Bee Gees - Rare Collection (1989)

Ik heb vrij veel muziek van de Bee Gees, maar lang niet alles. En dan is deze vrij zeldzame rarities-CD toch een mooie aanvulling. Het album - in1989 alleen in Japan uitgebracht - bevat voornamelijk losse singles en 'verloren' B-kantjes die je niet op hun reguliere albums terugvindt en al helemaal niet op de talloze verzamel-LP's en CD's die er van de broertjes Gibb verschenen zijn.

Zo is dit een van de weinig plekken waar je losse singles als Jumbo en The singer sang his song (destijds één single me een dubbele A-kant), My world en Wouldn't I be someone kan terugvinden. De eerste drie nummers van deze CD werden alledrie opgenomen tijdens de sessies voor hun album Horizontal, maar haalden die plaat niet. Wel waren het de B-kantjes van de singles die van het album af kwamen.

Van grote (verzamel)waarde vind ik ook het nummer It doesn't matter much to me, dat voordien alleen verkrijgbaar was als B-kantje van de jammerlijk geflopte single Mr. Natural. Een erg goed liedje, en net als de rest van dit album is dat nummer eens te meer een illustratie van het feit dat zelfs het 'restjesmateriaal' van de Bee Gees de moeite van het beluisteren waard is.
Verder staan er de solo-singles van de broers op uit begin jaren zeventig, die je ook haast nergens terugvindt. Alleen One million years, de opvolger van Robin's solo-succes Saved by the bell ontbreekt, maar je kunt nu eenmaal niet alles hebben.

Ook hun eigen versie van het door Yvonne Elliman tot wereldhit gezongen If I can't have you (destijds alleen te vinden als de B-kant van de Stayin' alive-single) staat hierop. Leuk - en eveneens zeldzaam - is de extended version van He's a liar, sowieso een van de weinige maxisingles die de broers uitbrachten. Gek eigenlijk voor een groep die voor oppervlakkige muziekluisteraars vooral bekend is geworden door zijn disco-singles. Hun disco-periode komt op deze CD alleen aan bod in de nummers 18 en 21; verder is dit overwegend rustig of midtempo-werk.

Het is een verzamel-CD die een groot tijdsbestek beslaat, en dat betekent dat de nummers geluidstechnisch nogal van elkaar verschillen. Op de eerste helft van de CD zijn een flink aantal nummers in mono te horen, zoals gebruikelijk in de jaren zestig. Een deel van deze verzameling werd later ingehaald door de boxset Tales of the Brothers Gibb, maar die is ook al tijden niet meer verkrijgbaar.

Deze CD illustreert voor mij nog maar eens dat de Bee Gees gewoon uitstekende songwriters waren, die bovendien geweldige harmonievocalen konden leveren. Een van de best verkopende acts ter wereld, maar toch nog onderschat, naar mijn idee...