Ashra - Blackouts (1977)

De Lp op 15 april 1978 gekocht. (Ik heb dit altijd nauwgezet bijgehouden) Eén van mijn meest gedraaide instrumentale LP's geweest. Onlangs 'herontdekt'.
Hedentendaage nog steeds een lust voor het oor. Heeft wat mij betreft de 'tand des tijds' doorstaan. 'k Zal hem ook nu weer regelmatig opzetten.
Waardering verhoogd naar 5 *****

Al voordat dit album opstaat maakt dit album een goede indruk. Dit is grappig gedaan met die ogen van Manuel Göttsching weerspiegeld in zijn gitaar. Eenmaal in de cd-speler klinkt de heerlijke Ashra-sound door de kamer. Herhalende loopjes die niet gaan vervelen met daar over heen de gitaar van één der meesters van dit instrument.

Mede door de goede compositie is die eerste track voorbij voordat ik er erg in heb. Daardoor zit je gelijk goed in de sfeer van dit album. Mooie dromerige kunstwerkjes, waar Göttsching heerlijk zijn gitaar op laat horen. Vele albums waarop hij is te horen zijn nogal wisselend van kwaliteit. Deze, Blackouts, is behoorlijk constant en ik denk dat Göttsching exact weet wat hij aan het doen is, namelijk een behoorlijk goed album maken. Soms ingetogen en dan ineens dat gevoel in mijn donder om gek te gaan doen op de muziek. Heerlijk is dat, dat gevoel van even van de wereld te zijn op ritmes die wel lijken of ze van een andere planeet komen. Bij iedere beweging voel ik de stress uit mijn lichaam stromen.

Op zo'n moment denk ik dan ook: die Manuel Göttsching had voor mij wel de status mogen hebben als een Eric Clapton, want op zijn gitaarspel is niets aan te merken. En al is hier sprake van een andere muzieksoort; techniek is techniek. Göttsching hoort zeker thuis in het lijstje van grote gitaristen die rondlopen op de aarde. Daar is dit album een goed voorbeeld van.

Juist gesproken Gerards Dream.
Göttsching is zeker van het niveau Eric Clapton.
Bravo Ashra Forever.

De 2 nummer samen, briljant ! Ashra - Don't Trust The Kids & Blackouts - YouTube