Donna Summer - Mistaken Identity (1991)

Die hoes kan gelijk door als 1 van de slechtste hoezen ooit!

Het album is VRESELIJK!

Zo erg is het allemaal niet volgens mij. Ook hier laat Donna Summer weer horen dat ze van vele soorten dans- en popmuziek houdt. En ook dat ze zich vocaal zomaar eventjes kan meten met Whitney Houston als ze dat wil.

Toen ik dit album ooit in de mid 90s in de uitverkoop kocht was ik ook erg teleurgesteld. Inclusief afkeer van de hoes met een geblondeerde Donna.

De Pop Dance genres hier zouden eigenlijk R&B / Jack Swing moeten zijn, het type muziek dat op dat moment in de mode was en waar ik heel weinig mee had. Heeft na een paar luisterbeurten jaren liggen verstoffen.

Maar door het veranderen van mijn muzikale smaak en het ontbreken van nieuw werk tot Crayons uit 2008 (kerstalbum even niet meegeteld) deze vaker opgezet. Zodat in de loop der jaren de waardering wel flink steeg. Nog wel mijn minst beluisterde album van Donna Summer, al scheelt het niet veel meer met haar debuut Lady of the Night.

Favorieten: Say a Little Prayer, Work That Magic, maar vooral Heaven's Just a Whisper Away

Toch leuk, dat MusicMeter. Een commentaar bij een album met slechts 4 stemmen levert meteen een nieuwe uitgebreide reactie op.

Alleen Lady of the Night en het kerstalbum ontbreken nog aan mijn verzameling. Mistaken Identity kwam er laatst bij. Stond al even op mijn verlanglijstje toen ik de heruitgave op vinyl afgeprijsd zag liggen.

Ik was daarstraks vooral onder de indruk van het nummer Friends Unknown. Het lijkt echt of Donna Summer daar eens fijntjes toont dat ze een ballad even indrukwekkend kan kan zingen als Whitney Houston.

Misschien mijn stem eens verhogen als de volgende luisterbeurt opnieuw zo meevalt.

Ah, ja maar als het over Donna Summer gaat dan lokt dat bij mij wel een reactie uit

E-Clect-Eddy @ Last.fm

Ik ben een groot Donna Summer-fan, maar ken deze helemaal niet. Ben afgehaakt na het nogal teleurstellende All systems go en ik had de indruk dat dit net zo'n soort product was. Maar het is dus een soort New Jack Swing-plaat met Whitney Houston-achtige ballads? Of begrijp ik dat verkeerd? Ik zal er toch maar eens een luisterbeurt op Spotify tegenaan gooien.

Er zat een compleet ander productie team achter deze plaat en dat hoor je ook meteen.

Er zit gewoon veel Electronic Pop / Synthpop op maar met een dikke saus van de stijl die toen in de mode was R&B / Jack Swing. De link naar Whitney Houston zou ik niet maken maar ook zij maakte toen ook wel nummer met R&B / Jack Swing in die periode. Het album wordt op Wikipedia als Urban benoemd. De producer was Keith Diamond (RIP) die vooral R&B deed. Hij schreef ook mee aan Billy Ocean's hits Caribbean Queen en Loverboy.

En zoveel ballads staan er ook niet op dit album, alleen het is wel een stuk minder dansbaar, misschien het minst dansbare album van Donna Summer op het kerstalbum na.

Een nummer als Mistake Identity klinkt licht maatschappij kritisch en Let There Be Peace heeft Gospel invloeden.

Het is niet per se een slecht album of slechte nummers, het klinkt alleen niet als wat men gewend was van haar.

Eigenlijk alleen het nummer Friends Unknown dat mij aan Whitney doet denken.

Toch een zeer fijn album van Donna.
Verwacht hier absoluut geen disco of popkneiters zoals op haar album met SAW uit 1989.

When love cries met zijn smerige funky drummer ritme en Soul II Soul viooltjes springt er voor mij meteen uit.
Work that magic is wel 4/4 en waarschijnlijk een single geweest.

Alle nummers nemen de tijd en laten bij iedere draaibeurt meer los, zeker waar wat hierboven steeds gezegd wordt mbt de Urban (uit die tijd) sound maar wel zonder rappers of uit die tijd hippe producers.

Ballad Heaven's just a whisper away vind ik juist weer vreselijk

Dit was het eerste album van Donna dat ik begin jaren negentig kocht. Het lag in de uitverkoopbakken omdat het blijkbaar gigantisch was geflopt. Ik was eigenlijk meer op zoek naar een verzamelaar met daarop haar klassiekers maar omwille van de toen goedkope prijs voor een cd (15 gulden!) op de bonnefooi gekocht. Op dat moment was het niet helemaal wat ik wilde horen van Donna en ik had mezelf wijsgemaakt dat zo’n goedkope cd geen topproduct kon zijn. Inmiddels 30 jaar later, kan ik stellen dat “Mistaken Identity” wel degelijk een topplaat is die getuigt van veel artistieke lef. Donna had kunnen voortborduren op de SAW-sound die haar nog geen twee jaar daarvoor terug in de hitlijsten had gebracht, maar ze koos voor een nieuwe sound, een nieuw team en een nieuwe look. Van A tot Z is het gewoon een sterk album met een aantal nummers die er echt tussenuit schieten. Bepaal voor jezelf welke dat mogen zijn.
Zelfs de hoes (waar ik destijds erg aan moest wennen simpelweg omdat ik het concept niet begreep…) kan ik nu wel waarderen. Ook vocaal is Donna hier op de top van haar kunnen.

Album nu verkrijgbaar in Translucent yellow vinyl

Als behoorlijk groot Donna Summer-fan heb ik deze jarenlang genegeerd. Of eigenlijk wist ik amper dat het album bestond, al heb ik de CD met die opvallende hoes (Donna met blond haar?) achteraf wel eens in de bakken zien staan.
Afgelopen weekend toch maar eens aan een tweetal luisterbeurten onderworpen. Ik kan eigenlijk niet zeggen dat hij me is tegengevallen, maar dat had ook te maken met de lage verwachtingen die ik er, mede op grond van bovenstaande commentaren van had.

Het klopt: het was 1991, dus wat je krijgt is elektronische dance-muziek die geheel aansluit bij de trends van dat moment. Met ook new jack swing-invloeden die in het ene nummer beter uitpakken dan in het andere. Work that magic en When love cries behoren in deze categorie tot de uitschieters, maar echt hoge toppen bereiken ze niet. Ook een paar ballads en die vind ik eigenlijk nog het beste, omdat ze Donna goed tot haar recht laten komen als de fantastische vocaliste die ze is (helaas: was). Heaven's just a whisper away en vooral Friends unknown illustreren dat, evenals het intro van het fraaie midtempo-nummer Cry of a waking heart.

Producer Keith Diamond (inderdaad, ik kende hem vooral van Billy Ocean) zorgt voor een tijdgebonden productie die het gehele album weliswaar bij elkaar houdt, maar die ook een beetje gezichtsloos klinkt. Gelukkig zorgt Donna met haar vocale inbreng voor het nodige tegenwicht, waardoor het eindproduct uiteindelijk niet gezichtsloos genoemd kan worden. Maar met iets teveel middelmatige songs is het geen hoogvlieger in Donna's repertoire.