Scott H. Biram - Fever Dreams (2020)

Hoewel je live de beste en meest complete indruk krijgt van, ik zou haast zeggen het fenomeen Scott H. Biram ( aka The Dirty Old One Man Band) slaagt hij er de laatste jaren op plaat/cd ook steeds beter in zijn sterke punten en klasse naar voren te brengen. In het geval van de uit Lockhart (zo'n 50 kilometer onder Austin) afkomstige Texaan betekent dat een opwindende mix van Country, Punk, Blues en Rock , en dat alles in een één mans band vorm. Al klinkt Scott H. Biram op zijn nieuwe en alweer twaalfde album Fever Dreams toch wel steeds vaker als een muziekgroep in volle bezetting, al zullen gastoptredens van onder andere Jesse Dayton en Jonas Wilson daar ook wel wat mee te maken hebben.
Van invloed op het uiteindelijke niveau van Fever Dreams was dat, denk ik nauwelijks. De plaat sluit bijna perfect aan op de voorgangers The Bad Testament uit 2017 en Nothin' But Blood van drie jaar daarvoor, de verzamelaar Sold Out to The Devil: A Collection of Gospel Cuts by The Rev. Scott H. Biram van vorig jaar laat ik dan maar even buiten beschouwing, met dien verstande dat de sound weer wat voller en rijker klinkt met een weer iets veelzijdiger eindresultaat. Dat alles komt tot uiting in een ijzersterk en, zoals al eerder gezegd veelzijdig album waarop geen wanklank te ontdekken valt. Sterker nog, uitschieters als Can't Stay Long, Drink like me, Monkey David Wine, Watcha Gonna Do? en Chickens lijken me dan ook veelbelovende kandidaten om uiteindelijk uit te kunnen groeien tot nieuwe live - klassiekers. Vooralsnog gedijen ze echter prima op het zwart/gouden schijfje, dat ééns te meer aantoont op wat voor constant hoog muzikaal peil Scott H. Biram de laatste jaren opereert.

Omdat ik Bad Testament wat minder vond, volgens mij, heb ik ook deze links laten liggen. Nu er weer een nieuw album uit is en mij die bevalt, deze nu ook aan het luisteren, opener grijpt mij gelijk bij de whisky fles...bevalt goed. Weer opnieuw kennis aan het maken met the dirty old man band...kom maar op!!