Celestial Season - Solar Lovers (1995)

Redelijk simplistisch doommetal cd'tje, maar oh-zo verslavend, mede door de effectieve viool die af en toe net dat melancholische tintje kracht bij weet te zetten.

Vienna vind ik echter toch wel een vervelende keuze voor een cover, de bewerking is niet zo heel boeiend en het origineel al veel te vaak gehoord. Het is vooral vervelend dat het nummer niet als laatst in de tracklist gezet is.

Goede Doom-metal plaat in het straatje van oude My Dying Bride. De viool is nog een extra parallel. Maar toch ook een behoorlijk originele band. Goede Nederlandse metal!

Ik ben het met Dopke eens dat Vienna er eigenlijk niet op had gehoeven. Tja... iedereen maakt fouten.

Overigens is de Utrechtse (maar internationaal actieve) breakcore artiest Bong-Ra een ex-lid van deze band. Niet bepaald een logische overstap van stijlen. De man is veelzijdig zullen we maar zeggen.

Mooi en logisch vervolg op het debuut Forever Scarlet Passion, waarop de sound weer een stuk verbeterd wordt en de band duidelijk volwassener klinkt. De viool is ook hier gelukkig weer van de partij en zorgt ook op dit album weer voor een perfecte sfeer. Je hoort m.i. zelfs af en toe de stoner invloeden (Solar Child), de weg waar de band na dit album zou inslaan.

Solar Lovers sluit qua stijl inderdaad mooi aan op Forever Scarlet Passion. Nog steeds grossiert Celestial Season in een mengelmoes van doom/death en gothic. Solar Lovers klinkt wel wat professioneler. De rommelige van het net zo charmante debuut is er wel vanaf. Vooral de 70s invloeden komen meer naar boven maar zijn nog altijd goed geïntegreerd in het druilerige doomgeluid van de band. De grunts zijn wat matjes en liggen wat begraven in de mix maar dat is voor de sfeer helemaal niet erg. Wat wel erg is is de Ultravox cover. Waar al het andere materiaal zinspeelt op ontroering en verdriet, maakt deze versie van Vienna je pas echt aan het janken. Wat is dat slecht zeg.
Voor de rest blijft er gelukkig meer dan genoeg over om van te genieten. Deze milde vorm van doom/death mis ik wel een beetje in het huidige landschap. Buiten dat handjevol bands dat nog overeind staat, zijn er maar weinig die zich hier nog aan branden.