Josephine Foster - No Harm Done (2020)
mijn stem
6 stemmen
0
geplaatst: 21 december 2020, 11:13 uur
Luisteren naar Josephine Foster betekent luisteren naar haar stem. Ik ken heel veel vrouwen die tegen mij zeggen, als ik Neil Young of Bob Dylan op zet, dat zij hun stemmen niet trekken. Dat effect heeft Josephine Foster op mij. En toch is No Harm Done een mooi album. Door de muzikale setting is het geen enkel probleem om mij over haar wat schril aandoende stem te laten stappen en te genieten van het geheel. No Harm Done is wel het soort van album dat je moet luisteren als je niets anders te doen hebt. In alle andere gevallen valt het weg en blijft er niets over. Heb je de tijd, zet het op en dompel je onder in de folk van Josephine Foster. (Die niet uit Engeland komt, tot mijn verbazing, maar de V.S..)
0
geplaatst: 19 maart 2021, 15:36 uur
Na het erg lange Faithful Fairy Harmony van ruim 75 minuten komt de uit Colorado afkomstige Josephine Foster nu met een compacter geheel, waarvoor ze net iets meer dan de helft van die tijd voor nodig heeft. Mede hierdoor komt No Harm Done veel meer tot zijn recht dan de voorganger. Er staan geen mindere nummers op, en het kenmerkende geluid blijft volledig in tact, al zijn er waarschijnlijk net zoveel liefhebbers als tegenstanders hiervoor te vinden. Heb je niks met deze bijzondere Amerikaanse singer-songwriter, dan heb je na een tweetal songs wel genoeg gehoord. Ik behoor tot die andere doelgroep, waar ik mij dan ook voornamelijk op richt.
De jonge geest van een veertiger in een oud lichaam dus. Nog steeds komt het bij mij allemaal vooroorlogs over, alsof we honderd jaar terug in de tijd zijn geplaatst. Een beetje evangelisch kerkelijk met hier en daar wat rituele New Orleans begrafenis blues. Dan weer wat ouderwets landelijk, omgeven door Tennessee country folk maar dan niet zozeer maatschappelijk kritisch.
Semi-romantisch, de dromerige ballade klaagzang van een vrouw die alleen achterblijft als haar man er op uit trekt. Of om ver van huis te gaan werken, of om te strijden voor het een of andere goede doel. Schrijnende fragiele vocalen fladderen er als een ontstemde zingende zaag doorheen.
Dit maal kiest Josephine Foster ervoor om de overige omlijsting over te laten aan gitarist Matthew Schneider. Samen sluiten ze zichzelf op in een studio in Nashville om met minimale middelen op zoek te gaan naar een maximaal effect. Al wordt er nu veel minder gepoogd om met ouderwetse opnametechnieken een krakkemikkig roots sfeertje te creëren.
De pianobar begeleiding van is met gemak te herplaatsen in een Ennio Morricone spaghettiwestern achtergrond decor. Gedateerd en wat stoffig door het opwaaiende woestijnzand, met die kenmerkende werkloze zondagmiddag drinkebroers kroeg beleving. Druilerig, gezapig en lichtelijk lamlendig. Je mist alleen nog de in mineur afgestemde mondharmonica en de meehuilende prairiehonden nog die zich als natuurlijk achtergrondkoortje bij haar voegen.
Het avondrood van de ondergaande zon schijnt door de aansluitende desert country van The Wheel Of Fortune heen, waarbij Matthew Schneider zijn meerwaarde bewijst door de cowboy eenzaamheid die in zijn pedal steel gitaarspel langzaam de weg naar die flatline horizon vervolgt. De spookachtige backing vocals staan Josephine Foster bij als jammerende geesten uit het verleden, wijs, geleefd en vol ervaring.
How Come Honeycomb waait met die deprimerende gemoedstoestand mee van uitgerangeerde sjokkende paarden welke als oude versleten viervoeters steeds datzelfde rondje lopen in een bejaardenhuis van afgeschreven dieren. Waarna de plaatselijke slager ze uiteindelijk uit hun leiden verlost, en een taai stukje vlees voorschotelt. Dat is het soms wel, een beetje taai en afgeserveerd.
Ze mag er in het vervolg wel wat meer variatie en een andere saus aan toevoegen. Hierdoor komt het in het vervolg minder over als een oubollige bereidwijze volgens grootmoeders recept. Uitgekauwde prak van gisteren, welke we opnieuw opgewarmd voorgeschoteld krijgen. Deze kant van Josephine Foster kennen we ondertussen wel.
Josephine Foster verstaat de kunst om haar songs een conventioneel randje mee te geven, waardoor ze de indruk opwekt dat het allemaal traditionele klassiekers zijn die ze in een eigentijds jasje heeft gestoken. Luie schommelstoel tracks, die onbewust op het ritme van de steeds maar op de grond afzettende voeten beweeglijk aangenaam heen en weer meewiegen.
Josephine Foster - No Harm Done | Roots | Written in Music - writteninmusic.com
De jonge geest van een veertiger in een oud lichaam dus. Nog steeds komt het bij mij allemaal vooroorlogs over, alsof we honderd jaar terug in de tijd zijn geplaatst. Een beetje evangelisch kerkelijk met hier en daar wat rituele New Orleans begrafenis blues. Dan weer wat ouderwets landelijk, omgeven door Tennessee country folk maar dan niet zozeer maatschappelijk kritisch.
Semi-romantisch, de dromerige ballade klaagzang van een vrouw die alleen achterblijft als haar man er op uit trekt. Of om ver van huis te gaan werken, of om te strijden voor het een of andere goede doel. Schrijnende fragiele vocalen fladderen er als een ontstemde zingende zaag doorheen.
Dit maal kiest Josephine Foster ervoor om de overige omlijsting over te laten aan gitarist Matthew Schneider. Samen sluiten ze zichzelf op in een studio in Nashville om met minimale middelen op zoek te gaan naar een maximaal effect. Al wordt er nu veel minder gepoogd om met ouderwetse opnametechnieken een krakkemikkig roots sfeertje te creëren.
De pianobar begeleiding van is met gemak te herplaatsen in een Ennio Morricone spaghettiwestern achtergrond decor. Gedateerd en wat stoffig door het opwaaiende woestijnzand, met die kenmerkende werkloze zondagmiddag drinkebroers kroeg beleving. Druilerig, gezapig en lichtelijk lamlendig. Je mist alleen nog de in mineur afgestemde mondharmonica en de meehuilende prairiehonden nog die zich als natuurlijk achtergrondkoortje bij haar voegen.
Het avondrood van de ondergaande zon schijnt door de aansluitende desert country van The Wheel Of Fortune heen, waarbij Matthew Schneider zijn meerwaarde bewijst door de cowboy eenzaamheid die in zijn pedal steel gitaarspel langzaam de weg naar die flatline horizon vervolgt. De spookachtige backing vocals staan Josephine Foster bij als jammerende geesten uit het verleden, wijs, geleefd en vol ervaring.
How Come Honeycomb waait met die deprimerende gemoedstoestand mee van uitgerangeerde sjokkende paarden welke als oude versleten viervoeters steeds datzelfde rondje lopen in een bejaardenhuis van afgeschreven dieren. Waarna de plaatselijke slager ze uiteindelijk uit hun leiden verlost, en een taai stukje vlees voorschotelt. Dat is het soms wel, een beetje taai en afgeserveerd.
Ze mag er in het vervolg wel wat meer variatie en een andere saus aan toevoegen. Hierdoor komt het in het vervolg minder over als een oubollige bereidwijze volgens grootmoeders recept. Uitgekauwde prak van gisteren, welke we opnieuw opgewarmd voorgeschoteld krijgen. Deze kant van Josephine Foster kennen we ondertussen wel.
Josephine Foster verstaat de kunst om haar songs een conventioneel randje mee te geven, waardoor ze de indruk opwekt dat het allemaal traditionele klassiekers zijn die ze in een eigentijds jasje heeft gestoken. Luie schommelstoel tracks, die onbewust op het ritme van de steeds maar op de grond afzettende voeten beweeglijk aangenaam heen en weer meewiegen.
Josephine Foster - No Harm Done | Roots | Written in Music - writteninmusic.com
* denotes required fields.
* denotes required fields.