Sturgill Simpson - Cuttin' Grass - Vol. 2 (2020)

Hij heeft er zin in.

Ik ook.

Ik waardeer de Sturgill op "A sailor....." het meest. Op die plaat komt alles samen voor mij.
Vol 1 en 2 is knap gemaakt, maar heeft een veel te hoog banjo/roots country gehalte. Ik trek dat niet.
Ik hoop in de toekomst weer een move van hem en dan iets minder sound and furry. Ik weet het........ik ben wel veeleisend.

Laat 'm het niet horen... Hij moet vooral zo doorgaan.

Kan voor mij niet hoog genoeg zijn, vind dit deel zelfs nog iets beter dan volume 1. Sturgill is erg goed bezig

Fijne plaat weer, hoogtepunt is Hobo Cartoon dat Simpson samen schreef met Merle Haggard.

Dat weet ik musicfriek en regelmatig vinden we elkaar in muzieksmaak en soms scheiden de wegen. Geniet van de muziek; daar gaat het om.

Heel mooi weer; was vooraf een beetje bang dat de ingetogen nummers in een te opzwepend jasje gestoken zouden worden. Had niet gehoeven, ook in deze vorm blijven de subtiliteiten overeind. Samen zijn deze grasmaaiersessies toch 2 hoogtepuntjes in dit beroerde klotejaar.

Is deze cd al uitgebracht ?

De eerste paar platen van Simpson zijn goed te verteren, de benadering om songs in een ander kader te plaatsen kon mij wel bekoren. De combinatie van Rhythm & blues, Soul en Country leverden bij vlagen vermakelijke songs op. De laatste tijd is Simpson het (in mijn ogen en oren) 'kwijt'. Zijn laatste reguliere plaat; Sound & Fury vormt een vreemd allegaartje aan effecten, geluidserupties en hyperblues. Weg was de charme van zijn voorgaande platen. Ook op Cuttin' Grass Volume 1 en 2 raakt hij mij kwijt. Simpson besluit om zijn oeuvre in een country jasje te stoppen, laat dit nu net het genre zijn waar ik een hekel aan heb. Wellicht voor liefhebbers van dit genre maar aan mij is dit niet besteed. Kom op Sturgill, terug je hok in probeer een degelijke opvolger te produceren van A Sailor's Guide to Earth, een plaat waar Simpson duidelijk een geïnspireerde mix van Blues, Soul en Rock presenteerde.

Eindelijk iemand die me begrijpt......en nu Sturgill zelf nog!

Maat eerlijk is eerlijk milesdavisjr , hij is wel min of meer in de roots Country hoek begonnen.

Daar heb je zeker gelijk in Zwaagje. Man's debuut; High Top Mountain is een pure Country plaat. De twee opvolgers zijn al veel diverser van aard en een stuk interessanter. Vanuit artistiek oogpunt vond ik hem zelfs redelijk inventief maar nu is hij terug bij af. De cowboy laarzen en dito hoed kunnen weer van stal gehaald worden. Pure Country is gewoonweg niet aan mij besteed.

Een bluegrassplaat betichten van een teveel aan banjo en traditional country is als teleurgesteld zijn in Kendrick Lamar omdat hij zoveel rapt op zijn nieuwe album.

Het is geen verwijt, maar een constatering. Ik neem tenminste aan dat je op een forum als deze een mening mag plaatsen. Fijn als anderen er van kunnen genieten, ik mis de Sturgill van a sailor's.....

Jij mag van mij ook je mening geven hoor, wees maar gerust. Als ik het dan komisch mag vinden dat jij je stoort aan banjo's op een bluegrass-album: even goede vrienden. Overigens snap ik wel dat iemand de Sturgill van Metamodern Sounds in Country Music en A Sailor's Guide To Earth kan missen. Het is een nogal rigoureuze omslag in sound inderdaad. Ik heb zelf geen voorkeur, ik geniet intens van beide stijlen.

Misschien nog wel leuker dan volume 1, vanaf de eerste noten van de vlammende opener Call to Arms zet Sturgill Simpson plus band een heerlijk potje Bluegrass neer. Een goede zet van de veelzijdige artiest uit Kentucky, die ik wel kan waarderen want zo vaak staat deze muzieksoort (zeker in Europa) niet in de schijnwerpers. Heel vreemd is deze manoeuvre overigens niet want Simpson's eerste groep Sunday Valley had ook een hoog Bluegrass gehalte.
Het grootste gedeelte van zijn songs op z'n eerste vier albums leent zich er ook prima voor gezien de erg sterke uitvoeringen van onder meer Sea Stories, You Can Have the Crown, Some Days en het al eerder genoemde Call to Arms. Daarnaast is het ook fijn dat er een aantal nummers, waaronder het prachtige Jesus Boogie, van zijn eerste band op voorkomen, temeer dat die tegenwoordig zeer moeilijk verkrijgbaar zijn.
Ben wel erg benieuwd hoe het volgende album van Sturgill Simpson gaat klinken, aangezien ik dit toch meer als (erg geslaagd dat wel) tussendoortje beschouw. Maar veel haast heb ik daar overigens niet mee want voorlopig vermaak ik me nog uitstekend met de twee Cuttin' Grass albums.