Kay Gardner - Mooncircles (1975)

Toen ik met 60 (!) platen uit een outlet kwam (aanbieding 20 voor een tientje), zaten daar toch redelijk wat pareltjes tussen. Zeker qua prog muziek. Maar zeker voor de laatsten kies je op goed geluk om het twintiigtal vol te maken. Daar zat deze tussen. Ik verwachtte wat new age en daar wordt het ook wel onder geschaald.
Maar deze plaat is uit 1975, ik vraag me af of toen de term new age al gangbaar was. In ieder geval is de muziek wel rustgevend, maar is het geen muzak new age. En als je iets meer weet over deze artieste zou dat ook niet mogelijk zijn.
Kay Gardner , ook bekend als Cosmos Wonder-Child, was een Amerikaanse muzikante, componiste, schrijfster en Dianische priesteres die bekend stond om haar gebruik van muziek voor creatieve en helende doeleinden. Ze was zeer actief in het promoten van het werk van hedendaagse vrouwelijke muzikanten en was een pionier in de vrouwenmuziek. Verder een vurige voorvechtster voor de rechten van de homo (vooral lesbische) scene.
Ze komt uit een creatieve, muzikale familie, op 4 jarige leeftijd componeerde ze al piano muziek. Op 8 jarige leeftijd begon ze met dwarsfluit, en dat is ze blijven doen.
Na haar studie componeerde ze veel werken voor fluit, piano , kamer ensemble, orkest en koor. Ze dirigeerde zelf ook, maar lang niet alle orkesten zagen een vrouwelijke dirigent zitten.
Al snel merkte ze zp dat in de klassieke muziekwereld vrouwen nog een achterstand hadden, net zoals in de gehele maatschappij en ging daar op eigen wijze tegen in.
Dus ze begon een eigen platenmaatschappij , waar enkel vrouwen welkom waren en In 1974 namen Kay Gardner en Alix Dobkin een album op , dat landelijk werd uitgebracht, met expliciet lesbisch-feministische teksten (Lavender Jane Loves Women). Ze werkte eigenlijk toen alleen nog met lesbische artiesten.
Naast de protest kant had ze ook een spirituele achtergrond. En dat is goed merkbaar bij dit album 'Mooncircle' . Met een aantal andere artiesten (waarvan ik Meg Christian) ken werd dit new age achtig album opgenomen.
En hoewel ik zo maar inschat dat ik niet geheel tot de doelgroep behoor, vind ik het wel erg mooie rustgevende muziek. Maar ook best afwisselend. Op een aantal nummers zingt Kay Gardner ook, ze heeft een Joan Baez achtige stem, erg zuiver. In de jaren 70 waar veel artiesten hun spirituele heil in het oosten zochten (o.a. Maharashi Yogi en later natuurlijk Bagwan) zoekt Kay Gardner het dichter bij huis en bij de traditie. De traditie van 'moeder aarde' , vrouwelijke goden, wijsheid van de oorspronkelijke bevolking van Amerika. Ze was vooral beïnvloed door de Dianische traditie : een feministische, doorgaans op vrouwen gerichte stroming binnen de Wicca en het Neopaganisme. Deze legt sterk de nadruk op de goddelijke vrouwelijke kracht en is vaak sterk verbonden met de feministische beweging.

Hoewel ik daar persoonlijk niet veel mee op heb, is de muziek mooi. Wat neo-klassiek, folk , world. Muziek waar je rustig van wordt. Of het een helende werking, geen idee, dat interesseert me ook iets minder. Het 9 minuten durende 'Lunamuse' is bijvoorbeeld echt mooi.
Kay Gardner gaat na deze plaat verder op de ingeslagen weg, met helende muziek, maar die wordt wel barokker en ook meer elektronischer,
Maar dit album past geheel in het hippie tijdperk , het tijdperk van jezelf ontplooien en de afwijzing van de toenmalige maatschappij. En deze plaat is dan een soort schuilplaats waar je even kunt terugtrekken. Mooi album en steekt met kop en schouder uit boven de hedendaagse new age.