The Ruins of Beverast - The Thule Grimoires (2021)

Vroege album-stream: The Thule Grimoires

De eerste indrukken van deze plaat zijn erg positief. The Ruins of Beverast heeft door zijn discografie steeds meer de overstap gemaakt naar doommetal, maar de blackmetallagen blijven er altijd onder sijpelen. Ik hoor een logische opvolger van Exuvia. Het gitaargeluid is echt om van te watertanden: het logge riffwerk klinkt gigantisch en de galmende cleane lijnen mengen zich daar perfect mee en creëren samen een prachtige onheilspellende en dromerige muur van geluid. Ook het tribal drumwerk van Exuvia wordt hier verder verkend, maar gaat wat meer de dansbare kant op.

Waar The Thule Grimoires erg mee verrast zijn de vrij uitgesproken newwave/gothrockinvloeden. Alexander von Meilenwald zingt meer dan ooit clean en sommige passages doen me zelfs behoorlijk denken aan Type O Negative ten tijde van October Rust. Het gehele geluid van de plaat is melodieuzer dan ooit, maar nog steeds met monsters van blastbeatpassages. The Ruins of Beverast is heel vertrouwd op The Thule Grimoires, maar verkent ook met succes nieuwe terreinen.

Beter dan de voorganger vind ik hem uiteindelijk niet, maar de heer von Meilenwald levert hier toch alweer puik werk af. De gothic invloeden worden inderdaad flink naar de voorgrond gebracht - wat de plaat daadwerkelijk een melodieuzere toets meegeeft - en de "agressie" is er wat vanaf, maar wat we voorgeschoteld krijgen is opnieuw een sterk staaltje in de sfeerzetting. Een noemenswaardig muziekproject met een tot dusver ijzersterke discografie.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Deze plaat had ik op voorhand al voorzichtig een plaatsje in mijn top 10 gegeven. Echter, nu ik het album terugluister vind ik niet alles even sterk als ten tijde van de release. Vooral het tweede deel van het album is daar debet aan. Vanaf Mammothpolis, dat pas in de laatste paar minuten loskomt, stokt het album een beetje en komt nooit helemaal meer los.

De eerste drie nummers daarentegen blijven genieten. Sfeervolle blackened gothic doom in lange, zorgvuldig opgebouwde nummers. Voor LP 1 een dikke 4,5 en voor LP 2 3,5 sterren.

Score: 80/100

1. Soen - Imperial (90)
2. Asphyx - Necroceros (80)
2. The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
4. Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
5. Therion - Leviathan (78)
6. Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)

Het minste wat je van een plaat van The Ruins of Beverast steevast kan zeggen, is dat het indrukwekkend klinkt. Dat is ook nu weer het geval; The Thule Grimoires is groots, bij momenten zelfs overweldigend. Alexander von Meilenwald vaart steeds meer een gothic koers, ook voor mij zijn de associaties met Type O Negative duidelijk aanwezig. De black metal, prominenter aanwezig in de beginjaren, is naar de achtergrond verhuisd, om daar een soort katalysator te vormen voor de gothic doom van von Meilenwald. Dat werkt erg goed.

De plaat duurt een goeie 70 minuten, maar ik heb niet de indruk dat daar ook maar eentje van hoeft te worden geschrapt. De harde, nijdiger vocalen zorgen voor kippenvel, de cleane voor mystiek. Instrumentaal zit het weer erg goed in elkaar, met een geduldige, zorgvuldig uitgetekende opbouw. Vooral de eerste twee tracks vind ik ijzersterk.

4 sterren