Daniel Knox - Won't You Take Me with You (2021)

Op dit album moet ik ineens aan John Grant denken (op de voorgangers was dat meer Scott Walker).

Muzikaal blijft hij zijn eigen koers varen: redelijk akoestisch getint (piano als hoofdmoot, hier en daar wat strijkers als ondersteuning). Cabaret ligt nog steeds niet ver weg, maar op dit album is het allemaal wat relaxter.

Hierdoor schotelt Knox ons weer een stemmig album voor. De verrassing is er een beetje vanaf. De enorme liefde is ook iets minder, maar het blijft nog steeds aangenaam, al helemaal met nummers als No Horizon.

Daniel Knox kende ik al van naam (en de mooie albumcover van zijn self titled uit 2015, vind ik zelf), maar niet van muziek. Deze eerste kennismaking op dat vlak valt me heel erg mee. Knox beschikt over een mooie, warme bariton met een werktuiglijke neiging tot croonen. Hij begeleidt zichzelf hier op piano, en de overige muzikale omlijsting is eerder sober van aard. Dit alles geeft aanleiding tot pareltjes als Fool in the Heart, dat me instant wist te beroeren.

Ik ben niet bekend met het eerdere werk van deze Amerikaan, maar hij weet mij op dit album direct te charmeren. Vooral onder de indruk van de verschillende invalshoeken op dit album. De dark cabaret-achtige opener wordt bijvoorbeeld direct opgevolgd wordt met een nonchalante jazz lounge vibes van Vinegar Hill. De melancholische kant laat Knox zien op nummers als Fool In The Heart en No Horizon, terwijl het venijnige Look At Me op zijn beurt dan weer gebruik maakt van het bedrukkende geluid van drones.

Fijne release deze, dijk van een stem heeft hij ook.

Won't You Take Me With You was, enkele weken geleden, mijn eerste, uiterst aangename kennismaking met Daniel Knox. De man heeft een stem als een klok, en zet die op diverse fronten in. Zijn discografie ziet er ondertussen al behoorlijk divers en kleurrijk uit; vorig jaar bracht hij bijvoorbeeld een Twin Peaks-coverplaat en een plaat met interpretaties van kinderliedjes uit de Amerikaanse show Mister Rogers' Neighborhood.

Dat Knox een smakelijk gevoel voor humor heeft, en dit moeiteloos met enig drama weet te verweven, bewijst hij meteen in opener King of the Ball. Je reinste cabaret, met een erg spitante songtekst. Vinegar Hill is vervolgens heerlijk moody en chill, met in het slot een mooie saxofoonsolo.

Met Fall Apart wordt een erg fraaie, aandoenlijke pianoballade ingezet, waarvan het refrein me opvallend genoeg aan Foxygen doet denken - maar dan meer ingehouden. Het is op dit soort nummers dat Knox's stem het best tot z'n recht komt, vind ik. Iets wat hij meteen daarna temeer bewijst op Fool in the Heart, mijns inziens het hoogtepunt van de plaat. Dat nummer kent een geweldig intrigerende tekst. Knox laat in zijn lyrics ruimte voor interpretatie, maar dikt het drama wel bewust wat aan, en met zinssneden als "Remember what's mine; A smack in the mouth; Like the real thing; Hear my voice far away sing; Fool in the Heart." wakkert hij het vuur erg rijkelijk aan.

En zo valt over elk nummer op de plaat wel wat te vertellen. Voor mij is het vooral het eerste deel van de plaat die het 'm doet, en daar hoort ook Girl from Carbondale zeker nog bij. Dankzij het lieflijke pianospel en de weeïge strijkers op de achtergrond, maar vooral het trieste verhaal dat Knox vertelt.

Look at Me is het langste nummer van de plaat, en hoewel het zorgt voor wat (verrassende) variatie, is het nummer me wat te lang. Het gebruik van de drones is wel erg goed gevonden, en het spookachtige sfeertje dat neergezet wordt, is effectief. De laatste drie nummers vallen me net wat minder op, maar dat kan er ook mee te maken hebben dat die songs daarvoor zo sterk zijn. Dat stemt me mild in mijn oordeel.

4 sterren