Distant Thunder - Welcome the End (2004)

Nog geen enkel bericht hier bij dit album? Namedropping: James Rivera (ex-Helstar en andere) met hulp van nog leden van Helstar. Het klinkt heerlijk. Potverdomme, dit is gewoon een Helstar album, de officieuze nummer zes nà Multiples of Black. Fenomemaal fabelachtig fantastisch nummer: Lost in Time. Ook staat hier een remake van Run with the Pack op (Helstar - Burning Star, het debuut uit 1984). Het laatste nummer Restless and Wild is een cover van Accept. Deze zal ten huize Spamalot de komende weken veel gedraaid worden. Ai, mijn nekspieren, mijn discushernia's, mijn tere knie, het karkas zal afzien.

The King of Hell uit 2008 weer onder de naam Helstar vond ik een heel pak minder. Maar die cover van het debuut hierop en deze bandnaam die natuurlijk verwijst naar hun derde doen mij vermoeden dat dit wel nog meer van het oorspronkelijke geluid kan zijn. En daar ben ik redelijk dol op, om het met een understatement te zeggen.

Bedankt voor de tip. Ik ga er straks naar luisteren.

Een eerste indruk is dat de productie dik in orde is. James Rivera is goed bij stem en de solo's klinken sprankelend. Over de nummers kan ik natuurlijk nog niet veel zeggen maar bij I Welcome the End zag het er niet meteen goed uit, want komt op mij over als een stupide power metal (waar dat label vandaag voor staat) melodie. Wat daarna volgt is gelukkig al heel wat beter.

Ik zag dit album vandaag voor een gunstige prijs op cd liggen en heb het maar gekocht.

Naar ik mij herinner beviel dit me een pak beter dan de nieuwe Helstars.

(Welcome the End heeft wel een lelijke ongeïnspireerde hoes.)

Aardig plaatje, maar in commercieel opzicht gedoemd te floppen, met zo'n vage rommelige hoes, de bandnaam die daar amper uitspringt en die wel verwijst naar een albumtitel van een Helstar album maar verder ook niet tot de verbeelding spreekt.

En nu heeft Helstar dan weer de oude looks gerecupereerd maar is muzikaal de stijl nogal veranderd.

Over de muziek hier, zoals gezegd is die wel goed. Maar toch wat weinig inspiratie, om na zoveel jaren drie kwartier muziek vol te krijgen met een oud nummer (Run with the Pack) en een cover (Restless and Wild)?

Welke andere leden zijn dat van Helstar, Sir?

Multiples of Black heb ik niet maar voortgaand op het album Nosferatu zie ik bij Distant Thunder niemand anders dan James Rivera van Helstar. Ook op wiki niet.

Terwijl vandaag oude makkers Larry Barragan (op guitar) en Jerry Abarca (op bas) weer meedoen.

Dat lijkt me dan ook de goeie reden geweest te zijn om Welcome the End niet onder Helstar uit te brengen.

Kronos, dat zouden volgende heerschappen moeten zijn / geweest zijn:
Eric Halpern - gitaar
Jerry Abarca - bass
Michael Lewis - drums

De vraag is nu natuurlijjk of ze van Helstar naar Distant Thunder zijn gegaan of omgekeerd.

De enige naam die ik daarvan tegenkom in het cd-boekje van dit album is Eric Halpern en die vind ik dan weer niet terug op albums van Helstar.

Maar op de Metal Archives blijken Abarca en Lewis inderdaad ook bij de (huidige) line-up van Distant Thunder te horen. Terwijl ze nu toch weer verder doen onder de naam Helstar.

Ik geef het uitzoeken hoe de vork precies aan de steel zit op...




Maar nog even de bezetting meegeven van Distant Thunder op dit album:

James Rivera (vocals)
Eric Halpern (guitars)
Gregg Gill (guitars, harmony vocals)
Mike LePond (bass)
Rick Ward (drums)

Intussen met al het gezoek wel deze band ontdekt, met eveneens James Rivera en Eric Halpern.

Echt een erg goed album. Ik ben blij dat ik het toevallig zag liggen en niet heb laten liggen. De bandnaam Distant Thunder is echt specifiek een verwijzing naar het album van Helstar met die titel denk ik, want men is hier teruggekeerd naar eenzelfde stijl en opzet. Dat is een verzameling van vrij compacte melodieuze nummers, een instrumentaal en een cover. Hoewel het niveau van Helstar niet gehaald wordt, toch een bijzonder aangename verrassing. Restless and Wild, dat vat het album goed samen.

"Distant Thunder klinkt niet als Helstar... Distant Thunder IS Helstar!", dat stond naar het schijnt in Aardschok te lezen over dit album. Hoe vaker ik het beluister, des te meer ik het kan beamen. Dit is muzikaal als een volwaardige Helstar te beschouwen.

Het is alweer meer dan een half jaar geleden, dus ik herhaal het nog maar eens; dit is het volwaardige zesde album van Helstar!

Wat een heerlijke muziek. James Rivera gilt als vanouds met een tremolo in de stem waar Dracula bang van zou worden en daarbij vliegt een spervuur aan gitaarrifs en -solo's langs de oren om van te duizelen. Mijn metalen hart pompt drie kwartier pure adrenaline door het lichaam, met als bekende gevolg: vuist in de lucht en headbangen maar.

De Accept cover wordt best knap vertolkt, verder lijkt dit Distant Thunder meer op Helstar dan Helstar zelf vanaf The King of Hell era.
Toffe plaat die de komende tijd nog flink wat draaibeurten krijgt in huize paulisdik.

Jep, zoals ik al schreef, dit album kan gewoon naast de andere Helstar albums staan.

Leuk dat hier eindelijk nog eens wat aandacht voor is.

Is deze band met de terugkeer van Helstar opgedoekt of kunnen we in de nabije toekomst (eindelijk) nog een vervolg verwachten?

Dat denk ik niet. Gezien de naamverwijzing in de bandnaam naar de titel van een Helstar album (hun derde) lijkt dit me destijds gewoon bedoeld geweest te zijn als een Helstar-reïncarnatie. Maar zonder veel succes en later is men dus weer verder gegaan met Helstar.

Voor hun portemonnee waarschijnlijk ook de beste optie.

Hoewel de muzikale koerswijziging afgaande op het aantal stemmen en stemgemiddelde hier op MusicMeter niet veel heeft opgeleverd.

Erg fijn Metal Album van de Week. Zo moet metal vaker gemaakt worden - drumstel, gitaren, schreeuwlelijk en eens een keer géén continueë keyboardgeluiden. Ofschoon bepaalde productionele effecten zeer effectief zijn zoals het intro van Soulless Inventions. Laatstgenoemde is mijn hoogtepunt, heerlijk de dreiging die erin zit. Het lijkt me voor de hand liggen dat Helstar ook iets is waar ik gauw eens wat van moet luisteren.

Zeker een fijne inzending! De Nederlandse Judas Priest, wel te verstaan! Of in ieder geval, de Nederlandse Rob Halford aan de microfoon. Hij lijkt gewoon in ELK opzicht op de jonge Halford, wat op zich natuurlijk geen belediging is, integendeel. Neem daarbij dat de nummers ook nog leuk geschreven zijn, met name 'Soulless Inventions', 'Hopeless Creator' en het met maatsoorten spelende 'Finding My Way'. Het is dat Judas Priest beter in je hoofd blijft plakken, maar anders zou ik zo durven stellen dat Distant Thunder interessanter werk verricht dan Priest.

Enne... niks tegen keyboardgeluiden he jasper

Nederlands?

Och hoe kom ik daar nou bij... ik zou toch zweren dat ik dacht dat het Nederlands was. Ach ja, goed dat je me erop wijst. De Amerikaanse dus

Als dit als Priest klinkt, moet ik daar ook eens meer van checken. A propos die keyboardgeluiden; bij menig album vind ik die misplaatst ingepast, soms haalt een achtergrondsynthesizer de 'metal' er een beetje uit. De nieuwste Sonata Arctica is hier een voorbeeld van. Als Johansson/Staropoli/Rudess/Sherinian het gebruikt is het echter een van de gaafste instrumenten.