Trees - Trees (2020)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Trees - Trees (50th Anniversary box-set) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Trees - Trees (50th Anniversary box-set)
De Britse band Trees timmerde vijftig jaar geleden met weinig succes aan de weg, maar maakte geweldige muziek, wat goed is te horen op de deze week verschenen en zeer fraaie box-set

Trees wordt achteraf bezien gerekend tot de pioniers van de acid-folk, maar toen de band in 1970 opdook, was het succes zo beperkt dat de band al na twee albums uit elkaar viel. Alles dat Trees heeft gemaakt is te horen op de albums in de mooie box-set Trees. Trees maakte folkrock zoals haar soortgenoten die maakten, maar verrijkte deze folkrock met invloeden uit met name de psychedelica. De gitaren mogen hier en daar flink uithalen, wat prachtig contrasteert met de heldere stem van de zangeres van de band. Ik ben normaal gesproken geen groot liefhebber van traditionele Britse folk, maar de muziek van Trees is rauw en spannend. Het is bijna niet te begrijpen dat deze band in 1970 geen voet aan de grond kreeg.

Deze week verscheen een box-set van de band Trees. Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog nooit van de band had gehoord, maar op een of andere manier sprak de cover me aan en begon ik te luisteren naar de muziek van de Britse band, die in 1968 in Londen werd geformeerd en in 1970 debuteerde met het album The Garden of Jane Delawney. Dat album werd een jaar later gevolgd door het tweede album On The Shore, waarna de Britse band door een gebrek aan succes al snel uit elkaar viel.

Het is dus niet zo gek dat ik nog nooit van Trees had gehoord, maar 50 jaar na de release van de eerste muziek van de band, heb ik Trees alsnog ontdekt. De band uit Londen maakt muziek die absoluut thuis hoort in het hokje folk. Het is muziek die associaties oproept met die van soort- en tijdgenoten als The Fairport Convention, Steeleye Span en Pentangle, maar Trees klinkt toch ook anders.

Dat hoor je direct in de openingstrack, overigens ook de openingstrack van het debuutalbum van de band, waarin de gitaren een stuk steviger klinken dan in de meeste andere folkrock van dat moment en waarin ook meer invloeden uit de psychedelica doorklinken. Trees wordt geschaard onder de pioniers van de zogenaamde “acid folk” en waarom dat zo is wordt snel duidelijk.

Trees klinkt echter niet alleen rauw en zweverig, maar ook als een Britse folkband uit de jaren 70. Dat is vooral de verdienste van de bijzondere stem van zangeres Celia Humphris, die af en toe wel wat doet denken aan de grote Sandy Denny, maar die zich ook makkelijk staande houdt tussen de af en toe stevig klinkende gitaren.

Zeker wanneer Trees zich beperkt tot meer ingetogen klanken en alles aan komt op de pastoraal klinkende stem van de frontvrouw van de band, is Trees niet ver verwijderd van de groten uit de Britse folk en folkrock uit de vroege jaren 70, maar psychedelische uitstapjes zijn nooit ver weg. Trees staat dan garant voor geestverruimende klanken die langzaam maar zeker wegdrijven van de traditionele Britse folk en folkrock. Hier blijft het niet bij, want hier en daar klinken ook nog wat invloeden uit de symfonische rock en de jazzrock door in de muziek van de band uit Londen.

De nu verschenen box-set bevat de twee studio albums die de band uitbracht en is aangevuld met live-materiaal en restmateriaal. Het levert ruim drie uur muziek op en dat is misschien wat veel van het goede, maar met name de twee studioalbums die de band uitbracht zijn van een enorm hoog niveau.

Trees maakt overduidelijk muziek uit een ver verleden en is geen moment te vergelijken met folkrock bands van dit moment. De muziek van de band neemt je mee terug naar vervlogen tijden, maar is veel te goed om vergeten te worden en dat is helaas precies wat met de muziek van Trees is gebeurd.

Het is wat mij betreft wonderlijk dat de albums van Trees niet aansloegen in de vroege jaren 70, want de band heeft veel te bieden. De instrumentatie is van hoog niveau en verrassend veelzijdig en zangeres Celia Humphris blijft maar de sterren van de hemel zingen. Folkies die de band niet kennen moeten echt eens naar deze fraaie box-set luisteren, maar ook muziekliefhebbers die traditionele Britse folk net wat te braaf of te weinig spannend vinden, zouden zomaar eens geraakt kunnen worden door al het moois van Trees. Ik ben er in ieder geval heel blij mee. Erwin Zijleman

Een boxset met maar 10 nummers?!

Op de boxset waar Erwin het over heeft staan 37 nummers.

En daar staan deze 10 niet bij

inmiddels klopt het

Ik heb deze op de gok gekocht. Beide studio-albums heb ik al en van het debuut ben ik eigenlijk niet zo kapot. On the Shore zou daarentegen zomaar het beste folkalbum ooit kunnen zijn, dus ik ben wel benieuwd wat die remaster toevoegt.

Verder is het zo op het eerste gezicht nogal karig, veel onuitgegeven materiaal lijkt er niet te zijn, en helaas ontbreekt ook het live-album in deze box (met opgepoetst geluid uiteraard).

Maar goed, we gaan het horen...

Wat een rare bedoening, die 2007-remixen. Ook na het lezen van alle liner notes is het mij niet duidelijk wat het doel hiervan is geweest. Ze wijken in ieder geval wel behoorlijk af van de bekende versies, dus dat geeft ze in elk geval wel een meerwaarde.

Ze zijn helder, meer nadruk op de basgitaar en er wordt af en toe flink met strijkers gegooid. De originelen zijn me dierbaar, dus ik zou ze zeker niet in willen ruilen, maar het is leuk te horen hoe die zes nummers ook geklonken zouden kunnen hebben.

De liner notes bij de box zijn best interessant, maar eigenlijk een licht geüpdate versie van een tekst uit 2007. Het past eigenlijk wel in het totaalbeeld van een rommelig boxje, waarvoor het meeste beschikbare materiaal bij elkaar is geveegd, maar waarbij een echte urgentie ontbreekt. Ja, het is vijftig jaar na het verschijnen van Jane Delawney, maar dat is het dan ook wel.

Ook is de volgorde echt heel rommelig. Eerst de twee echte albums is logisch, maar waarom staan de demo's en de BBC-opnamen door elkaar? En waarom staan de twee livenummers uit 2018 - die niet eens echt van Trees zijn - niet als laatste? Ik begrijp er allemaal niet veel van.

Ook neem ik aan dat het optreden uit 2018 uit wel meer dan twee nummers bestond. Ik zou dan liever dát optreden gehad hebben dan die heel matig klinkende BBC-opnamen. Ondanks dat Celia Humphris daarop ontbreekt, ademt het namelijk absoluut de sfeer van Trees.

Om maar positief te eindigen: Black Widow is wel een tof nummer!