor zijn zoon is onvoorwaardelijk. Dat hoor je hier.

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Steve Earle & The Dukes - J.T. - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Steve Earle & The Dukes - J.T.
Steve Earle maakte al een mooi eerbetoon aan Townes van Zandt en Guy Clark, maar brengt nu een indringend eerbetoon aan zijn vorig jaar veel te vroeg overleden zoon Justin Townes Earle uit

Steve Earle heeft een indrukwekkende stapel geweldige albums op zijn naam staan en voegt er helemaal aan het begin van 2021 weer een aan toe. J.T. is een eerbetoon aan zijn vorig jaar overleden zoon Justin Townes Earle, die helaas niet ouder werd dan 38 jaar. Vader Steve vertolkt een selectie songs van zijn zoon met veel gevoel, maar ook op volledig eigen wijze, Bijgestaan door zijn vaste band klinken de Steve Earle versies lekker vol, maar nog altijd relatief sober, wat goed past bij rauwe strot van de Amerikaanse muzikant. Na een eerbetoon aan Townes van Zandt en een aan Guy Clark, is ook het eerbetoon aan J.T. weer wonderschoon.

Steve Earle maakte in 2009 met Townes een bijzonder fraai en indringend eerbetoon aan zijn muzikale mentor en goede vriend Townes van Zandt, die in 1997 overleed. In 2019 volgde met Guy een minstens even indrukwekkend eerbetoon aan zijn vriend en tijdgenoot Guy Clark, die in 2016 het tijdelijke voor het eeuwige verwisselde.

Nog geen twee jaar later is het helaas alweer tijd voor het volgende eerbetoon van Steve Earle. Het deze week plotseling verschenen J.T. is een eerbetoon aan Justin Townes Earle, de zoon van Steve Earle die afgelopen zomer onverwacht overleed op slechts 38-jarige leeftijd.

Het zal voor Steve Earle niet makkelijk zijn geweest om zijn zoon muzikaal te eren, maar de gelouterde Amerikaanse muzikant doet het op fraaie wijze. J.T. verscheen op 4 januari omdat dit de dag is waarop Justin Townes Earle onder gelukkigere omstandigheden zijn 39e verjaardag had moeten vieren.

Het album bevat tien songs die we kennen van de albums van Justin Townes Earle en één nieuwe song van vader Steve. De opbrengst van het album komt volledig ten goede aan Etta St. James Earle, de pas drie jaar oude dochter van Justin Townes Earle.

Door de moed van Steve Earle om zijn zoon al zo snel muzikaal te eren en de mooie bestemming van de opbrengst is het lastig om iets negatiefs te zeggen over het album, maar dat is gelukkig ook niet nodig.

Steve Earle heeft tien songs geselecteerd uit het fraaie oeuvre van zijn zoon, die tussen 2008 en 2019 kwam tot elf, stuk voor stuk uitstekende, albums. Steve Earle maakte Townes in 2009 in zijn uppie, maar schakelde voor het eerbetoon aan Guy Clark zijn band in.

Zijn band The Dukes is ook te horen op J.T. dat bijdragen bevat van gitarist Chris Masterson, violist Eleanor Whitmore, pedal steel vituoos Ricky Ray Jackson en een ritmesectie die bestaat uit drummer Brad Pemberton en bassist Jeff Hill.

J.T. is hierdoor zeker geen ingetogen album geworden en veel van de songs klinken wat voller dan de originelen van Justin Townes Earle. Op hetzelfde moment is J.T. een album zonder opsmuk, hoe mooi de bijdragen van de verschillende muzikanten ook zijn.

J.T. is vooral een album vol gevoel en weemoed. Steve Earle legt hart en ziel in de songs van zijn zoon, waarbij de vroegere albums van Justin Townes Earle wat sterker zijn vertegenwoordigd dan het nieuwere werk.

Door de rauwe en doorleefde strot maakt Steve Earle er zijn songs van, maar het valt op met hoeveel liefde en zorg maar ook hoe losjes de ouwe rot de songs van zijn veel te vroeg overleden zoon uitvoert. Na een duik van elf songs uit de catalogus van Justin Townes Earle is de koek bijna op, maar volgt nog het fraaie en indringende Last Words, dat Steve Earle schreef voor zijn.

Steve Earle is sinds zijn in 1986 verschenen debuut Guitar Town goed voor vrijwel uitsluitend geweldige albums en ook J.T. is weer een fraaie verrijking van zijn oeuvre. Het is er bovendien een met een bijzondere lading, die misschien nog wel meer wordt gevoeld dan bij beluistering van zijn eerbetoon aan Townes van Zandt of Guy Clark. Het is bovendien een eerbetoon dat laat horen hoe groot te talent van Justin Townes Earle was, wat het trieste en veel te jonge overleden van de jonge Earle telg alleen maar schrijnender maakt. Erwin Zijleman

avatar van Silky & Smooth
4,0
De eerste indruk is erg goed. Covers van vrienden spelen lijkt mij al moeilijk, maar een cover album maken met nummers van je overleden zoon zou onmogelijk moeten zijn... Steve Earle bewijst het tegendeel. Verrassend genoeg begint het album bijzonder vrolijk en staan er meer opgewekte nummers op. Zelfs de zwaardere nummers, zoals The Saint of Lost Causes, doen niet vermoeden dat er een triest verhaal achter dit album schuilt. Toch krijgen de teksten wel een extra diepe lading als je de muziek met dit verhaal in je achterhoofd luistert.

Ik was i.t.t. Townes van Zandt en Guy Clark nog niet bekend met de muziek van zijn zoon, die blijkbaar ook al een behoorlijke discografie heeft opgebouwd. Waar dus helaas een punt achter is gezet...

avatar van brt
brt
Het is 'op papier' een prachtig eerbetoon, maar ook deze keer - zelfs met deze emotionele lading - trek ik het stemgeluid van Steve gewoon niet. Ben een enorme americana liefhebber, maar keer op keer kan ik een cd van Steve Eerle - americana zanger bij uitstek - niet uitluisteren. Ook Townes van Zandt heeft een bepaalde lamlendige manier van alles bezingen en ook dat vind ik zijn liedjes soms in de weg staan (dat rare buigen van de stem; een soort van onzorgvuldig zingen) en daar lijkt Steve ook de mosterd vandaan te halen. Het doet het gewoon niet voor mij.

Hoe graag ik dit ook mooi wil vinden; ik vind het gewoon een matige plaat. Het laatste liedje over zijn laatste telefoongesprek is - ook weer op papier- hartverscheurend, maar komt niet verder dan een paar tenenkrommende cliché's en een letterlijke beschrijving van wat hij zei. Maar heel opzienbarend of diepgravend was dat nou ook weer niet; hoe lullig dat ook klinkt. Het is allemaal goed bedoeld en ik geloof ook absoluut in de integerheid van zijn muziek, maar ik vind meneer Earle gewoon niet zo goed. Nog steeds niet, na al die jaren. Zelfs nu niet. Sorry.

avatar van AOVV
3,5
Een fraai eerbetoon van Steve Earle aan zijn vorig jaar overleden zoon Justin Townes (J.T.) Earle. Vernoemd naar, inderdaad, Townes Van Zandt, boezemvriend van vader Steve. Zowel Steve als Townes wisten wel raad met allerlei verslavende middelen, en J.T. is daar helaas ook niet gespaard van gebleven. Hij zou 4 januari jongstleden 39 geworden zijn.

Deze plaat bestaat uit 10 liedjes van J.T., die ondertussen ook al een fraai oeuvre had opgebouwd, en afsluiter Last Words, een ontroerende afscheidsbrief van vader aan zoon. Allemaal erg pakkend, maar Steve Earle weet de songs van zijn zoon niet helemaal over te brengen, waardoor sommige songs wat langs me heen gaan (en de zang zal daar wel voor iets tussen zitten). Zo meteen maar 'ns een album van J.T. opleggen.

3,5 sterren

avatar van Silky & Smooth
4,0
brt schreef:
Het laatste liedje over zijn laatste telefoongesprek is - ook weer op papier- hartverscheurend, maar komt niet verder dan een paar tenenkrommende cliché's en een letterlijke beschrijving van wat hij zei.

Hier kan ik mij wel in vinden. Ik vind het wel met veel gevoel gezongen, maar het is echt een rijtje cliché's. Ik had het mooier gevonden als ik wat meer over hun relatie te weten was gekomen. Wat meer diepte. Dit is wel heel oppervlakkig.

avatar van Bartjeking
3,5
brt schreef:
Het is 'op papier' een prachtig eerbetoon, maar ook deze keer - zelfs met deze emotionele lading - trek ik het stemgeluid van Steve gewoon niet. Ben een enorme americana liefhebber, maar keer op keer kan ik een cd van Steve Eerle - americana zanger bij uitstek - niet uitluisteren.


Ik ben persoonlijk wel een groot liefhebber van Steve Earle, maar moet zeggen dat ik het ook wel interessant en leuk vind om dit soort meningen te lezen; goed beschreven en kan het me ook wel voorstellen. Verder ben ik het ook met je eens over het laatste nummer; clichés (is niet zo erg), maar de zinnen lopen ook niet echt lekker. Het is wel oprecht, dat is wat de emotie voedt bij mij.

Verder een mooi eerbetoon; vreselijk dat hij dit heeft moeten maken. Hopelijk helpt het hem in het rouwproces.

Mooie plaat, waarbij 2 uitvoeringen eruit springen wat mij betreft: Turn out my lights en The saint of lost causes. Wel erg om als vader je kind te moeten overleven.

avatar van Lura
4,5
geplaatst:
Steve Earle had al op jonge leeftijd problemen met alle vormen van gezag, zowel met de autoriteiten, op school en thuis. Hij verliet het ouderlijk huis op zijn zestiende om samen met zijn oom Nick Fain zijn geluk te gaan beproeven in de muziek. Daarnaast voorzag hij zich in zijn onderhoud met allerhande baantjes. Hij trouwde op zijn achttiende voor de eerste keer. Dat huwelijk strandde zeer snel, net als zijn tweede huwelijk. Intussen had hij Townes van Zandt leren kennen, die niet alleen muzikaal invloed op hem had, maar ook op het gebied van overvloedig drank- en drugsgebruik. Dankzij zijn derde vrouw Carol, belandde zijn leven kortstondig in een rustiger vaarwater en was hij enige jaren clean. Zij schonk hem na een zware bevalling van 36 uur zijn eerste zoon Justin Townes Earle. Eigenlijk wilde Steve zijn zoon de roepnaam Townes geven, maar daar wilde zijn vrouw niks van weten. In het meegeleverde boekje wordt door Steve liefdevol de geboorte beschreven. Nadat zijn vrouw meteen na de bevalling in een diepe slaap viel, mocht hij zelf Justin naar de kraamafdeling brengen. Hij besefte toen hoe bijzonder het is om vader te worden. Meteen hierna belde hij zijn vader om verslag te doen van de geboorte, maar meer nog om te zeggen over dat het hem erg speet, het vele leed dat hij zijn vader in het verleden had aangedaan. Na drie jaar scheidde Steve wederom. De rest van zijn jeugd verbleef Justin afwisselend bij zijn moeder en vader. Dat zorgde regelmatig voor de nodige problemen en recalcitrant gedrag. Getuige de foto in het boekje beleefden vader en zoon zichtbaar ook hele gelukkige periodes. Vol trots vermeldt Steve in de liner notes dat Justin een betere gitarist was dan hijzelf en dat zijn songs “really fucking good” zijn. Het uitbundige en nostalgische artwork is, net als op de nodige andere albums van Earle, van de hand van de veelzijdige en kleurrijke Tony Fitzpatrick (was onder andere ook acteur, bouwvakker en bokser) . Bij het zien van het artwork viel me meteen de met accordeon afgebeelde Claudette Colbert op. Colbert behoorde tot de eerste lichting van grote filmsterren van de sprekende film. Earle selecteerde een tiental songs van zijn overleden zoon, welke met grote passie gebracht worden. Het album wordt afgesloten met het hartverscheurende, door Steve geschreven Last Words. J.T. verscheen 4 januari reeds digitaal en nu dus fysiek. De opbrengsten van dit indrukwekkende album gaan naar Justin Townes Earle's enige kind, de driejarige Etta.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:37 uur

geplaatst: vandaag om 11:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.