Aish Divine - Mother (2018)

“I am queer and Indian and I sing our diversity”, aldus Aish Divine in een interview.

Divers is ook zijn muziek: spannend vooral. Dat hoor je al in opener Chaos waar klassieke klanken een dans aangaan met moderne beats. Een beetje arty is het allemaal wel wat deze muzikant met Indiase roots ons voorschotelt, maar intrigeren doet het!

Dat Aish Divine klassiek geschoold is hoor je het hele album terug en dat maakt het voor mij uitermate boeiend (eigenlijk meer dan op de recent verschenen opvolger The Sex Issue). Neem een Oceanman: donker en duister door de strijkers voorzien van licht, knisperende beats en die ietwat lijzige zang er doorheen.

En zo val je van de ene in de andere verbazing. Waar ik hem op zijn tweede album soms wat vind doorschieten in het experiment, daar voelt het hier wat natuurlijker en organischer aan.

En dan krijg je een uitermate zwoel, sexy en geil album waar je lange tijd mee zoet zult zijn. Iets wat ik zelf helemaal niet erg vind.

Wederom een goede tip van Eric. Normaal hou ik niet zo van beats maar op de één of andere manier stoort mij dat niet hier. Eigenlijk is dit een soort baroque beats pop. Met cachy zanglijnen en prachtige strijkerarrangementen. Het verrast en je krijgt er geen grip op zonder dat het te gekunsteld is. Maw vette aanrader voor doorgewinterde muziekluisteraars die is wat anders lusten dan stampot haha.

En jahoor zwaar verslaafd aan dit album. Ik kan niks anders meer draaien en de nummers zitten de hele dag in mijn hoofd. Soort kruising tussen the blue nile, late Bowie en Indiase gekte. Maar vooral een prachtige stem en prachtige muzikale vondsten die ik nooit eerder heb gehoord

Ik wist het. Ik vind Mother beter dan de opvolger: waarschijnlijk toch die beats die daar meer naar boven komen.

Verbazingwekkend dat dit nog niet opgepikt wordt hier: ik weet zeker dat er een groter publiek voor is.

Zeker wel. Mooie plaat!