Magic Pie - Circus of Life (2007)

Een goede opvolger van 'Motions of desire'.

Zoals bij hun debuut kun je horen dat ze goed naar Spock's Beard hebben geluisterd.
Vooral de epic 'Circus of life' had zo uit de pen van Neal Morse kunnen rollen. Kwalitatief heel goed, maar toch niet het niveau van de meester zelf, maar dat is ook wel veel gevraagd.
De afsluiter 'Watching the waters' had ook op een Flower Kings album kunnen staan.

Oftwel de referenties voor een heerlijk uurtje prog waarbij het plezier, waarmee dit album is gemaakt, er af spat.

Enige kanttekening: de tekeningen die gebruikt zijn voor het artwork vind ik wat gedateerd (door Eva Stenberg 1975). Het sluit wel aan bij de wat naïeve teksten.

Perfecte mix van progrock en progmetal.

De reviewer voor mij vergelijkt het met Spock's Beard en dat is spot-on, maar ik wil zo ver gaan ook een vergelijking te treffen met The Flower Kings.

Het 5-luik Circus of Life is van ongekende klasse. Alleen het intro is al te gek. En als dan het tweede deel in zet met een gitaar/orgel duel ben ik verkocht.

Ouderwetse symfo ala Yes en Renaissance wordt afgewisseld met moderne stevige rock ala Dream Theater en Shadow Gallery.

Een echte must voor de liefhebber van de meer symfonische prog, met een bite.

En nog wat: de manier waarop het derde deel van Circus of Life (What If..) wordt gespeeld en gezongen, is precies de manier waarop ik liedjes wil horen.

Dit is echt puur kippenvel. Ben zo blij deze band te hebben ontdekt.

Nog steeds een erg goede plaat, maar veel minder in mijn persoonlijke smaak-straatje...

Eerder geplaatst op mijn eigen website:

Een nog steeds wat onbekende en misschien wel onderschatte progressive rock band uit Noorwegen. De band debuteerde in 2005 met het album Motions of Desire en bracht deze opvolger in 2007 uit.

Ik ken de andere albums van de band niet. Ik zal ze op mijn to do lijstje plaatsen. Ze hebben inmiddels 5 albums afgeleverd. Het laatste in 2019.

Het album wisselt stevige nummers af met wat milder werk. Het begint wat rommelig vind ik in Part One van het titelnummer. Ik ben niet zo van de geluidjes en friemeltjes in muziek, maar het zal hier ongetwijfeld een bedoeling hebben. De luisteraar wordt Welcome geheten in een unplugged setting

De Freakshow (Part 2) is wat steviger en dat past ook wel bij de titel. Het nummer doet wat jazzy aan. Mooi!
Part 3 What if…. Is Progrock uit de school van Pink Floyd. Ik houd daar wel van.

Part 4 is een nummer met een stevig begin. Even later zou het een nummer van Kayak kunnen zijn. En dan is het toch weer het recept uit de hierboven al genoemde school. In de bijna 22 minuten die het nummer duurt zitten gelukkig veel tempowisselingen. Het blijft daardoor interessant.

Tenslotte Part 5 The Clown, opnieuw een kloon van Pink Floyd ten tijde van Wish You Were Here.

Pointless Maquerade begint jazzy en komt vervolgens via Spaanse invloeden wat in de Camel hoek terecht. Tenslotte Watching the Waters een opnieuw wat Camel-achtig einde van dit prettige album. Maar geen topper, daarvoor is het wat te vlak.