MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

Brinsley Schwarz - Surrender to the Rhythm (1991)

mijn stem
4,20 (5)
5 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI

  1. Country Girl (3:09)
  2. Surrender to the Rhythm (3:25)
  3. Happy Doing What We're Doing (4:43)
  4. The Ugly Things (2:49)
  5. Don't Lose Your Grip on Love (4:25)
  6. The Last Time I Was Fooled (4:03)
  7. Silver Pistol (3:35)
  8. Nightingale (3:08)
  9. Trying to Live My Life Without You (3:24)
  10. Ever Since You're Gone (4:07)
  11. Nervous on the Road (But Can't Stay at Home) (4:58)
  12. I Like It Like That (3:05)
  13. Down in Mexico (3:46)
  14. I Worry ('Bout You Baby) (2:56)
  15. Play That Fast Thing (One More Time) (4:26)
  16. The Look That's in Your Eye Tonight (4:13)
  17. Ju Ju Man (3:36)
  18. Down in the Dive (4:53)
  19. Home in My Hand (4:41)
  20. (What's So Funny 'Bout) Peace Love and Understanding (3:32)
totale tijdsduur: 1:16:54
zoeken in:
avatar
kistenkuif
Goeie verzamelcd die uitgebreid is met 7 extra tracks op de meest recente uitgave van deze compilatie en als zodanig ook op spotify valt te beluisteren. Essentieel luistervoer voor liefhebbers van pubrock en de nog jonge Nick Lowe die samen met gitarist Schwarz en Andrews op keyboards, het geluid bepaalde. Deze band begeleidde trouwens ook Frankie Miller op zijn debuutalbum. Later veranderden ze van naam en line-up en stuwden ze als The Rumour de venijnige Graham Parker tot grote hoogte. Ik heb live zelden een beter ingespeelde band bezig gezien en gehoord.

avatar van Lura
kistenkuif schreef:
Ik heb live zelden een beter ingespeelde band bezig gezien en gehoord.


Dat geloof ik meteen, Kistenkuif!

avatar van brandos
4,5
kistenkuif zegt:
Essentieel luistervoer voor liefhebbers van pubrock en de nog jonge Nick Lowe
en eigenlijk gewoon voor de liefhebber van de betere popmuziek. 'Pubrock' is de soort missing link tussen de countryrock uit de jaren 60 en de punk van de jaren 70. Je zou ze ook de Engelse equivalent van 'The band' kunnen noemen, gezien de gelijkwaardige songkwaliteit waarbij (bassist) Nick Lowe dan als songschrijver de rol van Robbie Robertson voor zijn rekening nam. Ook de andere instrumentalisten brengen hun eigen persoonlijkheid in en de nummers klinken als een volstrekt authentieke blend van allerhande genres. Maar spontaniteit en expressie komen (net als bij the Band, inclusief die fijne rifjes) voor virtuositeit met een aangename compactheid tot gevolg, hetgeen deze muziek ook voor huidige oren frisser en tijdlozer maakt dan veel psychedelische en symfonische rock uit die tijd. Daarentegen moest de muziek wel ergens over gaan, veel teksten schetsen met de nodige zelfspot de problematiek van de tobber in de liefde zoals Elvis Costello (groot fan) ook regelmatig deed. Zo kom je dus op uiterst genietbare, genre-overschrijdende (enigszins vergelijkbaar met waar The Clash met Londen Calling uitkwam toen de scherpste punkrandjes er van af waren) en onverslijtbare popmuziek. Muziek die hoorbaar met plezier gemaakt is en die bij beluistering onuitputtelijk plezier oplevert en vreemd genoeg door veel te weinig mensen wordt gekend.
p.s. Deze uitstekende compilatie heeft gelukkig 20 nummers in plaats van de getoonde 13 (want het is meer dan "Alle 13 goed").

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 22:10 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 22:10 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.