The Gourds - Stadium Blitzer (1998)

Fijne lelijke kerels die losgezongen van alle trends gewoon hun eigen muziek blijven maken. Wonderlijk dat bijna niemand dit waardeert. Americana van de bovenste plank. Je hoeft je maar even te strekken om erbij te kunnen. Liefhebbers van The Band, Uncle Tupelo, de vroege Wilco, Smog en dergelijke bands vallen zich hier bepaald geen buil aan. Ik vind dit album hun beste om mee te beginnen. Goudeerlijke muziek.

Ben eigenlijk alleen bekend met de eerste helft van het oeuvre van the Gourds,zeg maar de eerste vijf a zes albums.Kwam in die tijd ook bijna elk jaar in hun thuisbasis Austin,Texas en dat zal zeker meegespeeld hebben.Later veel minder en toen heb ik de band ook nauwelijks meer gevolgd.Geen idee eigenlijk of ze nog bestaan.
Stadium blitzer,hun tweede vind ik hiervan het beste en meest veelzijdige album.De plaat opent met het prachtige en sfeervolle Lament,zeker één van de sterkste nummers.Vervolgens krijgen we een erg fijne combinatie van Roots,alternatieve country en bluegrass en wat folk voorgeschoteld waarbij vooral het uitgebreide instrumentarium opvalt.Dat resulteert onder andere in drie schitterende,ongedwongen ballades met Maria,Raining in Port Arthur en het titelnummer.En aan de andere kant heerlijk swingende Roots/country met onder meer Magnolia,LGO en Pine Island Bayou.Bij de overige songs,die zich qua sound er meestal tussenin bevinden zitten ook nog wel enkele fijne nummers die allemaal één ding gemeenschappelijk hebben ; ze brengen een loom,zeer aangenaam ontspannen gevoel te weeg.
Dat alles maakt van Stadium blitzer een zeer plezierige plaat.

Ja toch lekker hoor