Claud - Super Monster (2021)

De introverte, eenentwintig jarige Claud Mintz groeide op in Highland Park, een klein plaatsje gelegen zo’n veertig kilometer ten noorden van Chicago. Zowel op de lagere als middelbare school besteedde ze al haar vrije tijd aan gitaarspelen en zingen. In de herfst van 2017 leerde ze op Syracuse University in de staat New York Josh Mehling kennen, met wie ze samen het duo Toast ging vormen. Op hun slaapkamer namen ze een ep op en begonnen veel op te treden. Het leverde het duo een trouwe fanbase op, vooral in de LGBTQ+ gemeenschap. Hun muziek bleef niet onopgemerkt voor Phoebe Bridgers, die het tweetal vorig jaar met hun single Gold liet debuteren op haar kersverse label Saddest Factory. Mintz besloot vanwege het succes te stoppen met studeren en te verhuizen naar Brooklyn om zich daar volledig op een solocarrière te storten. Haar solodebuut Super Monster verschijnt andermaal op Saddest Factory. Zelf prijst ze haar album aan als “the kind of pop that goes well with a late night snack.”. Intussen ben ik erachter dat het album op ieder tijdstip van de dag bij mij een gewillig oor vindt. Een drietal van de liedjes schreef ze alleen, de andere tien samen met een hoop verschillende coauteurs, die regelmatig ook de rol van producer op zich namen. Overigens wordt nergens in het tekstboekje vermeld, wie welk instrument bespeeld. Muzikaal gezien zweven de songs vooral tussen in- en opgetogen pop en altrock in. De teksten zijn erg direct en gaan vooral over haar gevoelens. Soms ligt haar hart wel heel erg op haar tong, zoals in Pepsi : “I hate that you told me to masturbate instead of coming over, I hate that I’m riding rollerskates and you just bought a Range Rover”. Het artwork voor de hoes, tekstboekje en website maakte Mintz zelf. Super Monster is een ontwapend, aanstekelijk en tevens verslavend debuut.

Je verkeert niet in de gemakkelijkste positie als je naar voren geschoven wordt om als paradepaardje een nieuw platenlabel te promoten. Zeker niet als de grote dame achter deze maatschappij zelf al twee prachtige platen afgeleverd heeft. In die benarde positie verkeert de uit Highland Park afkomstige Claud (Mintz) die door Phoebe Bridgers op haar label Saddest Factory geïntroduceerd wordt. Oké, Super Monster is absoluut een droomdebuut, maar dan ook in een totaal andere context. Een echte dreampop plaat, die zeker boven de middenmoot uitsteekt, maar waarmee ze zich bescheiden in de schaduw van haar grote voorbeeld opstelt. Helemaal vers stapt ze trouwens het wereldje niet binnen, ze heeft al een drietal EP’s op haar naam staan, en genoeg singles om een hand mee te vullen. Zeer productief dus, en des te verrassend dat het merendeel van deze prima tracks uiteindelijk niet Super Monster gehaald hebben.

Het tienermeisje stapt uit de dagelijkse dorpse sleur, en gaat in New York in de Electric Lady Studios aan de slag met haar speelse, licht dramatische liedjes, waarover een romantische nostalgische sfeer heen hangt. Dit gaat enigszins ten koste van haar gevoelige persoonlijke teksten, die hierdoor de diepgang niet weten uit te dragen die er wel degelijk aanwezig is en veel sterker op haar singles naar voren komt, en waarbij haar lesbische geaardheid een vaak terugkomend onderwerp vormt. In principe heb ik niks tegen het zichzelf kwetsbaar opstellen, maar in dit geval was wat meer zelfverzekerdheid passende geweest. Maar wat kan je verwachten van deze jonge singer-songwriter die de veiligheid en geborgenheid van haar afkomst nog niet eens ontgroeid is, en nu al in het diepe gegooid wordt.

Toch levert het meer dan genoeg gedurfd materiaal op. Als geen ander weet ze de stemvervormer te gebruiken in het hoogtepunt Guard Down, waardoor je toch echt de indruk wekt dat ze hier met een gastzanger aan de slag is gegaan. Het blijkt dus uiteindelijk een duet te zijn met een meer mannelijke alter-ego van haarzelf. De jonge veelbelovende warme sfeermuzikant Nick Hakim presenteert zich in Ana naast de meer ervaren gitarist Melanie Faye in de heerlijke uptempo nineties punkwave van That’s Mr. Bitch to You. Jonge artiesten die net als Claud zich op de eerste trede van de ladder van het muzikantenbestaan bevinden. Verder wordt de naam Shelly genoemd op Falling with the Rain, wat het vriendencollectief rondom Clairo is, een nieuwe fris clubje waartoe ook Claud behoort. Een mooie afsluiter, die je nieuwsgierig maakt naar het hobbyproject van deze enthousiaste jeugdige gasten.

Super Monster is een radiovriendelijke synthpop plaat geworden, met een twijfelend vleugje tiener weemoed. De beats werken lekker opbeurend, en geven genoeg tegengas om de trieste liefdesliedjes een plek te geven. Nummers die vooral handelen over het dicht bij elkaar zijn, maar uitgepraat en nietszeggend de eenzaamheid van het opgedrongen contact ervaren. Het opgesloten gevoel van de corona tijd, met die natuurlijke behoefte aan meer vrijheid.

Claud - Super Monster | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Claud - Super Monster - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Claud - Super Monster
Phoebe Bridgers is sinds kort ook platenbaas en levert met het debuut van Claud een bijzonder sterk album af, waarop de jonge muzikant uit New York zich manifesteert als grote belofte voor de toekomst

De naam Claud zingt al even rond in de New Yorkse muziekscene en in kringen rond Phoebe Bridgers, maar een prachtdebuut als Super Monster had ik nog niet verwacht. Het is een debuut vol aanstekelijke maar ook fantasierijke popliedjes. Het zijn popliedjes die zich onmiddellijk opdringen, maar die ook over de nodige groeipotentie beschikken. Super Monster is even smaakvol als avontuurlijk ingekleurd, waarna de mooie stem van Claud de feestvreugde nog wat verder vergroot. Het is een prachtig debuut voor het label van Phoebe Bridgers, maar een nog mooier debuut voor Claud, die direct kan worden toegevoegd aan de smaakmakers van de indie-scene van het moment.

De Amerikaanse muzikante Phoebe Bridgers timmert de afgelopen vier jaar met enorm veel succes aan de weg en heeft inmiddels twee onbetwiste jaarlijstjesalbums op haar naam staan (en nog een samen met Bright Eyes voorman Conor Oberst als Better Oblivion Community Center). Met haar eigen platenlabel Saddest Factory Records biedt ze sinds kort ook collega muzikanten een platform en op dit label verscheen deze week de allereerste release.

Die is niet van Phoebe Bridgers zelfs, maar van Claud Mintz, die eerder muziek maakte als helft van het duo Toast. Claud Mintz groeide op in de buurt van Chicago, maar opereert inmiddels vanuit Brooklyn, New York. Het debuut als Claud (die zichzelf overigens ziet als non-binair persoon) werd opgenomen in de roemruchte Electric Lady Studios in New York, waar voormalig Toast maatje Josh Mehling aanschoof als een van de co-producers.

Ik begrijp wel waarom Phoebe Bridgers Super Monster van Claud heeft uitgekozen als eerste album voor haar eigen platenlabel. De muziek van Claud is niet heel ver verwijderd van die van Phoebe Bridgers zelf (al hoor ik persoonlijk meer van de nieuwe Taylor Swift) en de jonge muzikant uit New York heeft bovendien een bijzonder sterk debuut afgeleverd.

Zeker wanneer de gitaren domineren in het werk van Claud past Super Monster in het indie-rock hokje waarin ook platenbaas Phoebe Bridgers actief is, maar Super Monster is niet alleen een gitaaralbum. Zeker in de wat meer elektronisch ingekleurde songs schuift Claud wat meer de kant van de pop op en klinkt de muziek ook wat zonniger dan die van Phoebe Bridgers. Het waren de gitaar georiënteerde songs die me onmiddellijk overtuigden, maar ik ben blij dat Claud op dit fraaie debuut nadrukkelijk de vleugels uitslaat en niet teveel in één genre blijft hangen.

Super Monster opent met een lichtvoetig klinkend popliedje waarin direct de zeer aangename stem van Claud en een zeer goed gevoel voor aanstekelijke popliedjes opvallen. Bijgestaan door onder andere Jake Portrait (Unknown Mortal Orchestra) en de geweldige Clairo (Claire Cottrill) verrast Claude met popsongs die zich genadeloos opdringen, maar die ook knap in elkaar steken.

Indie-rock, indie-pop, pop en een vleugje R&B worden samengesmeed in songs die makkelijk verleiden, maar die ook het talent van Claude genadeloos bloot leggen. Super Monster is een album vol jeugdige onbevangenheid, maar het is ook een album vol diepgang.

Het niveau van Phoebe Bridgers haalt Claud misschien nog niet, maar ik merk dat de songs op Super Monster me een voor een steeds dierbaarder worden en dat het debuut van Claud me keer op keer de volle 37 minuten weet te vermaken. Enerzijds door de goede songs en de persoonlijke noten, maar ook zeker door de veelzijdige instrumentatie en door de stem van Claud, die niet alleen mooi is maar ook vol gevoel zit.

Phoebe Bridgers is de belofte inmiddels al lang ontgroeid en behoort tot de smaakmakers van de Amerikaanse indie-scene. Met het debuut van Claud bewijst ze dat ze ook als aanjager en promotor van nieuw talent over een uitstekende smaak beschikt, al gaan alle mooie woorden voor het fraaie Super Monster toch vooral naar de jonge muzikant Claud, die zich met dit prachtdebuut onder de grote beloften voor de toekomst schaart en een debuut aflevert dat behoort tot de hoogtepunten van het prille muziekjaar 2021. Erwin Zijleman

Zeer aangenaam debuut, vooral de uitgebrachte singles zijn top.
Alleen guard down vind ik minder, is precies een tempo te snel opgenomen... Beetje vervelend nummer.

Grappig, die vind ik weer juist het mooiste. Maar ik kan er wel wat bij voorstellen

Vanaf de vervormde stem wordt het inderdaad wat beter, toch vind ik dit al bij al een matig nummer.