Kelley Stoltz - Ah! (Etc) (2020)

De in 1971 geboren Kelley Stoltz uit het Amerikaanse Birmingham is te jong om de opkomst van de postpunk bewust mee te maken. Als hij zich in zijn puberjaren verdiept in deze stroming zijn veel bands al groot en meer mainstream geworden. De invloed van de psychedelische sixties en lichte glamrockaccenten gerichte new wave grootheden als Echo & The Bunnymen, The Stranglers en The Church vormen de basis van zijn solowerk.

Net voordat 1999 de ogen sluit en het stokje overgeeft aan de 21e eeuw wordt de laatste hand gelegd aan zijn eersteling The Past Was Faster, een plaat waarvan de uiteindelijke geboorte pas twee jaar later plaats vind. Ondertussen wordt er hard gewerkt aan Crockodials, een lo-fi coveralbum uit 2001 waarop hij de nummers van het debuut van Echo & The Bunnymen onder handen neemt. Zijn sprankelende gitaarspel wordt opvallend genoeg zeer goed ontvangen door de normaal zo kritische jeugdheld Will Sergeant.

Een waardering die hem uiteindelijk zelfs de veelzeggende rol als voorprogramma oplevert. Een paar jaar later betreed hij als tweede gitarist gelijktijdig met deze grijze vleermuizen het podium tijdens de 2016-2018 tournee van Echo & the Bunnymen, waarmee een lang gekoesterde onbereikbare droom uitkomt. Als vriendschappelijk gebaar en bedankje voor de geleverde diensten schikt de Echo & The Bunnymen gitarist Will Sergeant zich in de rol van gastspeler op de laatste studioplaat Ah! (Etc) van de over productieve Kelley Stoltz, die buiten de vele liveregistraties en EP’s hiermee al zijn zoveelste wapenfeit aflevert.

Het door dikke postpunk baslijnen onderstreepte strak funkende The Quiet Ones wordt vakkundig ingekleurd door zijn subtiele rond dwarrelende gitaarakkoorden, die er als een vallend herfstbladerendeken een verstikkend laagje psychedelica aan toevoegen. Die funk wil ook later bij het misleidende She Likes Noise een dansbare draai geven aan de lichtelijke aanstekelijke maniakale surfpunk gekte. Na de springerige retropunk douche in Team Earth, de ruwere catchy postpunk van Dodged a Bullet en de vragende zang in de dromerige eighties merseyseat invloeden van Never Change Enough geeft vervolgens Kelley Stoltz zichzelf bloot aan de andere decennia’s. Cold grijp met de rammelende gitaarakkoorden al verder terug in de tijd, waarbij de overkoepelende duistere schaduw van Velvet Underground als goedkeurende Big Brother een oogje in het zeil houdt.

Met de jaren zestig Paisley Underground invloeden van Some Other Time blijft hij dicht bij zijn Amerikaanse achtergrond. Sterker nog, het doet zelfs zo vertrouwelijk aan, dat hij hiermee de generatie van zijn ouders lijkt te eren. Een mooie bevlogen ontwikkeling die nogmaals zijn veelzijdigheid benadrukt en bevestigd dat zijn inspiratievelden minder kortzichtig zijn dan de indruk die hij met de eerste helft van Ah! (Etc) achterlaat. Blijkbaar werkt het zo bevrijdend dat hij met gemak overduidelijk de geleende samenzang uit I Feel Free van Cream citeert in de prachtige bluessong Moon Shy, waarbij het psychedelische Floydiaanse progrock staartje en de indrukwekkende gesproken woorden van de op een andere wijze inzetbare Will Sergeant het vocaal helemaal afmaken.

Ook het in slaap wiegende geestverruimende Darkness Too heeft dat druggy Zomer van de Eeuwige Liefde gevoel. Heerlijke militaire gitaarsalvo’s onderbreken het luie dromerige met emotionele diepgang gespeelde Chasing The Lights waar nog eventjes die bijtende punksneer aan vastgesnoerd wordt. De ritmische bubblegumsound in Tomorrow is net te gemakkelijk scoren, maar zorgt wel voor die zonnige stimulans die de afgelopen zomer zo afwezig is geweest. iets wat het onverschillige country rockende Having Fun nogmaals benadrukt. Wat hebben we dit gemist zeg! En wat bewijst Kelley Stoltz de hedendaagse postpunk generatie een dienst door verder te kijken dan het deprimerende toekomstbeeld. Zo, dit hebben we net eind dit jaar nodig!

Kelley Stoltz - Ah! (Etc) | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Goed dat je er een uitgebreide recensie aan wijdt deric raven, dat verdient de man. Ik volg 'm al jaren en naast het feit dat het een zeer sympathieke gast is (optreden Merleyn een paar jaar geleden was een feestje!) maakt ie ook echt heel erg leuke muziek. Hij is productief en niet alles verdient een tien met een griffel maar op elk album staat wel ergens een pareltje of zelfs meerdere. Deze heb ik het afgelopen jaar eigenlijk te weinig gedraaid maar dat ga ik alsnog doen!