Steve Tallis And The Holy Ghosts - Loko (2004)

Een heerlijke plaat van deze Australische artiest. Een echte wereldburger die in bijna alle continenten heeft gewoond en zich een griot noemt. Een griot ken ik vooral uit Mail en omstreken, waar bepaalde zangers/zangeressen plaatsgebonden verhalen doorgeven via de muziek. Dat zou bij Steve Tallis dus over Australië moeten gaan.
De muziek beschrijven valt niet echt mee. Want wat een diversiteit, mede door een veelheid van instrumenten waaronder agogo, berimbau, dholak, guiro, beijo, en sojo. Mede muzikant Dave Clarck is nadrukkelijk aanwezig met viool en mondharmonica en heeft daardoor een grote inbreng en invloed. De nasale zang van Steve Tallis heeft wel wat weg van de oude Bob Dylan, Kevin Coyne en Roger Chapman. Steve wisselt folk, blues, gospel, world, americana af en soms is het wel wat exotica, maar het blijft binnen de perken. Al met al lijkt het soms wel wat complex hierdoor en dan te bedenken dat deze plaat in 5 uur is opgenomen ! Enkel is later wat ritme bijgevoegd. De nummers hebben iets hypnotiserend door gitaar- en percussielijnen, zeker de wat langere nummers. De teksten zijn soms maatschappij kritisch maar Steve Tallis geeft ons ppk een kijkje in zijn ziel. Al met al een prachtig roots album waarbij deze roots de wortels ver en diep laat gaan. Eigenlijk een meesterwerkje !