0
geplaatst: 24 juni 2025, 13:42 uur
Voorlopig ben ik nog de enige fan op Music Meter van de Finse folk-prog groep Kosmos. Maar ik ga dapper door de platen te recenseren. Wie weet wekt het wel een bepaalde nieuwsgierigheid op.
Kosmos een Finse folk-prog groep met een geheel eigen stijl, een etherisch geluid, esoterische teksten. De platen onderling verschillen niet zo veel, echte ontwikkeling hoor je niet, ze blijven trouw aan hun eigen stijl. Ergens putten ze wel uit de folk van de jaren 60/70 maar geven daar een geheel eigen draai aan.
Dit is het 5e album van de groep, Ajan Peili betekent 'de spiegel van de tijd'. Het is tevens het eerste nummer, een kalm en traag nummer, en bovendien een typisch Kosmos-nummer. Het delicate arrangement is prachtig en genuanceerd: soms staat de akoestische gitaar centraal, op een gegeven moment is Päivi Kylmänens stem meerlagig, en het geluid wordt afgewerkt met wazige mellotron-washes en viool. Typisch Kosmos, akoestische instrumenten met de mellotron op de achtergrond. Het tweede nummer Eilinen (Gisteren) is speelser en energieker, heeft veel weg van Fairport Convention eind jaren 60. Maar de rest van het album heeft vooral een stemmige sfeer, met zo nu en dan wat verrassingen. In het derde nummer is de xylofoon nadrukkelijk aanwezig en soms zijn er ook oosterse elementen hoorbaar. Zo nu en dan is de kritiek op Kosmos dat het teveel hetzelfde klinkt, daar die kritiek deel ik niet. De schoonheid zit vooral in de nuances.
Twee nummers wil ik nog extra belichten. Het zesde nummer Salainen Oppi (de geheime leer) is opgedragen aan Madame Blavatsky, een belangrijke volgeling van de Theosofie. De pianobegeleiding, op zichzelf al sfeervol, wordt op charmante wijze begeleid door mellotron en sopraansaxofoon. Een heel mooi nummer.
Dan het laatste nummer van bijna 12 minuten Minä Olen (Ik ben) is een hoogtepunt, een perfect voorbeeld van het vermogen van de band om esoterische sferen te verweven met progressieve rock. Hier komt net zoals in het 7e nummer een voordracht voor van Juha Kulmala op voor. Ook op het vorige album deed hij dat met een wat monotone stem. Maar op zich klinkt het best. Al met al mede door de lengte en afwisseling prog pur sang.
Bij de cd zit gelukkig ook de Engelse vertaling, want mijn Fins is ook niet meer wat het geweest is....
Het zijn veelal zweverige teksten, geheel passend bij de muziek en ze zouden ook prima passen eind jaren 60/ begin jaren 70 in de hippie gemeenschap. Het is dus allemaal best wel serieus, maar ik mag hier graag naar luisteren. Hopelijk komen ze snel met een nieuw album !
Kosmos een Finse folk-prog groep met een geheel eigen stijl, een etherisch geluid, esoterische teksten. De platen onderling verschillen niet zo veel, echte ontwikkeling hoor je niet, ze blijven trouw aan hun eigen stijl. Ergens putten ze wel uit de folk van de jaren 60/70 maar geven daar een geheel eigen draai aan.
Dit is het 5e album van de groep, Ajan Peili betekent 'de spiegel van de tijd'. Het is tevens het eerste nummer, een kalm en traag nummer, en bovendien een typisch Kosmos-nummer. Het delicate arrangement is prachtig en genuanceerd: soms staat de akoestische gitaar centraal, op een gegeven moment is Päivi Kylmänens stem meerlagig, en het geluid wordt afgewerkt met wazige mellotron-washes en viool. Typisch Kosmos, akoestische instrumenten met de mellotron op de achtergrond. Het tweede nummer Eilinen (Gisteren) is speelser en energieker, heeft veel weg van Fairport Convention eind jaren 60. Maar de rest van het album heeft vooral een stemmige sfeer, met zo nu en dan wat verrassingen. In het derde nummer is de xylofoon nadrukkelijk aanwezig en soms zijn er ook oosterse elementen hoorbaar. Zo nu en dan is de kritiek op Kosmos dat het teveel hetzelfde klinkt, daar die kritiek deel ik niet. De schoonheid zit vooral in de nuances.
Twee nummers wil ik nog extra belichten. Het zesde nummer Salainen Oppi (de geheime leer) is opgedragen aan Madame Blavatsky, een belangrijke volgeling van de Theosofie. De pianobegeleiding, op zichzelf al sfeervol, wordt op charmante wijze begeleid door mellotron en sopraansaxofoon. Een heel mooi nummer.
Dan het laatste nummer van bijna 12 minuten Minä Olen (Ik ben) is een hoogtepunt, een perfect voorbeeld van het vermogen van de band om esoterische sferen te verweven met progressieve rock. Hier komt net zoals in het 7e nummer een voordracht voor van Juha Kulmala op voor. Ook op het vorige album deed hij dat met een wat monotone stem. Maar op zich klinkt het best. Al met al mede door de lengte en afwisseling prog pur sang.
Bij de cd zit gelukkig ook de Engelse vertaling, want mijn Fins is ook niet meer wat het geweest is....
Het zijn veelal zweverige teksten, geheel passend bij de muziek en ze zouden ook prima passen eind jaren 60/ begin jaren 70 in de hippie gemeenschap. Het is dus allemaal best wel serieus, maar ik mag hier graag naar luisteren. Hopelijk komen ze snel met een nieuw album !
* denotes required fields.
* denotes required fields.