Respire - Black Line (2020)

De naam Respire heb ik al een aantal jaar langs zien komen, maar ik had er nooit iets van geluisterd. Nu met deze nieuwe plaat ben ik dat maar eens gaan doen en ik ben gruwelijk blij dat ik dat heb gedaan.

Wat een ijzersterke plaat is dit! Gigantisch klinkende screamo/blackmetal met bloedmooie melancholische post-rockpassages met viool en trompet. Denk aan bands als Circle Takes the Square, Deafheaven, Mono, Envy en Godspeed You! Black Emperor. Zeker nog een kandidaat voor de jaarlijst.

Dit klinkt erg goed. Cicatrice was mijn kennismaking met de band, en ondertussen heb ik het hele album ook al tweemaal beluisterd. Wat me vooral opvalt, is de schitterend intense sfeer die over de songs hangt. En ook wel de tempowisselingen, die je niet altijd verwacht maar des te harder aankomen (die shift in Lost Virtue halverwege is geniaal!).

Ja, deze ga ik nog wel vaker luisteren, en is meteen kanshebber op een top 10 aan het eind van het jaar!

Het blijft een intens werkstuk, dit Black Line. Ik had voorheen nog nooit van deze band gehoord (het is ook de eerste plaat die hier op MuMe stemmen krijgt, zie ik), maar dit is gewoon erg goed. Met de namen die Don noemt, kan ik het zeker eens zijn.

Ik moet toegeven dat ik niet meer zo verbluft ben als bij de eerste twee luisterbeurten, maar dit album blijft moeiteloos overeind, met Cicatrice en Lost Virtue als knappe exponenten.

4 sterren