Harry Chapin - Living Room Suite (1977)

Harry Chapin, een begenadigd singer-songwriter, die ambachtelijke liedjes maakte. Hier in Nederland totaal vergeten; zijn hit W.O.L.D. heeft ooit nog wel in 6 edities van de top 2000 gestaan. Ook 'Cats In The Craddle' is een bekend nummer van hem. In de jaren begin-midden 70 was hij bijzonder succesvol, vooral in Amerika en Canada en heeft toch wel 16 miljoen platen verkocht. Bijzonder aan deze singer-songwriter dat hij ook een filantroop was, vooral de honger in de wereld raakte hem en probeerde hij daar iets aan te doen met een door hem opgerichte organisatie. Verder was hij ook een sociale activist.
Door een auto ongeluk overlijdt Harry Chapin in 1981.
Deze plaat wordt twee jaar voor zijn dood uitgebracht en was een gigantische commerciële flop, een commercieel dieptepunt voor Harry Chapln. En dat kwam absoluut niet door de kwaliteit, maar door de totaal veranderende popcultuur. En dan bedoel ik het einde van de tweede discoboom, de hoogtijdagen van de punk en de bloei van de powerpop, hierdoor raakte deze plaat in de vergetelheid. Wie zat er in 1979 nog te wachten op ambachtelijke songs, op een bepaalde wijze geproduceerd. Voor de productie was Chuck Plotkin verantwoordelijk. Maar zowel Harry Chapin als platenmaatschappij Elektra waren niet gelukkig met het uiteindelijke resultaat. Waarschijnlijk stond het toch te ver af van de gewone Harry Chapin, met nu ook soul, gospel en blues invloeden en dat was een totale mismatch met de toen populaire muziek. Vandaar dat na de release Chuch Plotkin toch nog wat nummers heeft aangepast, maar geen idee hoe je daar aan kan komen. In ieder geval was het alles behalve doorslaand succes (op nr 133 Billboard).
Maar als we dit alles van tafel vegen en gewoon de plaat nu beluisteren, dan blijkt dat de nummers een ontroerende en verrassende intimiteit hebben , het best mooi geproduceerd is en dat het gewoon een prima plaat is, enkel in de verkeerde tijd uitgekomen. De plaat voelde toen veel te gedateerd aan, terwijl dat nu absoluut minder het geval is.
Met "Jenny" maakte Harry een mooi liefdesliedje dat in 1978 enkel niet verkocht; "Poor Damn Fool" was ook een prachtig nummer, met een een mooi geluid, maar qua toon en klank was het mijlenver verwijderd van bijvoorbeeld "My Sharona"; "Flowers Are Red" was een opvallende ode aan non-conformiteit, een onderwerp dat veel te serieus was voor een popplaat in die tijd ; en "Dancin' Boy" en "I Wonder What Would Happen to This World", met bluesachtige en gospelklanken, stonden nog verder af van wat radiostations toendertijd draaiden.
En wat ik persoonlijk leuk vind : 'Flowers Are Red' is door Gerard van Maasakkers vertaald (bijna letterlijk) , 'Bloemen zijn Rood' . Even het nummer luisteren en je snapt dat ik als Teacher dit nummer koester.

Al met al een mooie plaat, achteraf redelijk tijdloos, ambachtelijke songs die de tijd glorieus hebben doorstaan.