Demon Head - Viscera (2021)

Een plaat die mij zeer gemengde gevoelens geeft, deze Viscera. Demon Head's grootste zwakte zit overduidelijk in de vocalen die hinten richting de klagerige kwaliteiten van Pelle Åhman van In Solitude, maar daar niet in de buurt bij komen. Het klinkt te veel als het proberen te klinken als Pelle. In Solitude is sowieso een invloed die absoluut niet te negeren valt tijdens het beluisteren van dit album, het klinkt behoorlijk als Sister (de In Solitude-plaat), maar dan zonder de pakkende songs. Viscera voelt alsof de gehele plaat één grote interlude is. De sfeerzetting is dan ook erg goed, met atmosferische folky akoestische en elektrische tokkels en spookachtige orgelpartijen. Sfeerzetting is alleen niet genoeg om een plaat interessant te houden, de plaat komt nergens echt op gang. Demon Head sluit zich qua sound aan bij bands als In Solitude en Tribulation, maar daar waar die bands zeer pakkende songs draperen in gotische atmosferen, heb je hier voornamelijk gotische atmosferen. Ironisch genoeg komt in het laatste nummer ineens alles bij elkaar en krijg je met afstand het beste nummer van de plaat. De volgende keer daarop voort borduren, graag.

Waar er in de vorige albums nog Pentagram(VS)-achtige doomrocknummers zaten, klinkt het hier wat veel als een zwanenzang. Ik ga het geen echt lage score geven na 1 luisterbeurt, maar het is niet waar ik zit op te wachten in deze misselijke corona-tijden.
Het klinkt momenteel te melancholisch voor mij, ook zeker al qua zang.