Brinsley Schwarz - Surrender to the Rhythm (1991)

Goeie verzamelcd die uitgebreid is met 7 extra tracks op de meest recente uitgave van deze compilatie en als zodanig ook op spotify valt te beluisteren. Essentieel luistervoer voor liefhebbers van pubrock en de nog jonge Nick Lowe die samen met gitarist Schwarz en Andrews op keyboards, het geluid bepaalde. Deze band begeleidde trouwens ook Frankie Miller op zijn debuutalbum. Later veranderden ze van naam en line-up en stuwden ze als The Rumour de venijnige Graham Parker tot grote hoogte. Ik heb live zelden een beter ingespeelde band bezig gezien en gehoord.

Dat geloof ik meteen, Kistenkuif!

kistenkuif zegt: en eigenlijk gewoon voor de liefhebber van de betere popmuziek. 'Pubrock' is de soort missing link tussen de countryrock uit de jaren 60 en de punk van de jaren 70. Je zou ze ook de Engelse equivalent van 'The band' kunnen noemen, gezien de gelijkwaardige songkwaliteit waarbij (bassist) Nick Lowe dan als songschrijver de rol van Robbie Robertson voor zijn rekening nam. Ook de andere instrumentalisten brengen hun eigen persoonlijkheid in en de nummers klinken als een volstrekt authentieke blend van allerhande genres. Maar spontaniteit en expressie komen (net als bij the Band, inclusief die fijne rifjes) voor virtuositeit met een aangename compactheid tot gevolg, hetgeen deze muziek ook voor huidige oren frisser en tijdlozer maakt dan veel psychedelische en symfonische rock uit die tijd. Daarentegen moest de muziek wel ergens over gaan, veel teksten schetsen met de nodige zelfspot de problematiek van de tobber in de liefde zoals Elvis Costello (groot fan) ook regelmatig deed. Zo kom je dus op uiterst genietbare, genre-overschrijdende (enigszins vergelijkbaar met waar The Clash met Londen Calling uitkwam toen de scherpste punkrandjes er van af waren) en onverslijtbare popmuziek. Muziek die hoorbaar met plezier gemaakt is en die bij beluistering onuitputtelijk plezier oplevert en vreemd genoeg door veel te weinig mensen wordt gekend.
p.s. Deze uitstekende compilatie heeft gelukkig 20 nummers in plaats van de getoonde 13 (want het is meer dan "Alle 13 goed").