Rod Stewart - Absolutely Live (1982)

Niet eens zo'n onaardig livealbum dankzij de oudere nummers, al had ik Carnes en Turner liever niet gehoord op mijn favoriete faces nummer.

Prima live-album. Veel sfeer. Alsof je er zelf bij bent (geweest).
Carnes en Turner storen mij helemaal niet.

Mij des te meer.

waardeloze plaat. Komt vooral door de matige nummer keuze van rod. En dan hebben we het nog maar niet over het geluid. Dit lijkt verdorie wel een aardige bootleg. NAAAA huilen met de pet op. Ik ben er mee opgehouden om deze nog eens in mijn cd speler te proppen. Die hoes past trouwens uitstekend bij de rest. 0.5 de groeten rod

erg vette live cd (ook DVD?) zoveel energie!! en goede playlist. Vooral Passion is erg goed!

Leuk om eens een keer te horen, maar voegt voor mij weinig toe aan studioversies.

Wel het meest interessante nummer ja. lekker gitaarwerk, en Rods stem komt hier prima uit de verf. Met Passie, ja! Meest totaal omgekeerde van zijn recente werk.

Een live album van Stewart op de valreep van zijn mindere periode waar rock plaats ging maken voor mainstream pop. Live kan hij ook prima uit de voeten met zijn stem en de sfeer van het album geeft weer dat Rod toen nog Hot was en ws. een goede show wist neer te zetten. De hits komen voor mij dan ook het beste uit de verf. Helaas vind ik de live band minder overtuigend en veelal op de automatische piloot spelen. Maar goed als je net ervoor dan ook naar Rainbow Live on Stage hebt geluisterd, is dit dan ook wel muzikaal een stap terug.

Nummers 3-6-8 en 15 mogen voor mij meteen worden weggestreept, wat dan overblijft is ongepolijst, rauw, dampende band, veel sfeer en charme, publiek wat uit z'n dak gaat en Passion als het kroonjuweel.

Helemaal eens!

Pas geleden Rod Stewart voor het eerst live gezien in Polen, in het prachtige en zeer levendige Krakau. Machtig mooi weekendje en vervolgens eens zijn allereerste concert in Polen in Gdansk bekeken en beluisterd. Vreemd genoeg spreken we dan al over 2007 en het genoegen was wederzijds....mensen die Rod alleen zien als de bevlogen artiest in zijn beginjaren ( The first cut is the deepest ) nodig ik uit om hier ook eens voor te gaan zitten.

Het concert in Gdanks is uitgegroeid tot een heel speciaal concert.......niet veel artiesten met een wat grotere reputatie denken in eerste instantie aan deze stad..........maar potverdorie wat een uitbundigheid, wat een interactie met het publiek, charisma, ondeugd, muzikale klasse, plezier en gevoelige locatie. Het slotnummer Rhythm of my heart staat in het teken/ is een eerbetoon aan de volksopstand die hier heeft plaats gevonden.

Je ziet deze zanger niet vaak met een gitaar op het podium, tijdens dit concert in Gdanks trakteert hij ons op een ontroerende uitvoering van Dirty old town....

Bij het laatste nummer van deze plaat ( de Faces klassieker Stay with me ) krijgt Rod assistentie van twee opvallende dames; Kim Carnes en Tina Turner en wat voor steun....poeh..rooie oortjes.

Blijkbaar is de samenwerking met sterke podiumpersoonlijkheden/zangeressen goed bevallen, hierna zouden onder meer Joss Stone, Amy MacDonald, Stevie Nicks en Lucy Woodward nog volgen. Aan dit rijtje kan binnenkort nog een naam, Cyndi Lauper, worden toegevoegd.

Prima Live album.
Er is inmiddels ook een expanded edition van dit album met als bonustracks:
Gi' me Wings
You wear it Well
(if loving you is wrong) I don't want to be Right
Tora, tora, Tora (out with the boys)
Allemaal nummers van een concert (live forum 12/19/81)

iggy, behoort dit werkelijk tot de slechtste platen uit je collectie? Ik heb niet de gewoonte om te reageren op van die halve sterren afrekeningen, maar dit lijkt me toch een iets te sterk stament?

Ik vind dit werkelijk een groot fiasco. Het geluid is slecht, de nummer keuze is slecht. Met name die R&R party nummers werken niet bij mij. Maar ook zijn band staat nou niet geweldig te spelen. Ik heb het idee dat er verder weinig aan deze opnames zijn gesleuteld. Op zich valt dat best te prijzen. Maar op deze plaat werkt dat juist niet bij mij. Komt ook door zijn band. Die speelde altijd al vrij rommelig. Had vooral daar maar wat opgepoetst. Dat is (denk ik) wel gebeurt bij Live 1976-1999. En dat is meteen een enorm verschil. Om maar te zwijgen als Jeff Beck nog even om de hoek komt kijken. Die trekt in zijn eentje de hele band omhoog. Maar ook op die plaat erger ik me kapot aan aan al die zeik R&R party nummers.

Dat Iggy zijn oude liefde Rod in de 'ban'
heeft gedaan is zijn volste recht en daarmee volgt hij vele critici. Ik kom zojuist terug van zijn concert in Ziggo Dome ( en daarna tot diep in de nacht op stap met Schotse vrienden ) en kan zijn huidige 'vorm' en inspiratie een beetje inschatten. Daar is niks mis mee, integendeel het concert van 2 jaar geleden in Ziggo was al heel onderhoudend en sfeervol, die van gisterenavond deed er nog een flinke schep bovenop. Liefst 7 nummers van deze plaat kwamen voorbij en zorgden voor luidkeelse mee-zingpartijen, een feest der herkenning, maar ook subtiele veranderde aanpak en charmante intro's, zowel in woord als qua muziek. Rod gaat duidelijk met zijn tijd mee; het decor en de video-wal zijn om door een ringetje te halen, geven een extra dimensie/boost en zijn in alles up to date. Het geluid had wat wegwaai-momentjes maar was over het geheel uitstekend. Zijn stem wordt uiteraard kwetsbaarder en breekbaarder, dat heeft sowieso zijn charme, maar over de hele linie is die nog opzien(hoor)barend goed en in de sterke fases zelfs hartverscheurend. De band en achtergrond zangeressen bulken van het talent en krijgen ook de ruimte om hun potentie te ontplooien, deels ook uit noodzaak zodat Rod zijn 'rustmomentjes' kan pakken.Het lijkt wel of Rod You wear it well en I'd rather go blind speciaal voor Nederland bewaart. IJzersterk voor het voetlicht gebracht en samen met The Killing of Georgie voor ons de hoogtepunten van een al heel fijn concert. In deze vorm mag hij gerust nog eens terugkeren, de reacties in het algemeen ( heb echt veel mensen daarna gesproken) waren op een uitzondering na heel, heel positief.

Mijn elpee- versie van deze plaat bevat nog 2 andere nummers; The Great Pretender en Guess I'll Always Love You en daarom klopt mijn berichtje van 13 maart 2014 niet (meer). De nummers 3-6-8 en 15 vervangen door 3 - 7 en 13 volgens de nummering op deze site. Wil er nogmaals op wijzen dat hier voor Absolutely Live is gekozen omdat het ook puur van het podium komt; foutjes, onverwachte momenten of hilarische taferelen zijn bewust niet weggemoffeld. Persoonlijk vind ik dat een mooi uitgangspunt en waan je, je echt een beetje bij het concert. Alleen Passion is al een ster waard, hier zwepen band, publiek en zanger elkaar tot hemelse hoogte op, veel beter gaat het echt nooit meer worden. De nummers 10 - 11 en 12 is ook een ijzersterk trio en vanaf 14 tot aan het eind vormen publiek en zanger een twee eenheid, 20 minuten onvoorwaardelijke spontane liefde die na de laatste klanken van Stay with Me jammerlijk uiteen spatten. Om na een nacht vol fijne herinneringen de volgende dag in de trein naar je werk te stappen, waarbij de beelden van het concert op je netvlies blijven staan en het werk je eventjes gestolen kan worden.

Deze is voor mij voor altijd verbonden met het legendarische Kuipconcert van 1983. Voorprogramma, geloof het of niet, Clint Eastwood & General Saint en... Normaal!