Duke Ellington / Billy Strayhorn - Piano Duets (1950)

Ik heb een tijd geleden een Duke Ellington box in huis gehaald (A Giant Among The Giants: The Best LPs from 1950 to 1961 voor de geïnteresseerden, de boxset bevat 15 albums gespreid over 10 CDs) en was al langer van plan om eens gestructureerd naar de albums te luisteren. Beginnen doe ik bij het begin en dat is deze Great Times! Een album dat pas die titel bij zijn re-release in 1984 kreeg en voorheen altijd te vinden was onder de naam Piano Duets. Een samenwerking tussen Duke Ellington en zijn arrangeur Billy Strayhorn en eerlijk gezegd? Het is een koude douche. Het is alles wat ik net niet leuk vind in jazz en dan heb ik het vooral over het enerverende pianogepingel. Opener Cotton Tail zet al meteen de toon en de rest van het album is simpelweg meer van hetzelfde. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik er bij de derde luisterbeurt al wel net iets meer aan begon te wennen maar dit zegt me toch weinig. Interessant nog om te weten is dat Piano Duets oorspronkelijk enkel en alleen maar tracks 1 tot en met 8 bevatte. Tracks 9 tot en met 12 zijn namelijk te vinden op de Great Times! re-release en zijn tracks uit een sessie met Oscar Pettiford maar zonder Billy Strayhorn.. Beetje vreemde toevoeging als je het mij vraagt aan een album dat zich focust op een samenwerking tussen Ellington en Strayhorn. Die nummers liggen me al wel iets meer trouwens, maar ik ben er nog niet volledig uit of ik ze nu wel of niet meeneem in de beoordeling.

'Johnny Come Lately'



Wat is dat toch een dijk van een tune (heb je deze versie al eens gehoord Sandokan-veld?)

De rest van dit erg korte album is ook erg genietbaar; het gaat er op zijn Duke's en Strayhorns erg vrolijk en sfeervol aan toe. Niets over-the-top, maar een kleine 25 minuten feel good-piano doet zeker deugd