John Terlazzo - Honor Among Thieves (1983)

Prachtige plaat. John Terlazzo is een vergeten artiest, wat afschuwelijk zonde. De man heeft hiermee een fantastische plaat voortgebracht, en elk lied is van hoge kwaliteit.

Wellicht top-10 materiaal dit, een recensie volgt!

Voor de nieuwsgierigen (voor de waarschijnlijk weinigen die dit zal lezen) alvast een youtube-link van een van de mooiste liederen van deze plaat: The Deserter Maarliefst 375 bekeken! waarvan de helft door mij, waarschijnlijk..

Mij aangeraden door Masimo, deze 'Honour Among Thieves' van John Terlazzo. Eigenlijk vooral een dichter, maar met deze plaat heeft ie toch bewezen dat ie het ook kan. Op z'n Leonard Cohen's. En ja, het doet me zo nu en dan aan Cohen denken. Ik denk zelfs dat ik met Terlazzo best nog net even verder zou kunnen raken. Mooi!

“You stalled in at my room with your flashlight, and your gloves and your black satin mask / The way you smiled at me was piracy / I never had a chance / But even with your fingertips of leather / You left your prints all over me.”

Verrek, wat 'n mooi album! Zweverig, innovatief en duister; dat zijn de drie sleutelwoorden die de sfeer van deze plaat het beste typeren. Het zit hem niet alleen in de mooie stem van John Terlazzo zelf, maar tevens in de bijdrage van “Jane Doe” – de geweldige achtergrondzangeres, en natuurlijk ook de veelal mysterieus aanvoelende instrumentatie (die zoveel meer is dan alleen folk!). Het is alleen al het titel-nummer Honour Amongst Thieves die een beluistering rechtvaardigt. De sombere aard van het liedje werkt in 't voordeel van de tekst. Juist daardoor weet hij het overtuigend te brengen. De manier waarop hij beschrijft wat “zij” met hem doet is innemend namelijk. Opvallend hoe je een hele andere sfeer van het album proeft gelijk na het rustige openingsnummer. He Wears His Black Heart on His Sleeve gaat gepaard met een tamelijk stevig rock-sausje. De "dreigende" compositie weet de met frustratie bevatte tekst naar een hoger niveau te tillen. Alsof al deze variatie nog niet genoeg was, brengt Lookin’ for Love (A Vision of Lost Love) je terug naar de jaren ’20 aangezien de rhythm en bluesachtige instrumentatie stevig uit dat decennium tapt. Alsof je je bevindt ergens in een rokerige salon in het wilde westen of zo!

Hoe leuk en aardig de twee voorgaande nummers ook mogen klinken, alle nummers die volgen zijn pas echt interessant. The Deserter imponeert in al zijn eenvoud en door de melancholieke tekst, qua stijl is het net zo “eenvoudig” als het titelnummer, maar water bij de wijn is niet nodig. Let vooral ook even op het tweede gedeelte van het nummer dat hij mee fluistert. Dat maakt het nummer nóg meer aanjagend. Yell at the Moon heeft één van de meest duistere teksten op 't album, occult zelfs. Dankzij de instrumentatie wordt het nummer omgedoopt tot een heus puur Jiddisch nummer, maar er is meer bijzonders. Seven Stars over Sicily bijvoorbeeld. John Terlazzo mag zijn eenzaamheid en treurnis dan wel bezingen kijkend naar de sterrenhemel van Sicilië, hij zoekt echter het geluid op van de traditionele Griekse folklore. Denk daarmee niet dat hij hiermee het verst genoeg terug in de tijd gaat, want je hebt het mis. August Sixth 8:15 A.M. brengt je, met zijn intro en outro, terug naar de Middeleeuwen! Het zijn van die kleine details die de individuele nummers zo bijzonder weten te maken. Het minst beladen en meest luchtige nummer Now That I’m Your Lover is misschien niet zo bijzonder als al 't voornoemde, maar het is verdomd pakkend en bovendien zorgt het voor de nodige afwisseling. Het moge duidelijk zijn: dit is een tof album. Mooi geschreven teksten, een zeer uitgebreide diversiteit aan (stijlen) muziek, een mooie stem van John Terlazzo. O, en natuurlijk ook 'n mooie stem van de Zangeres Zonder Naam.

ontdekt via stemlijst Jasper waarvan ik nu weet dat zelfs zijn 3,5 waarderingen soms de moeite waard zijn! Moet zeggen dat ik dit heel erg mooi vind op 2 nummers na die er totaal niet bij passen. De rest is totaal niet wat je verwacht uit '83. Terlazzo is zo'n zeldzaam iemand die tegen de stroom inzwemt en zich niets aantrekt van wat in is of wat andere artiesten doen. Ja klassieke gitaar en engelachtige achtergrondzangeres doen aan Cohen denken maar ben toch van mening dat Terlazzo best origineel is met bijvoorbeeld dat achtergrondfluisterzang bij the deserter wat ik in dit genre nog nooit zo gehoord hebt.

Hopelijk komt er ooit een decent cd release met bonusmateriaal wat deze artiets toch echt wel verdiend. of wacht dit staat op zijn site
A CD re-issue of the album is set to come out in Korea & Japan, and then in the U.S. to follow.

En langzaam druppelen er stemmers en luisteraars binnen! Leuk!

Er is door Madjack71 een hoesgelijkenis vastgesteld met Leonard Cohens debuut-lp op het gelijknamige topic. Wat voor mij dan weer aanleiding is om hier bij John Terlazzo binnen te druppelen...
...bij de eerste voorzichtige luisterbeurt: geen koude douche !

Nee maak daar maar een goed heet bad van! En goddelijke achtergrond vocalen die samen met de lead zorgen dat je jezelf steeds vaker betrapt op rondspoken der Terlazzo melodieen te pas en on tepas.... dus wees gewaarschuwd!

De hoes lijkt er inderdaad wel heel veel op maar kwa muziek staat dit toch best sterk op eigen benen.

heb mijn band naar n nummer van terlazzo genoemd! Seven stars over Sicily! als ode aan de vergeten artiesten die vergeten meesterwerken maken

Laat dat nou net mijn favoriete nummer zijn van dit album Allitereert ook lekker, goede keuze hoor!

ja mijne ook. Ik heb Terlazzo op facebook netjes gevraagd of hij 't oke vond dat ik een band naar zijn nummer vernoem plus of hij de tekst wil sturen want die vind je nergens. Zet hij een nummer van mij op zijn facebookpagina omdat hij zo blij is dat er waardering helemaal uit nederland komt haha. sympathieke man die gast.

Van die heerlijke liedjes die je terugvoeren naar lang vervlogen tijden. Maar 1983?! Nou nee, dat is niet waar ik aan denk als ik Honor Among Thieves hoor.

Kleine wereldjes op zichzelf; zo zou ik de nummers op dit album willen beschouwen.

Ja, Leonard Cohen is niet ver weg, maar ik vind Terlazzo wel heel eigen eerlijk gezegd. Een verborgen jaren '80 pareltje die helemaal losstaat van het typische jaren '80 gevoel.

Prachtig!