Jawel u raadt het al; ik stootte als groot vibrafoonliefhebber toevallig op de naam Dave Pike en zal me verder onthouden van flauwe woordspelingen (verwijzende naar de albumtitel) over hoe prioritair het luisteren naar dit album wel niet werd
De allmusic-recensie vat het mooi samen; geen vooruitstrevende of experimentele jazz, al leek me dat ook ver van de bedoeling waardoor die opmerking ook enigszins als misplaatst kan beschouwd worden. Wél erg stevige, swingende Bop-klassiekers - niet onbelangrijk; de twee eigen composities (nummers drie en vijf) zijn van even grote klasse - onder begeleiding van een schitterend trio: Barry Harris (piano), Reggie Workman (contrabas) en Billy Higgins (drum) - en dat allemaal met Milt Jackson als groot voorbeeld naar het schijnt. Wat wil een jazzliefhebber nog meer? Als kers op de taart is er het solo 'Little Girl Blue'.
Net als bij zijn grote idool spat de muzikaliteit ervan af! Dat de beste man wel erg genoot van deze sessie valt met name op door het geneurie van de melodieën op de achtergrond. Wanneer je zo enthousiast opgaat in je spel, genieten we toch gewoon gezellig mee
