Harry Chapin - Heads & Tales (1972)

Dit 2de album van Chapin is wat rijker georchestreerd dan zijn debuut en de kern van het nummer lijkt soms daardoor wat lastiger te grijpen. Bij Taxi pakt dit goed uit, omdat binnen de dikke 6 minuten Chapin nog steeds een verhaal weet neer te zetten. Bij Dogtown gaat het wat verloren in diezelfde uitgerektheid ervan en weet de voordracht ook maar halfhalf te boeien. Uitvoering en productie is evenwel prima neergezet. Maar hier lijkt overdaad op de loer te liggen. Een nummer al Greyhound is wat kaler van opzet, maar weet de sfeer prima te treffen en zo hoor ik Chapin ook graag. Iets wisselvalliger als zijn eerste, maar verders een aangename plaat om te luisteren.