menu

Chantal Acda - Saturday Moon (2021)

mijn stem
3,89 (23)
23 stemmen

Nederland
Pop / Folk
Label: Glitterhouse

  1. Saturday Moon (5:05)
  2. Conflict of Minds (4:39)
  3. Disappear (6:57)
  4. The Letter (4:32)
  5. Back Against the Wall (4:24)
  6. Time Frames (4:42)
  7. Wolfmother (4:55)
  8. Waiting (6:20)
totale tijdsduur: 41:34
zoeken in:
avatar van CHIEP
CHIEP (crew)
Met "Saturday Moon" verschijnt vandaag alweer de derde single.

avatar van deric raven
4,0
geplaatst:
Het begin en het einde van het leven valt onder normale omstandigheden niet te plannen. Het is tragisch als de geboorte van iets moois samenvalt met het overlijden van een dierbare persoon. Dat overkomt Chantal Acda als ze haar dochter ter wereld brengt en vrijwel tegelijkertijd afscheid moet nemen van haar lievelingsoma. Figuurlijk neemt deze als een goedkeurende schaduw uit het verleden de rol op zich om als metgezel en met wijze raad Chantal Acda bij te staan in het indrukwekkende opwekkende eerbetoon Wolfmother.

We leven nu allemaal in een achtbaan gevuld met ingehouden emoties. Chantal Acda toont zich kwetsbaar en lichtelijk gebroken maar ook warm, zelfverzekerd en vooral moederlijk. Gevoelens die in haar stem samenkomen, en waarmee ze de ziel van de wereld laat breken. Het is allemaal stukken toegankelijker dan het avontuurlijke meesterwerk PŪWAWAU en zoekt meer die aansluiting op met het aardse Bounce Back. Het neemt niet weg dat de uit Helmond afkomstige zangeres vanuit haar woonplaats in Antwerpen met Saturday Moon weer een overtuigende prachtplaat heeft afgeleverd.

Het ontroerende titelnummer Saturday Moon wordt bewust als single vooruitgeschoven, waarna Chantal Acda nu het gelijknamige album presenteert. De melancholische track vormt de sleutel op de plaat waar de zangeres misschien wel haar meest persoonlijke kant laat zien. Nostalgische herinneringen die teruggaan naar haar jeugd en waarbij ze stevig de hand van haar grootmoeder vasthoudt terwijl die haar kennis laat maken met de schoonheden van de natuur. Het beeld van een klein jong meisje dat trots met een veldboeket thuiskomt.

Als je noodgedwongen binnen zit op het moment dat de wereld stilvalt, komt er tijd vrij voor zaken die lang zijn blijven liggen. Oude fotoalbums worden geordend en vallen samen met dierbare herinneringen die ergens ver weggestopt in het geheugen hun plekje hebben gevonden. Hoe ouder je wordt hoe meer je jezelf gaat identificeren met belangrijke personen uit het leven. In haar moederrol zullen er vast wel vergelijkingen zijn met de krachtige oude vrouw die onbewust haar visie op het leven meegeeft aan haar kleindochter. Tussen die plaatjes uit het verleden zitten ook oude jeugdliefdes verborgen, die wanhopig op een antwoord wachten in het liefdevolle aandoenlijke door violiste Beatrijs De Klerck ondersteunende The Letter.

Conflict of Minds geeft voortreffelijk het verstikkende gevoel aan van het continu op elkaars lip zitten. De vrijheidsbeperking die Covid-19 oplegt heeft zijn vernietigende weerslag op lange stabiele relaties. Een pijnlijke verslaglegging die direct confronterend binnenkomt. De schoonheid zit hem vooral in de neerslachtige uitvoering waarmee Chantal Acda zich direct naast de breekbare van Portishead bekende triphopzangeres Beth Gibbons lijkt te plaatsen. Thematisch komt het ook nog terug in het afsluitende Waiting, waarbij het langdurige geduld opraakt, en de grip met de liefde dreigt te vervagen. De trilling in de stem is weer terug, alleen is de voordracht juist hoopvol en zijn het de aanwezige overige vocalisten die haar zoveel steun lijken te geven.

Dat Chantal Acda een geliefde muzikant is blijkt ook nu weer aan het grote aantal gastartiesten die prominent op de achterkant van de plaat worden vernoemd. Hun bijdrage is blijkbaar van even grote waarde als het achttal nummers die daarlangs vermeld worden. Zoals te verwachten is haar partner en tevens jazzdrummer Eric Thielemans aanwezig, die tevens samen met Chantal Acda Saturday Moon produceert. Ook de bassist Alan Gevaert van het op dit moment minder actieve dEUS heeft in het verleden al vaker met de vocalist samengewerkt en neemt hier een groot gedeelte van de basakkoorden voor zijn rekening. De IJslandse Borgar Magnason verzorgt met zijn staande bas de overige partijen.

Trompettist Gerd van Mulders is Chantals vroegere Isbells maatje en is tegenwoordig met de tevens presente pianist Pieter Van Dessel actief in de postrockband Marble Sounds. Niels van Heertum is een aan het conservatorium afgestudeerde tenortuba blazer. Bill Frisell is een legendarische gitaarheld die een gigantische lijst aan gastoptredens bij blues- en funkgrootheden op zijn naam heeft staan. Een bont veelzijdig gezelschap dus welke nog wordt aangevuld met een zestal vocalisten en de veelzijdige gitaristen Rodriguez Vangama en Shahzad Ismaily.

Het prijsnummer Disappear is een grimmig duet met de van Low bekende Mimi Parker. Samen met haar partner Alan Sparhawk vormen ze de boegbeelden van deze invloedrijke Amerikaanse soft indie popband, en deze gitarist voegt hier een imposante donkere chaos aan het geheel toe. Back Against the Wall combineert het singer-songwriter talent Chantal Acda met de liefde voor haar kudde IJslandse paarden, die centraal lijken te staan in het voort sjokkende luie country ritme. De dromerige folk kant van haar collega’s in Isbells hoor je nog enigszins terug in Time Frames.

Het is wonderbaarlijk hoe het Chantal Acda lukt om juist die intieme sfeer neer te zetten en zich niet laat verleiden door het overschot aan kwaliteiten van de overige sterspelers. Wat moet dit een bijzondere ervaring zijn om dit muzikale collectief in de toekomst op het podium te mogen aanschouwen. Haar oma zou trots op haar zijn geweest, de voorbeeldfunctie van deze krachtige persoonlijkheid reflecteert zich in volle overgave op deze sterke kleindochter.

Chantal Acda - Saturday Moon | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

avatar van WoNa
4,5
geplaatst:
Alle details die deric raven geeft, ken ik niet. Ik zal niet zeggen dat ik bio's helemaal niet lees. Wel wil ik voorkomen beïnvloed te raken in mijn mening. Ik weet dan ook niet wie er meespelen, maar geef mijn eigen emoties, interpretaties, etc. weer. Wel las ik in de woorden van Chris Eckman, ex-The Walkabouts en samen met Acda en haar partner Eric Thielemans het trio Distance, Light & Sky vormend, dat Chantal Acda in eerste instantie een solo album wilde de maken. Als in alleen. Pas toen ze gezelschap van anderen begon te missen, ontstond Saturday Moon zoals wij de plaat nu kunnen horen.

Dat kan verklaren dat in mijn oren de plaat twee gezichten heeft. Een met kale, weinig ingekleurde nummers en nummers met een volledig, breed bandgeluid. Natuurlijk zitten er vervolgens variaties in klankkleur verwerkt, waardoor het ene nummer iets meer pop gericht klinkt en een andere sobere folk als basis heeft. Het gevolg is wel, dat dit album een zeer persoonlijk document is. Een plaat waarop Chantal Acda haar kwaliteiten ongefilterd kan laten zien. Er was niemand die haar een bepaalde kant uit wilde duwen, behalve zichzelf.

Het titelnummer is niet voor niets strategisch geplaatst aan het begin van het album. Hierin maakt ze haar statement en trekt ze de luisteraar de plaat in, die afgaande op het titelnummer een aantal verrassingen zal brengen. Als het goed is, is de stemming van de luisteraar dan al zover, dat hij mee zal gaan. De overgang naar het tweede nummer is dan ook groot. Het is de absolute schoonheid die blijft.

Het prijsnummer is het zeven minuten lange 'Disappear'. Hierin wordt een muzikale wereld verplaatst. Er gebeurt zoveel en telkens maakt het 'Disappear' nog sterker, nog gevarieerder, nog boeiender. (Vooruit, het einde is wel heel vreemd, maar daarom niet minder intrigerend.) Het toont in mijn beleving aan dat Chantal Acda bereid en in staat was alle conventies los te laten en puur te gaan voor wat haar gevoel aangaf.

Verder is de invloed van Britse folk van circa 1970 onmiskenbaar aanwezig. Het wordt echter uitgevoerd op een manier die niemand uit de tijd zou herkennen als Britse folk. Met deze nummers slaat zij een brug die 50 jaar overbrugt. Saturday Moon is een even innovatief als mooi album. Een van de beste tot op heden in 2021.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalig post op WoNoBloG.

avatar van erwinz
4,5
geplaatst:
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Chantal Acda - Saturday Moon - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Chantal Acda - Saturday Moon
Chantal Acda keert terug met een volgend prachtalbum, dat wordt gedragen door fraaie bijdragen van topmuzikanten, maar vooral door de wonderschone stem van Chantal Acda en haar emotievolle voordracht

Met het vorige album van Chantal Acda kon ik net wat minder, maar de twee albums ervoor waren van een bijzonder hoog niveau. Ook het deze week verschenen Saturday Moon is weer prachtig. Chantal Acda wilde het album eigenlijk zoveel mogelijk in haar eentje maken, maar uiteindelijk doken toch weer flink wat gastmuzikanten op, die tekenen voor een prachtig en ook gevarieerd geluid. Het is een geluid dat het album voorziet van avontuur, maar het is ook een geluid dat fraai kleurt bij de stem van de Nederlandse singer-songwriter. Het is een stem die ook op dit album weer zorgt voor kippenvel, deels vanwege de schoonheid en deels vanwege al het gevoel. Saturday Moon is een album van een niveau dat maar weinigen gegeven is.

De Nederlandse singer-songwriter Chantal Acda, die overigens al jaren in België woont, maakte met The Sparkle In Our Flaws uit 2015 en Bounce Back uit 2017 in ieder geval twee albums die ik koester.

Met het twee jaar geleden verschenen PŪWAWAU, waarop de popsongs met een kop en een staart vrijwel volledig uit het oog waren verloren, kon ik helaas veel minder goed overweg. Ik was dan ook benieuwd welke kant Chantal Acda op zou gaan op haar nieuwe album en deze vraag beantwoordt ze deze week met Saturday Moon.

Het is een antwoord dat me bevalt, want Saturday Moon ligt dichter bij The Sparkle In Our Flaws en Bounce Back dan bij PŪWAWAU, al heeft ook het laatstgenoemde album wel wat sporen nagelaten op het nieuwe album van Chantal Acda.

De Nederlandse singer-songwriter maakte haar vorige albums met topproducers als Nils Frahm, Peter Broderick en Phill Brown en met een imposante lijst gastmuzikanten, maar Saturday Moon wilde ze oorspronkelijk in haar eentje maken, wat natuurlijk ook past in deze tijd. Uiteindelijk kon Chantal Acda het zoeken van samenwerking toch niet laten, waardoor de meeste songs op Saturday Moon toch weer wat voller zijn ingekleurd.

Je hoort het direct in de openingstrack en titeltrack, waarin naast het geweldige drumwerk van Eric Thielemans vooral het soepele gitaarwerk van de Congolese gitarist Rodriguez Vangama opvalt. Het voorziet de openingstrack van het album van een bijzondere sfeer, die wordt versterkt door het koor dat ook op PŪWAWAU zo’n belangrijke rol speelde, maar nu zeer functioneel bijdraagt aan een ijzersterke song.

Het sterkste wapen van Chantal Acda heb ik nog niet benoemd, want dat is haar prachtige stem. De stem van Chantal Acda is niet alleen mooi, maar het is ook een stem vol gevoel, die de zeer persoonlijke teksten op het album met de nodige emotie overdraagt, wat het album voorziet van lading en zeggingskracht.

Na de redelijk vol klinkende openingstrack neemt Chantal Acda even wat gas terug met Conflict Of Minds, dat het vooral moet doen met een akoestische gitaar en werkelijk wonderschone zang, al hoor je ook dit keer op de achtergrond subtiele accenten van onder andere bas en drums, tot de strijkers mogen aanzwellen. Het is een track die keer op keer goed is voor kippenvel en dat geldt voor nagenoeg alle tracks op het album.

In Disappear krijgt Chantal Acda gezelschap van Mimi Parker en Alan Sparhawk van Low, wat respectievelijk bijzondere vocalen en eigenzinnige gitaarlijnen oplevert. Al even fraaie en ruimtelijke gitaarlijnen komen in twee andere tracks van topgitarist Bill Frisell en uiteindelijk schoven er maar liefst 18 muzikanten aan tijdens de opnames van Saturday Moon, onder wie topkrachten als Marc Ribot, Shahzad Ismaily (Tom Waits), Borgar Magnason (Sigur Rós) en Gerd van Mulders en Pieter Van Dessel (beiden van de band Marble Sounds).

In een aantal songs op het album hoor je nog wel wat terug van de oorspronkelijke wens om een intiem soloalbum te maken, maar in de meeste songs is het geluid van Chantal Acda prachtig ingekleurd. Gelukkig krijgt de stem van Chantal Acda alle ruimte in het mooie klankentapijt, want de zang op Saturday Moon is van een niveau dat slechts voor heel weinig zangeressen haalbaar is. Het levert absoluut een van de mooiste albums van 2021 tot dusver op. Erwin Zijleman

avatar van brt
brt
geplaatst:
Mooie reviews heren, die ook weer nieuwsgierig maken naar dit nieuwe album
Nav een lyrische recensie in Humo had ik het openingsnummer al even gehoord. Tja, niet verkeerd, maar ook zeker niet grandioos, maar waar ik me nou echt blauw aan erger is het gepiel van die gitarist erdoor die notabene al binnen 10 seconden een fout maakt en die 'ze' gewoon laten staan op het album. Later lijkt hij wel vaker noten niet te halen, zo geforceerd virtuoos is hij bezig. Niet alleen is het misplaatst, maar als je het technisch niet aankan, begin er dan ook niet aan! Ik snap werkelijk niet de keuze om dit als take te laten staan. Ik zie er de echtheid of charme niet van in. Het is misschien een live take, maar dan nog, het is geen live album (voor zover ik weet).

Verder staat deze nu op en hoop ik dat de overige nummers technisch wat beter zijn uitgevoerd. ik heb Chantal Acda altijd al hoog zitten (Sleepingdog was een van mijn favorieten, net als Let your hands...), dus elk album check ik weer. Maar aan dat geklooi van die gitarist in het openingsnummer ga ik nooit niet kunnen wennen.

avatar van Lura
4,5
geplaatst:
WoNa schreef:

Verder is de invloed van Britse folk van circa 1970 onmiskenbaar aanwezig.


Vooral in Time Frames, waarin overduidelijk Nick Drake doorklinkt!

avatar van henrie9
4,0
geplaatst:
Ik zag ze openbloeien bij Isbells. Intussen is gebleken dat ze ook alleen haar vrouwtje staat. Dat ze bovendien in het wereldje zeer gerespecteerd wordt, getuigen de samenwerkingen op deze plaat, o.m. met leden van Sigur Rós, Low, Björk, dEUS, Marble Sounds e.a. Onbekend? Geef ze dus maar gerust een kans.

avatar van koosknook
3,0
geplaatst:
De zang, -en gitaarpartijen sluiten, in mijn beleving, niet immer mooi bij elkaar aan.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:29 uur

geplaatst: vandaag om 21:29 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.