Duke Ellington - Duke Ellington Meets Coleman Hawkins (1963)

Unieke en eenmalige samenwerking van twee jazz giganten in hun nadagen. Waar impulse! vooral voor "the new thing" in jazz staat, is deze set met twee oud gedienden voor het label een ietwat vreemde eend in de bijt. Echter, het mag dan wel niet vernieuwend zijn wat we hier te horen krijgen, lekkere big band swing is het wel. Hawk is natuurlijk een begenadigd tenor saxofonist die velen na hem, zoals Charlie Parker, de weg heeft gewezen en hier zowel in de uptempo als ballad achtige composities uitstekend soleert. De klasse straalt ervan af. Dat geldt ook voor Ellington, die zijn briljante, melodische zelf is op piano. Zo subtiel, zoveel gevoel, zoveel melodie legt hij in zijn spel. De begeleiding is in handen van de creme de la creme uit de big band van laatstgenoemde. Ook zij krijgen voldoende ruimte om te soleren. Dit alles maakt dit een uniek jazz album dat in 1963, toen het verscheen, veel traditionele jazz fans, die de nieuwlichterij van impulse! artiesten doorgaans niet konden waarderen, een groot plezier moet hebben gedaan.

Gisteren in de kringloop een Duitse geremasterde persing op LP gevonden in uitstekende staat.

Vandaag gekocht zonder het van tevoren te beluisteren. Net als vroeger. Spannend!

Op dezelfde cd staat ook Ellington & Coltrane. Dat wordt ook een mooie verrassing.

Het klinkt als een klok en is goed behapbaar. Blijkbaar moet ik eerst deze fase door om dat nieuwerwetse spul ook te kunnen doorgronden en waarderen.

Fantastisch mooie plaat. Tussen al dat free geweld van deze tijd, laten deze oude rotten en orkest horen hoe mooi jazz ook kan zijn.

Ellington speelt originals en standards, en dat maakt niet uit, want hij schrijft ze allemaal.

Johhny Hodges en Hawkins is ook een mooie combinatie. Er is ook Impulse!-plaat van Hodges, en die heb ik even laten staan, omdat ik het eerst toch eens wilde uitproberen.

Prachtplaat hoe dan ook, en ik begin steeds meer een liefhebber te worden ook van Hawkins.